شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫♪ در روزگاران بسیار دور ♪
‫♪ یک گروه تئاتر نو، طوفانی در جهان برپا کرد ♪
‫نه, از اونا، نه,
‫برو قبل‌تر,,,
‫قبل‌تر,,, قبل‌تر,,,
‫در زمان‌های خیلی دووووور!
‫هنگامی که پیشینیان ما، آن را,,,
‫,,,«سارو گاکو» می‌خواندند,
‫ژاپن، به دو امپراتوری تقسیم گشت,
‫هر امپراتور، دربار خود را داشت؛ و هر یک,,,
‫,,,مدعی بود که خود، فرمانروای برحق سرزمین است,
‫شوگونِ دربار شمال، در آرزوی,,,
‫,,,سه گنجینه‌ی مقدس بود,
‫گنجینه‌ای مشهور به نشان امپراتوری، ‫که مالکیت بر آن,,,
‫,,,امپراتور حقیقی را تعیین می‌کرد,
‫آه, کاش یکی‌شون ازآن من بود,
‫یکی از آن‌ها هم مرا کافی‌ست,
‫کاش,,,
‫♪ ,,,که صاحب بود آن گنجینه را ♪
‫♪ کاش,,, کاش,,, ♪
‫♪ ,,,که آن گنجینه‌ی مقدس، ♪
‫♪ ازآن او بود و بس! ♪
‫حکایتی که 6 قرن پیش،
‫در این سرزمین به وقوع پیوست,
‫حکایتی که از ما دزدیده و به فراموشی سپرده شده بود,
‫[نبرد دان نو اورا]
‫اونا دیگه کی هستن؟
‫اینجا چیکار می‌کنن؟
‫تو چیزی نمی‌دونی؟
‫یعنی هیچی نشنیدی؟
‫نه، منم بی‌خبرم,
‫چیزی پیدا کردی؟
‫فقط یه‌مشت آشغال!
‫یکی اومده ببینتت!
‫ببندش!
‫حتماً یه خبریه,
‫امیدوارم دنبال دردسر نیومده باشن,
‫ایشالا که خیره,
‫از کمک‌تون سپاسگزارم,
‫همین جاست,
‫اینجا,
‫بیش از 60 ساله که خاندان ما اینجا توی دان نو اورا،
‫به دنبال گنجینه‌ی هِیکه توی آب شنا می‌کنن,
‫بعید می‌دونم همچین چیزی وجود داشته باشه,
‫حتماً وجود داره,
‫تو یه جعبه هم‌اندازه‌ی خودم یا خودت ‫که پوشیده از گل‌ولای‌ـه,
‫ظاهرش ابداً شبیه گنج نیست,
‫مگه دیدیش؟
‫یه نفر دیدتش,
‫توی خواب,
‫از اهالی دهکده‌ی مخفی هِیکه؟
‫بالاخره قبول می‌کنی یا نه؟
‫مممم,
‫هوم؟
‫آدم مورمورش می‌شه,
‫از این خرچنگ‌های عصبانی اینجا فراوونه,
‫وقتی زیر آب هستن، ‫چهره‌شون رو ازتون پنهان می‌کنن,
‫بدون شک این‌ها نفرین ‫خاندان هِیکه‌ست,
‫همه‌ش خرافه‌ست!
‫نفرین‌ها فقط بیرون آب اثر می‌کنن,
‫بابا!
‫کجا رفتی؟
‫- ازمون بگذر! ‫- ازمون بگذر!
‫بابا؟
‫بابا!
‫هیچی نمی‌بینم! کجایی؟
‫سر اون دو نفری که از کیوتو ‫اومدن چه بلایی اومده؟
‫فرار کردن,
‫فرار؟ بعد از این همه اتفاق؟
‫باورنکردنی‌ـه!
‫اقلاً مُزدش رو که دادن؟
‫همسرم مرد و پسرم کور شد!
‫آخه این چه بلایی بود؟!
‫اینا,,, این از خدا بی‌خبرها از کجا پیداشون شد؟
‫اصلاً کی بودن؟
‫این دیگه چه تقدیر شومی بود؟!
‫آفرین تومونا,
‫مقصّر رو پیدا کن, ‫ببینم چیکار می‌کنی,
‫تو! فقط تویی که می‌تونی من رو آزاد کنی,
‫باید انتقامم رو بگیری,
‫باید انتقام خاندان یو رو بگیری,
‫بگرد و اون بی‌شرف‌ها رو پیدا کن،
‫و از وسط نصف‌شون کن,
‫به سر آمد، دوران فرمانروایی خاندان هِیکه,
‫عقب رانده شد پرچم‌هایشان،
‫توسط پرچم‌های سپید خاندان گِنجی,
‫و این بود آخرین نبرد،
‫به روی دریای دان نو اورا,
‫مادر امپراتور برخاست از جای خود,
‫و سخن گفت با نوه‌ی 6 ساله‌ی خود,
‫«که شهری هست زیر امواج»
‫«قصرِ شاهِ اژدها»
‫پس روانه شد امپراتور 6 ساله
‫در حالی که شمشیر مقدس بود در دستش
‫شمشیری که بود، نشان امپراتوری
‫از لبه‌ی کشتی پرید در اعماق آب‌ها
‫و دگر هرگز نگشت باز
‫کسی ندانست که آیا یافت قصر اژدها
‫یا که اصلاً بود قصری در آن‌جا
‫واااای!
‫بـ بهم دست نزن!
‫من این داستان رو می‌دونم,
‫همون شمشیری که توی ‫آب‌های دان نو اورا غرق شد,
‫خب معلومه که می‌دونی,
‫همه داستان سقوط خاندان هِیکه رو می‌دونن,
‫داستان مشهوریه,
‫چرا داری به آواز می‌خونیش؟
‫برای آرامش جنگجویان از دست رفته,
‫من و هم‌پیشه‌هام، برای,,,
‫,,,شادی روح اون‌ها می‌خونیم,
‫اوناها, معبد ایتسوکوشیما اونجاست,
‫شرمنده! من کورم, ‫چیزی نمی‌بینم,
‫واقعاً؟ ما هم همین‌طور,
‫نمی‌بینی، ولی بلدی بیوا بزنی؟
‫با همین بیوا داریم امرار معاش می‌کنیم,
‫بگو ببینم اسمت چیه؟
‫تومونا,
‫دنبال روستای مخفیِ هیکه می‌گردم,
‫از دان نو اورا اومدم,
‫[تومونا]
‫اینم اسم منه, ایناها,
‫[تانی‌ایچی]
‫تانی‌ایچی,
‫خوندن بلدی؟
‫آره که بلدم, همه تو خانواده‌مون,,,
‫ببین می‌تونی نوشته‌ی روی ‫این سنگ رو بخونی,
‫[تقاطع ایتسوکوشیما]
‫یافتی راهت را سوی ایتسوکوشیما!
‫معبدی که فرمانده‌ی هیکه، کیوموری،
‫سال‌های دور بنا نهاده روی آب,
‫سخت می‌شه باور کرد که نابیناست,
‫دو سال پیش که دان نو اورا رو,,,
‫,,,ترک کرد، هم‌سفرش شدم,
‫پس راه درازی رو اومدین,
‫تومونا داره دنبال,,,
‫,,,دهکده‌ی مخفیِ هیکه می‌گرده,
‫اون معتقده قصه‌های ناگفته‌ای اونجا هست,
‫اگه می‌تونستم، خودم کمکش می‌کردم,
‫بهتره حواست به خودت باشه,
‫آخرین نوازنده‌ی بیوایی که چیزهای ‫جدیدی فهمید، الآن زیر خروار خروار خاکه,
‫سلاخی شد,
‫اونم وسط خیابون‌های پایتخت,
‫ده‌ها نفر دیگه هم بودن,
‫و هیچ کدوم زنده نموندن,
‫واقعاً؟
‫حتماً عده‌ای این رو بدیُمن می‌دونن,
‫مجرم هم هنوز دستگیر نشده,
‫می‌گن کار ارواح خون‌خوار بوده,
‫پس باید حسابی مراقب بود,
‫نکن! بسه دیگه!
‫قلقلک می‌شه!
‫نه، نه، نه! ‫چرا حالیت نمی‌شه؟!
‫من که بمیرم، شماها,,,
‫,,,وارث هیه‌زا می‌شید,
‫و برای این کار باید بهترین باشین,
‫یه‌بار دیگه!
‫نه! نه! از بالا! ‫یه‌بار دیگه!
‫هان؟ هوم؟
‫عه,,,
‫ای,,, وای, هان!
‫یوهــــو!
‫چی؟
‫چی بود؟
‫بچه‌ست؟
‫مگه می‌شه؟!
‫- کدو حلوایی‌ـه؟ ‫- نقاب زده به صورتش؟
‫این بچه‌ها رو ببین,
‫اینا هم می‌گیرم و با خودم می‌برم!
‫یوهو!
‫پناه بر خدا!
‫این دیگه چیه؟!
‫- پناه بر خدا! ‫- این چجور موجودیه؟!
‫چه بویی! یادش به‌خیر!
‫خیلی وقت گذشته,
‫از آخرین باری که اومدم پایتخت، ‫بیش از ده سال می‌گذره,
‫خوش اومدین,
‫این بو، بوی آتش‌سوزی و مشاجره‌ست,
‫هیچی عوض نشده,
‫شوگون‌های آشیکاگا اینجا چندان قدرتی ندارن,,,
‫خدمت شما,
‫آدم از این بویِ خوشِ پایتخت سیر نمی‌شه!
‫لذت ببرین,
‫- بلند کنین! ‫- حالا!
‫بجنبین,
‫بریم!
‫- بکشین! بکشین! بکشین! ‫- یالّا!
‫بسیار خب,
‫از این پس می‌تونه از ‫اسم «ایچی» استفاده کنه,
‫سپاسگزارم، استاد,
‫- هاسوایچی, ‫- بله,
‫در این انجمن، همه‌ی راهب‌های نوازنده‌ی بیوا,,,
‫اسم «ایچی» رو از استاد کاکوایچی به ارث می‌برن,
‫تومونا هم از این به بعد ‫توموایچی شناخته می‌شه,
‫نه! تو نمی‌تونی این کارو کنی!
‫منظورت چیه که نمی‌تونم؟
‫تومونا؟
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫هیچکس,
‫[توموایچی]
‫[تومونا]
‫مگه چه اشکالی داره؟
‫اگه اسمت رو عوض کنی، نمی‌تونم پیدات کنم,
‫اسم تو تنها چیزیه که می‌تونم ببینم,
‫تنها راه پیوستن به انجمن,,,
‫,,,اینه که توموایچی صدام کنن,
‫اما تو تومونا هستی! ‫تومونا از دان نو اورا!
‫کی بودن؟! چرا؟! چرا این کارو کردن؟!
‫تو باید من رو آزاد کنی,
‫با همین دست‌ها انتقام خانواده‌ت رو بگیر!
‫هوم؟
‫- آتیش! ‫- آتیش!
‫هـ هان؟ این چی بود؟!
‫شمشیرم رو برد!
‫کدوی دهشتناک رو تماشا کنین,
‫چه وحشتناکه,
‫شمشیرت رو گرفتم!
‫بیا بگیرش!
‫پسش بده!
‫هیولا!
‫به من می‌گن «کدوی شکست‌ناپذیر»,
‫کنار، کنار، کنار، کنار،
‫کنار، کنار، کنار، کنار!
‫هوی! از سر راه جناب کدو برو کنار!
‫دارم بهت هشدار می‌دم! ‫برو کنار!
‫کاری نکن نقابم رو بردارم ها,
‫مگه نقاب گذاشتی؟
‫آره,
‫مگه درش‌بیاری، چی می‌شه؟
‫حالا خودت می‌بینی!
‫- خب؟ ‫- الآن نقابت رو برداشتی؟
‫آره، این صورتمه,
‫نظرت چیه؟ ‫خوب نگاه کن ها!
‫من نمی‌بینم,
‫- هان؟ ‫- متاسفم,
‫پس اصلاً هیچ نیازی به نقاب نیست,
‫آره, یه‌جورایی همین‌طوره,
‫بیوا مال خودته؟
‫بلدی بزنی؟
‫معلومه که بلدم,
‫- کارت خوبه, ‫- خودم می‌دونم,
‫اولین باره این رو می‌شنوم,
‫همون چیزی رو می‌نوازم که می‌شنوم,
‫- ایول! ‫- هنوز مونده,
‫بیا,
‫- اسم؟ ‫- مانجوئه,
‫خوبه، نه؟
‫آره,
‫ولی منظورم اسم خودت بود,
‫اسم خودت چیه؟
‫- اسم من,,, ‫- تومونا!
‫اسم تو، توموناست!
‫اسم من تومونا، ‫یعنی چیزه,,, توموایچی‌ـه,
‫چرا؟! اونا کی بودن؟! آخه برای چی؟!
‫- پس از شاگردهای کاکوایچی هستی، هان؟
‫به خاطر رابطه‌ش با شوگون‌ها،
‫گروهش مرتب داره بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه,
‫حالا اسم تو چیه؟
‫- اسم ندارم, ‫- هان؟
‫اسم نداری؟
‫پس چجوری صدات می‌زنن؟
‫کسی من رو صدا نمی‌زنه,
‫تا دیدار دوباره، توموایچی, ‫یا شایدم تومونا؟
‫همون توموایچی, توموایچی!
‫چون دیگه از اعضای گروه کاکوایچی‌اَم!
‫آهای! راستی! حالا که اسم نداری ‫چجوری پیدات کنم؟
‫چی باید صدات بزنم؟!
‫راستش یه فکرهایی درباره‌ش کردم,
‫فکر؟! چه فکرهایی؟
‫یه اسم خوب برای خودم پیدا می‌کنم!
‫اسمی که روزی همه می‌شناسنش,
‫چون قراره ستاره‌ی هیه‌زا بشم!
‫[سرود بودایی]
‫[مقبره‌ی آشیکاگا تاکائوجی]
‫[توموایچی]
‫اجرای باشکوهی بود، تِی‌ایچی!
‫هم من، هم پدربزرگ مرحومم ‫رو خشنود کردی,
‫هرچند مطمئناً از شکست‌های من برای,,,
‫,,,متحد کردن دربار شمال و جنوب به ستوه اومده,
‫اطمینان دارم که شما روزی ‫موفق خواهید شد، یوشیمیتسو ساما,
‫از دیدنتون خوشحالم, ‫کان‌آمی, فوجی‌واکا,
‫سپاسگزارم که پذیرای ما بودید,
‫باعث افتخار من و شاگردانم‌ـه که برای,,,
‫,,,شما و پدربزرگ مرحوم‌تون اجرا کنیم,
‫کلمات نمی‌تونن شادی ما رو بیان کنن,
‫بسیار خب، چطوره اجرا رو شروع کنید؟
‫عجب موسیقی بی‌نظیری,
‫رقص باشکوهی هم داره,
‫شنیدم اجرای ساروگاکوی کان‌آمی و ‫فوجی‌واکا توی دنیا نظیر نداره,
‫من چنین چیزی رو درمورد هیه‌زا شنیدم,
‫برای عُموم، آره, ‫ولی برای اهل ادب «کانزه» بهترینه,
‫علاقه‌ی شوگون به هنر و ‫زیبایی فوجی‌واکا خودش مبین همین موضوعه,
‫عین این قورباغه‌ها کشتی می‌گیرین!
‫به چه امیدی می‌خواین ‫با فوجی‌واکا رقابت کنین؟
‫- معذرت، پدر جان! ‫- پوزش!
‫بخشش در کار نیست!
‫باید جوری تمرین کنین که ‫انگار زندگی‌تون به این بنده,
‫بجنبین! دوباره!
‫به قدر کافی باشکوه نیست!
‫نهایت شکوه!
‫هر چی شما بفرمایید!
‫هان,,,؟
‫پدر جان!
‫پیش خودت چه فکری کردی؟!
‫عمراً بذارم با اون دستان کریه‌ت ‫بری روی صحنه!
‫هیولای بدریخت!
‫پیش از آن‌که بتوانم خودی نشان دهم
‫می‌بایست سر در آب فرو برم
‫پیش از آن‌که به خواب فرو رود
‫آن دیوی که کرده‌ام آزاد
‫هیچ‌وقت نفهمیدم چرا ‫کمرم پر از فلس‌ـه،
‫یا چرا دهنم سر جاش نیست،
‫یا حتی چشم‌هام,
‫حتی نمی‌تونم درست از زیر نقاب ببینم,
‫ولی این دست‌ها رو ببین!
‫کی می‌تونه همچین کاری کنه؟
‫ولی خب,,, به خاطر همین ظاهرم,,,
‫,,,نمی‌تونم با هیه‌زا تمرین کنم,
‫اهل گله و شکایت نبودی,
‫پاهام, سینه‌م, شکمم,
‫هر بار که رقص جدیدی تمرین می‌کنم،
‫یه عضو جدیدی از بدنم تغییر می‌کنه، ‫انگار چیزی درونم آزاد می‌شه,
‫به‌نظرت اینا نشونه‌ی چیه؟
‫همممم,,, ‫شاید نفرین شدی,
‫نفرین؟
‫شاید ارواح نفرینت کردن,
‫بی‌راه هم نمی‌گی,
‫هرچند من که روحی نمی‌شناسم,
‫اسمش روحه دیگه! ‫هیچکس نمی‌شناسه!
‫نه راستی!
‫من یه روح می‌شناسم!
‫بابا! هستی؟
‫بابا! توموایچی‌اَم! ‫چه خبرها؟!
‫باباااااا!
‫ببینم! یعنی می‌تونی ببینیش؟
‫آهان راستی, ‫به خاطر اسممه که نمی‌تونه پیدام کنه!
‫باباااا! تومونام!
‫تومونا از دان نو اورا!
‫پسرت!
‫باباااااا!
‫اگه صدام رو می‌شنوی، جواب بده!
‫- تومونا؟ ‫- هان, چه کوچولویی,
‫خوش می‌گذره؟
‫من یه روحم! ‫این دیگه چجور سوالیه؟!
‫راست می‌گیا!
‫بهت که گفتم اگه اسمت رو عوض کنی، ‫نمی‌تونم پیدات کنم,
‫تو تومونا از دان نو اورا هستی!
‫احتمالاً خبر نداشته باشی! ‫ولی مادرت از دنیا رفت!
‫ولی راحت شد!
‫عوضش به آرامش رسید,
‫واقعاً؟ ‫خوشحالم این رو می‌شنوم,
‫گمون نکنم منم مدت زیادی ‫بتونم این اطراف پرسه بزنم,
‫- پس مراقب خودت باش! ‫- صبر کن!
‫یه‌چیزی می‌خوام ازت بپرسم!
‫این اطراف,,, روحی هم هست؟
‫- پس من چی‌اَم؟! ‫- تو رو می‌دونم,
‫جز تو؟
‫آهان, حالا فهمیدم,
‫هاااان, هووووووو,
‫آره, همه جا هستن,
‫اطراف اون هم هست؟
‫تا دلت بخواد,
‫سامورایی هیکه چون نمی‌تونه ‫آرامش پیدا کنه، اون رو تسخیر کرده,
‫ارواح هیکه؟ ‫هیکه؟
‫خب, ‫دیگه بدرود,
‫صداشون, ‫تو هم می‌شنوی؟
‫محشره!
‫- می‌بینی‌شون؟ ‫- آره,
‫یه‌جورایی گمونم از وقتی متولد شده‌م،
‫صداشون رو می‌شنیده‌م,
‫بگین چی اذیت‌تون می‌کنه؟
‫بگین! ‫گوش می‌کنم!
‫هان؟ آهان,
‫آهان, ‫آهان,
‫آی گفتی! ‫حالت رو درک می‌کنم!
‫سر فرصت قصه‌های همه‌تون رو می‌شنوم,
‫قصه‌های تک‌تک‌تون رو,
‫داستان‌هاتون بالاخره شنیده خواهد شد!
‫اگر اجازه بفرمایید، ‫حکایت جدیدی براتون نقل خواهم کرد,
‫- حکایت جدید؟ ‫- از کجا؟
‫- رفتارش عجیب شده, ‫- موهاش رو ببین,
‫این چه بویی‌ـه؟
‫بوی این روسپی‌ها رو می‌ده,
‫حکایت مردی را خواهید شنید,
‫مردی در جست‌وجوی حکایات مدفون‌شده‌ی خاندان هیکه,
‫روزی به دنیا آمد، کودکی نفرین‌شده
‫کودکی مالامال از نومیدی و غم
‫کودکی هم‌سفره با حیوانات
‫کودکی که همچون سگ‌ها می‌خورد غذا
‫ارواح خاندان هیکه
‫همه جا او را می‌کردند دنبال
‫هر قصه‌ای که شنید، نفرینی از او برداشت
‫چنان که آن دیو، سرانجام به پسرکی بدل گشت
‫چه سرنوشت غریبی!
‫هان؟
‫پسرک نفرین‌شده‌ی هیه‌زا
‫اکنون زیر پل روکوجو
‫صحنه را گرفته در دست
‫تا آغاز کند قصه‌ی خود را
‫قصه‌ای که باید دید به کجا ختم خواهد شد
‫باید دید به کجا ختم خواهد شد
‫هیه‌زا؟
‫- اینطور شنیدم, ‫- محاله!
‫یعنی پسر دیگه‌ای هم داره؟
‫اون کیه؟
‫مگه هیه‌زا الآن تو معبد اجرا نداشت؟
‫چرا,
‫حداقل اون پیرمرد که همون جا بود,
‫پس اینی که زیر پل روکوجوئه، کیه؟
‫بچه‌ی دیگه‌شه؟
‫یعنی پسر سومی هم داره؟
‫بچه‌ای که رودست پدرش بلند شده؟
‫- پس مسابقه‌ست, ‫- اوهوم, بریم ببینیم,
‫رهبر هیه‌زا که اینجاست,
‫نه بابا, گفتن زیر پل‌ روکوجوئـه,
‫کنار رودخونه؟
‫یه اجرای دیگه از هیه‌زا,
‫- شنیدم حرف نداره, ‫- بجنب, بجنب، بریم,
‫ارواح کردند او را دوره
‫تا که بیابند آرامش ابدی را
‫حکایت‌ها می‌گوید
‫از گُم‌گشتگان و بیچارگان
‫کودکی که بدون نام قدم نهاد در هستی
‫اشک می‌ریخت در میان صداهای رنجور و نومید
‫برخاست به روی پاهای خویش
‫و آزادانه رقص کرد
‫همان‌گونه که بود
‫که شاید نباشد چندان متفاوت ز ما
‫از تاریکی‌ها برخاست
‫آسمان‌ها را بالا رفت
‫تا قصه‌ای بنویسد روی ستارگان
‫باشد که جهانیان بشناسند او را
‫بیایید تا سرانجام,,,
‫,,,ببینیم این قصه کجا ختم خواهد شد
‫این بود قصه‌ی ما
‫باید دید به کجا ختم خواهد شد
‫باشد که جهانیان بشناسند او را
‫اسم من اینو اُوئه
‫«گورستان دست‌ها»
‫با اجرای خودم,
‫بزن بریم!
‫سال 1184، ‫نبرد ایچی نو تانی,
‫فرمانده‌ی هیکه، تادانوری، دستش ‫از آرنج شد قطع
‫و به دیار باقی شتافت!
‫دستش داده بود از دست
‫سرش نیز هم
‫تادانوری بود رهبر 100 سواره‌نظام
‫اما همه پا گذاشتند به فرار!
‫آری، درست شنیدید! هر 100 نفر آن‌ها
‫گریختند سوی ساحل!
‫نه,,, نیست این‌گونه,,, اینجا را کن نظاره,,,
‫این درخت خرمالو را
‫گرچه اکنون ندارد ثمری
‫اما سرانجام روزی به ثمر خواهد نشست
‫چه کسی با کشتی گریخت؟
‫کجایند سربازان هیکه؟!
‫کجا؟
‫دست‌هاتون رو نمی‌بینما!
‫مشت کنید ببینم!
‫هی، هی,,,
‫هزار جنگجو درون آب می‌زنند دست‌وپا
‫تا که شاید سوار کشتی فرار شوند ‫ای وای داریم غرق می‌شیم!
‫بریدند دستان‌شان را
‫که آویخته بود بر کشتی
‫اما افسوس از این جُور بیهوده
‫چرا که کشتی در دستان آب بود اسیر
‫دستان بی‌شماری که به کشتی چنگ انداخته بود
‫یک‌به‌یک از بالای کشتی شدند قطع
‫ول کن! نه، ول نکن!
‫از آن سربازان تنها همین ماند باقی
‫دستانی آویخته بر کشتی
‫فقط دستانی آویخته بر کشتی!
‫هیچ‌کس نمی‌اندیشید که سربازان تادانوری,,,
‫,,,فرار را به قرار ترجیح دهند!
‫اما سرانجام,,, شد چنین!
‫با عجله بازگشتند سوی فرمانده‌ی خود
‫اما دیگر کار از کار گذشته بود
‫نه سری مانده بود، و نه بدنی
‫تنها دست راستی مانده بود باقی
‫درمانده از نجات فرمانده‌شان
‫برخاستند و جمع کردند
‫بی‌شمار دستانی که در غم ‫بنشسته بودند در ساحل
‫و نشستند به سوگ ازدست‌رفتگان
‫طلب بخشش می‌کردند از فرشته‌ی مرگ
‫اما مگر چنین گناهی را رهایی بود؟!
‫دستان 1,000 سرباز رفته‌ازدست، از سویی!
‫و دست فرمانده تادانوری از سوی دیگر!
‫تپه‌ای ساختند از آن دستان
‫و آمرزش خواستند برای یکایک آن‌ها
‫دست‌ها بالا!
‫از شاخه‌های درخت خرمالو
‫رویید 1,000 دست
‫خوش آمدید به گورستان دست‌ها!
‫جایی که داستان ما می‌شود آغاز!
‫هان؟
‫- اینو اُو؟ ‫- آره,
‫تا حالا چنین حرکاتی ندیده بود‌م,
‫چنین صدایی هم نشنیده بودم,
‫حضّار رو با دست‌هاشون ‫با خودش همراه می‌کرد,,,
‫تا با ریتم دست بزنن و ‫حتی گاهی باهاش هم‌صدا می‌شدن,
‫رهبر هیه‌زا خیلی خوبه ‫ولی جای اینو اُو رو نمی‌گیره,
‫دقیقاً! ‫کاملاً موافقم!
‫اجرای اینو اُو خیلی هیجان‌انگیزه,
‫دل تو دلم نیست زودتر اجراش رو ببینم,
‫- واقعاً جا خوردم, ‫- به من که حسابی خوش گذشت,
‫کل جمعیت رو به وجد آورد,
‫نقابش هم اصلاً برنداشت,
‫اینطور که من شنیدم، ‫شبیه‌ش رو هیچ‌جا پیدا نمی‌کنی,
‫ارواح جنگجویان هم باهاش ‫هم‌آواز شده بودن,
‫ارواح؟
‫آره، ارواح هیکه از طریق اون ‫داستان‌شون رو می‌گن,
‫چه چیزها می‌شنوم!
‫موزیک‌ش هم بی‌نظیر بود,
‫آدم رو مجذوب خودش می‌کرد!
‫حرف نداشت!
‫آدم رو به رقص وا می‌داشت!
‫اینو اُو!
‫باید به کیومیزو بریم!
‫یکی از اعضای هیه‌زا هم اونجا ‫اجرا داره، یکی به اسم اینو اُو!
‫آخ جون!
‫- بریم تماشا! ‫- اینو اُو بهترینه!
‫بهترین نمایش شهر ‫حرف کوچک و بزرگ
‫دستانی هیولایی که ‫تبدیل به دستان آدمی گشت
‫آیا واقعاً نفرین بود؟
‫تغییر بعدی چه خواهد بود؟
‫ارواح هیکه گرد او شدند جمع
‫تا بیابند آرامش ابدی
‫گوش و زبان گشت برای قصه‌هایشان
‫اینو اُویی که در رقص و آواز ندارد رقیبی
‫بشنوید این قصه را
‫حتی رهبر هیه‌زا هم
‫تنها در خفا می‌تواند او را کند تماشا
‫آه که چه بالا می‌رود در آسمان هنر
‫یعنی تا کجا پیش خواهد رفت؟
‫بیایید ببینیم به کجا ختم خواهد شد!
‫بیایید,,,
‫بیایید ببینیم به کجا ختم خواهد شد!
‫بیاید، بیاید,,,
‫همه، همه، همه
‫ببینیم که به کجا ختم خواهد شد!
‫اجرایی که هرگز ندارد تکرار
‫حکایتی که هرگز نمی‌شنوید 2 بار
‫«گورستان دست‌ها»، شیگه‌موری»
‫بعدی چه خواهد بود؟
‫مبادا آن را بدهید از دست
‫بیایید ببینیم که سرانجام ‫به کجا ختم خواهد شد!
‫همگی بیایید!
‫تا ببینیم به کجا ختم خواهد شد!
‫خب,,, خب,,,
‫خب,,,
‫همگی می‌بینید؟
‫حتی خودمم دارم می‌بینم!
‫آره! آره! آره!
‫آره! آره!
‫فلس‌های روی کمرش، ‫موهای روی سینه‌اش
‫نفرینی که ممکن است پیش ‫چشمان ما کند تغییر
‫اجرایی که هرگز ندارد تکرار
‫لحظه‌ای که همه منتظرش بودیم!
‫لحظه‌ای که انتظارش را می‌کشیدیم!
‫لحظه‌ای که منتظرش بودیم!
‫- خدمت شما, ‫- نمی‌تونم صبر کنم,
‫- می‌تونم همراهش هم برقصیم، نه؟ ‫- می‌گن نفرین شده,
‫[اینو اُو]
‫- وای! ‫- نگاه کنین!
‫«نهنگ دریا»
‫با اجرای خودم,
‫سال 1185، نبرد دان نو اورا,
‫فرمانده‌ی هیکه، مونه‌موری، ‫ناگهان سربازان گنجی را دید،
‫که نزدیک می‌شوند و ‫دنبال پیش‌گو می‌گردند,
‫اینو اُو!
‫- اینو اُو! ‫- اینو اُو!
‫نهنگی غول‌پیکر,,,
‫نهنگی غول‌پیکر می‌شود نزدیک
‫حالا شما!
‫نهنگی غول‌پیکر، غول‌پیکر,,,
‫نهنگی غول‌پیکر می‌شود نزدیک
‫تمام داشته‌اش را سر 1000 نهنگ کرد قمار
‫اگر به عقب باز گردند ‫خاندان هیکه در دان نو اورا می‌شود پیروز
‫- آره! ‫- نهنگی غول‌پیکر، غول‌پیکر,,,
‫نمی‌شنوما!
‫نهنگی غول‌پیکر می‌شود نزدیک
‫نهنگ‌ها می‌دانند بخت با چه کسی‌ست یار
‫حالا بخت با چه کسی یار خواهد بود؟
‫- هی! ‫- نهنگی غول‌پیکر، غول‌پیکر,,,
‫غول‌پیکر، غول‌پیکر، نهنگی غول‌پیکر,,,
‫نهنگی غول‌پیکر می‌شود نزدیک
‫- غول‌پیکر، غول‌پیکر، نهنگی غول‌پیکر ‫- همه با هم!
‫غول‌پیکر، غول‌پیکر,,,
‫نهنگی غول‌پیکر,,, ‫می‌شود نزدیــــــــــــــــک,,,!
‫اینو اُو!
‫- مونه‌موری! ‫- مونه‌موری!
‫هی! هی!
‫- مونه‌موری! مونه‌موری! ‫- هی! هی!
‫مونه‌موری! مونه‌موری!
‫- مونه‌موری! ‫- هی!
‫خسته از انتظار برای نهنگ صد ساله
‫هزاران نهنگ از خاندان هیکه گرداندند روی
‫- نمی‌شنوم ها! ‫- نهنگ غول‌پیکر نیامد,,,
‫نهنگ غول‌پیکر هرگز نیامد!
‫خاندان هیکه کرد سقوط,,, ‫ولی هنوز مونده ها!
‫نکنه فکر کردین قصه همین جا شد تموم؟!
‫نهنگ غول‌پیکر نیامده هنوز,,,
‫سال‌های سال,,, صد سال,,,
‫منتظر ماندند تا نهنگ غول‌پیکر گردد باز
‫1,000 نهنگ، 10,000 نهنگ،
‫صدها سال ماندند منتظر نهنگ‌ها
‫منتظر روزی که به عقب شنا کنند
‫از ساحلی در دوردست‌ها
‫مدت‌ها ماندیم در انتظار
‫اما همچنان نهنگ غول‌پیکر نگشت باز
‫اما هرگز باورم نرود از دست
‫چرا که هر قدر طول بکشد,,,
‫هر قدر هم که طول بکشـــــــــــــــد ‫منتظر بازگشتش می‌مانم
‫تا ابد می‌مانم منتظر بازگشت او
‫همچنان در انتظارش می‌مانم,,,
‫و در انتظار بازگشتش می‌خوانم آواز
‫نهنگ غول‌پیکر!
‫آررره!
‫اینو اُو پیش خودش چی فکر کرده؟
‫اصلاً چطور می‌تونه این کارو کنه؟!
‫قرار بود من ستاره‌ی هیه‌زا باشم,
‫تمامش ساخته‌ی من بود!
‫تمامش متعلق به منه!
‫یعنی این قصه‌های نو رو کی بهش گفته؟!
‫از کجا پیداشون کرده؟!
‫توموایچی پاک از دست رفته, ‫بحث فقط سر بیوا هم نیست,
‫دیگه واقعاً از حد گذرونده!
‫عین این فاحشه‌ها هم سرخاب سفیداب می‌ماله!
‫کارهاش داره باعث بدنامی ما می‌شه!
‫نمی‌شه ساکت نشست!
‫باورم نمی‌شه گذاشته انقدر ‫موهاش بلند بشه!
‫اصلاً شایسته نیست! ‫پیشوایان بیوا باید سرشون رو بتراشن!
‫پس شما هم دیدین‌شون؟
‫- نه، ما فقط شنیدیم! ‫- تِی‌ایچی ساما!
‫منم دلم می‌خوام برم تماشاش,
‫ببینم تا کجا می‌خوان پیش برن,
‫به‌نظر من که خیلی هیجان‌انگیزه، نیست؟
‫حتی توی مهمانی هم نقاب‌تون رو برنمی‌دارید؟
‫مگه قصه‌ش رو نمی‌دونی؟
‫مثل اینکه ظاهر زشت و زننده‌ای داره,
‫اینا که همه‌ش حرفه,
‫برای جلب توجه می‌گن,
‫کاملاً حق با شماست,
‫هـ هان,,,؟
‫قصه‌ی اینو اُو ساختگی ـه,
‫در واقع چهره‌ی زیر این نقاب,,,
‫,,,به طرز خیره‌کننده‌ای زیباست,
‫اوهو، پس چرا پنهانش می‌کنید؟
‫چرا نکنم؟
‫به‌هرحال چهره‌ی زیبام هم خودش یه‌جور نقابه,
‫منظورتون چیه؟
‫همه چیز ساختگی‌ـه,
‫بالاخره زشت هستین یا زیبا؟
‫منتظر چی هستین؟! ‫چطوره خودمون بفهمیم؟
‫چه عجله‌ایه؟
‫نوشیدنی میل نداری؟
‫علاقه‌ای به مهمونی ندارم,
‫تا کِی می‌خوای با این بیوای ‫زهوار در رفته ساز بزنی؟!
‫وقت‌شه یه نوش رو بخری,
‫از قضا بدجور دوستش دارم,
‫توموایچی, ‫گمونم بالاخره متوجه شدم,
‫که ارواح هیکه، نفرین من نیستن,
‫اونا به‌هیچ‌وجه آزارم نمی‌دن,
‫تنها چیزی که می‌خوان، ‫اینه که دنیا داستان‌شون رو بفهمه,
‫بفهمن که اونا هم بخشی از این دنیا بودن,
‫همین و بس,
‫برای همینم هست که ‫همچنان دارم کمک‌شون می‌کنم,
‫ترانه‌هاشون رو می‌خونم و ‫قصه‌شون رو بازگو می‌کنم،
‫تا یادشون رو گرامی بداریم,
‫انگار هر چی بیشتر بی‌پروایی می‌کنیم،
‫فریاد شادی اونا هم بلندتر می‌شه,
‫انگار فریاد می‌زنن «ما اینجاییم,»
‫«ما اینجاییم,»؟
‫اینو اُو، تصمیمم رو گرفتم,
‫می‌خوام به خوندن قصه‌های اینو اُو ادامه بدم,
‫و همه جا بازگوشون کنم,
‫ولی با یه اسم جدید این کارو می‌کنم,
‫توموآری,
‫تومو,,, آری؟
‫آره, به معنی «ما اینجاییم»,
‫من و تو! هر دو با هم,
‫نظرت؟
‫هوم,,, خوشم اومد,
‫موسیقی‌ای که شما رو سر پا،
‫و بدن‌تون رو به حرکت وا می‌داره,
‫بیوا و تایکویی که تا به حال نشنیده‌اید,
‫گروهی که نَقل تمام شهره: ‫گروه توموآری!
‫داستان‌های پر پیچ‌وخم!
‫بشنوید داستان‌های اینو اُو را
‫بنشینید و از نمایش لذت ببرید!
‫این بیوای جدیدی که می‌شنوم، دیگه چیه؟
‫گروه توموآری هستن,
‫اون تصمیم گرفت انجمن ما رو ‫ترک، و انجمن خودش رو برپا کنه,
‫موسیقی‌های بدیع‌شون داره ‫به‌شدت در کشور طرفدار پیدا می‌کنه,
‫کنجکاوم بدونم به کجا خواهـ,,,
‫خوب نیست,
‫اصلاً خوب نیست,
‫به‌زودی دربار رو متحد خواهیم کرد,
‫طولی نخواهد کشید که نشان امپراتوری ‫ازآن ما خواهد شد,
‫و اون موقع‌ست که شوگون‌سالاری ‫آشیکاگا باید قدرت مطلق باشه,
‫تنها حکایتی که از خاندان هیکه نقل می‌شه، ‫باید حکایت‌های استاد کاکوایچی باشه,
‫آم,,,
‫قصه‌هایی که مردم همین الآن هم از بَرن,
‫بهتره قصه‌ی جدیدی در کار نباشه,
‫آه,,,
‫برپایی جنبشی جدید، آخرین چیزیه که می‌خوایم,
‫مردم باید تمام باورشون به آشیکاگا باشه و بس,
‫روشن‌ـه، تِی‌ایچی؟
‫آشیکاگا یوشیمیتسوی شوگون، ‫به‌زودی در کیتامایا مهمانی برپا خواهند کرد,
‫ایشون مایل هستن که هیه‌زا براشون اجرایی تدارک بدن,
‫امیدوارم بنده‌ی حقیر لایق چنین افتخاری باشم,
‫پس از وقف سال‌های سال از عمرم برای هنر، ‫دعوت شدن برای اجرا در محضر,,,
‫شما رو نفرمودن, ‫اینو اُو,
‫[اینو اُو]
‫امـ اما قربان، رهبر هیه‌زا من هستم,
‫اینطور که متوجه شدم، شمار طرفدارن ‫اینو اُو از خود شما هم بیشتره شده,
‫همسر ایشون، بانو ناریکو، شخصاً ‫خواستن که اینو اُو به محضرشون برسن,
‫وگرنه که طبق معمول گروه کانزه دعوت می‌شد,
‫به‌هرحال هر چی نباشه، ‫جناب شوگون علاقه‌ی بسیاری به کانزه دارن,
‫یه‌چیزی رو می‌خوام بهم بگی,
‫می‌گن اینو اُو برای پنهان کردن چهره‌ی ‫کریه‌المنظرش نقاب به چهره می‌زنه,
‫آیا این حقیقت داره؟
‫خب,,,
‫چون همون‌طور که مطلعید بانو ناریکو ‫در حال حاضر باردار هستن،
‫و ما باید ملاحظه‌ی ایشون رو بکنیم,
‫ایشون در شرایطی نیستن که ‫چیز ناخوشایندی ببینن,
‫اگر زبونم لال اتفاقی برای ایشون بیفته،
‫فرد مسئول در جا اعدام می‌شه,
‫متوجه هستید که؟
‫کاملاً متوجه فرمایش شما هستم,
‫- ایول اینو اُو! ‫- از طرف شخص شوگون‌ـه,
‫ایشون خواسته‌ی مهم دیگه‌ای هم داشتن،
‫اینکه آخرین اجرا رو بدون نقاب ‫به سرانجام برسونی,
‫ایشون گفتن مشتاقن زیر نقاب رو ببینن,
‫ایشون اجرای کانزه و چهره‌ی زیبای ‫فوجیواکا رو زیاد دیدن،
‫که معمولاً هم اصلاً نقاب نمی‌زنه,
‫ولی اینو اُو که,,,
‫و اگر قبول نکنم؟
‫پیشنهادشون رو پس می‌گیرن,
‫ولی اگر ببینن چه چهره‌ی کریهی داری، ‫ممکنه سرت رو از دست بدی,
‫- بهتره که نری,,, ‫- بسیار خب,
‫قبوله,
‫- مطابق خواست ایشون عمل می‌کنم, ‫- آه,,,؟
‫فقط,,,
‫,,,یه نوازنده‌ی بیوا هم می‌خوام,
‫اکنون رسیده وقت آن
‫تا بدرخشد همچون ستاره ‫او که زاده شد از دل هزاران نفرین
‫رقصی در محضر شخص شوگون
‫اجرایی که تا ابد ندارد تکرار
‫برخیزید! بخوانید و برقصید!
‫تا شاد شود ارواح خاندان هیکه
‫با این اجرایی که ختم تمام اجراهاست
‫بیایید و تماشا کنید ‫که چگونه می‌رسد به پایان
‫مثل اینکه آخرش هم قراره نقابش رو برداره,
‫اینطور که شنیدم چهره‌ی زیبایی داره,
‫پس بالاخره چشم‌مون به جمالش روشن می‌شه,
‫- قراره نقاب‌ش رو برداره, ‫- شنیدم خیلی بدترکیب‌ـه,
‫بالاخره,,,
‫,,,همه چی معلوم می‌شه,
‫[اینو اُو]
‫پس بالاخره قراره نقاب‌ش رو برداره؟
‫بالاخره می‌بینیمش,
‫دل تو دلم نیست,
‫چه افتخاری بزرگ‌تر از ‫اجرا در چنین مراسمی!
‫تِی‌ایچی ساما عجب شاگردی تربیت کرده,
‫- اینو اُو! ‫- اینو اُو!
‫- اینجا رو!
‫اینو اُو!
‫یعنی بالاخره به بخش اژدها می‌رسیم؟
‫لطفاً خیلی هیجان‌زده نشو، عزیزم,
‫به فکر خودت و بچه باش,
‫ناسلامتی اینو اُو قراره جلومون اجرا کنه,
‫مگه می‌شه همین‌جور یه‌جا نشست؟! ‫همه عاشقشن!
‫از عوام گرفته تا اشراف و حتی سامورایی‌ها!
‫تو هم باید بیشتر هواش رو داشته باشی,
‫باید کنار خودت خودت نگهش داری,
‫حداقل از اون فوجی‌واکا که بهتره,
‫ارواح هیجان‌زده‌تر از همیشه‌ن,
‫می‌دونن که اینجا بالاخره آخرشه,
‫بالاخره یا اونا آرامش پیدا می‌کنن، ‫یا من عقلم رو از دست می‌دم,
‫در هر صورت تموم می‌شه,
‫ممکنه این آخرین اجرای ما هم باشه,
‫بی‌خیال, ما تازه اول راهیم,
‫دیر یا زود، بالاخره ارواح به آرامش می‌رسن؛ ‫ول ما راه درازی در پیش داریم,
‫اینو اُو!
‫- اینو اُو! ‫- اینو اُو!
‫مهم نیست چی بشه؛ ‫مهم اینه من و تو بالاخره اینجاییم,
‫همگی دست‌هاتون رو بیارید,
‫بریم بترکونیم!
‫ایول!
‫«فرمانده‌ی اژدها» ‫اجرای اینو اُو
‫ماه آرام‌آرام به خورشید نزدیک می‌شود
‫آب‌ها می‌برند پیکرت را
‫در ورای آب‌ها
‫گذشته، حال و آینده,,,
‫همه می‌شوند یکی
‫آیا زنده‌ای؟
‫یا که مرگ را در آغوش گرفته‌ای؟
‫همچون روحی,,,
‫,,,که نمی‌تواند بیابد راه خویش!
‫سعی کن به یاد بیاوری
‫نامت را
‫ای که هستی فرمانده‌ی هیکه
‫به یاد بیاور خویش را
‫رویاها و خیالات نهفته‌اند
‫در ورای قصر شاه اژدها
‫راستی و درستی
‫چگونه می‌شوند معنا؟
‫شماها اجازه‌ی ورود ندارید,
‫صحنه الآن متعلق به هیه‌زاست,
‫خود را بسپر به دستان آب
‫باور کن که خواهی یافت
‫قصر شاه اژدها را!
‫اگر با تمام وجود
‫صلح را باشی در جست‌وجو
‫سرانجام خواهی یافت راه خویش
‫چی شده؟ ‫چرا ارواح از حرکت ایستادن؟
‫یعنی چی رو جا انداختیم؟
‫چرا نمی‌تونن آرامش پیدا کنن؟
‫حتماً هنوز قصه‌ی ناگفته‌ای هست,
‫قصه‌ای که باید ازش سر در بیاریم,
‫یگانه راهی بیش نیست به سوی رویاها
‫همان یگانه راه خاندان هیکه
‫خاطرات فراموش‌شده‌ی این قبیله‌ی نابود‌شده
‫سرانجام توسط هیولا و راهبی نابینا نجات یافت
‫- لحظه,,, ‫- لحظه‌ی رویا دیدن است,
‫با جسارت تمام،
‫- جست‌وجوگر,,, ‫- ,,,رویایی باش
‫- تا خنده‌ای به لبانت آرد ‫- به بلندای آسمان
‫کجایند آن‌ها؟ چرا نمی‌شنوم صدایشان را؟
‫- جواب بده! ‫- پاسخ بگو!
‫چـــــه شــــده؟
‫رها شوید از هر آنچه ‫که شما را اینجا در بند داشته!
‫وقت آن رسیده تا برملا شود حقیقت
‫شیرجه بزنید و بیابید آن را!
‫داستان‌های نشان امپراتوری واقعی‌اَن,
‫اونا واقعاً نفرین‌شده‌اَن,
‫همون بهتر که پیدا نشه,
‫ولی جناب شوگون برای اتحاد و ‫یک‌پارچگی ملت‌مون بهش نیاز داره,
‫واقعاً وحشتناکه,
‫بدون نشان امپراتوری نمی‌تونه دربار رو متحد کنن,
‫داستان خودم رو می‌دونم,
‫داستان اینو اُو رو نشونم بده,
‫امشب در پایتخت چه می‌گذرد؟
‫افکار پلید، دسیسه‌های قتل و رویای جنگ
‫سرهای بریده، تخت‌های خالی و حاکمانی حریص و بی‌رحم
‫هیاهویی بسیار بر سر هیچ
‫[20 سال پیش]
‫نه، نه، نه! ‫این کافی نیست!
‫این چیزی نبود که می‌خواستم!
‫خواسته‌ت چیه؟
‫بگو چه آرزویی داری؟
‫می‌خوام,,,
‫می‌خوام مشهورترین ستاره‌ی دنیا بشم!
‫اگر این است آرزوی تو
‫پس بگذار قصه‌های شگفت‌انگیزی گویم به تو
‫در روستاهای مخفی
‫جایی که بازماندگان خاندان هیکه شده‌اند نهان
‫حکایاتی جاری‌ست که هرگز نرسد دست به آن
‫حکایاتی که نگنجد در مخیله‌ی کسی
‫راهب عود گفت این قصه
‫و کرد آن را آشکار
‫اما اگر چنین می‌خواهی، ‫آن‌ها مال تو,
‫معامله‌ای ساده: «یک قصه» در ازای «یک راهب»
‫همه‌شون,,,
‫همه‌شون مال خودمن!
‫مال خودم تنها!
‫ولی نه,
‫هنوزم کافی نیست,
‫قصه‌های بیشتری بهم بگو!
‫با کمال میل!
‫اما بهایی داره,
‫کودک معصومت رو تسلیم من کن,
‫نه!
‫این تنها چیزیه که می‌خوام,
‫نه، این کارو نکن!
‫مال خودت,
‫هر چی می‌خوای، بگیر!
‫این کارو نکن!
‫الآنه که بمیره! ‫اینجوری اینو-اُو می‌میره!
‫آخه چطور دلت میاد؟
‫نجاتش بده!
‫تو رو خدا! ‫یکی نجاتش بده!
‫یه نفر نجاتش بده!
‫- پیدا کردم, ‫- بالاخره فهمیدیم,
‫تو هم دیدی؟
‫آره، دیدم,
‫خاطراتی که یک‌به‌یک,,,
‫جاری می‌شوند میان رویاها,,,
‫جایی که سرانجام خاندان هیکه می‌شود آشکار
‫درون حکایتی سراسر رویا
‫گرد هم آمده‌ایم تا سر دهیم آواز
‫آواز قصه‌ی اژدها و دیو سوترا
‫آهنگی که تنها داشته‌ی ماست
‫می‌خوانیم تا برسد به کاخ افراشته در زیر آب‌ها
‫نه، این درست نیست,
‫من باید اونجا می‌بودم!
‫چرا؟ چرا من جای اون نیستم؟!
‫چرا اون هیولا اونجاست؟!
‫منم که ستاره‌اَم,! ‫من باید از همه درخشان‌تر باشم!
‫چی شده؟
‫تو درخشان‌ترین ستاره نیستی؟
‫نیستم! در حالی که باید باشم! ‫همه چی برعکس شده!
‫در این صورت، ‫آیا آرزوی دیگه‌ای داری؟
‫آره که دارم! ‫از شر اون هیولا خلاص شو!
‫منظورت اون کودکی‌ـه که خودت بهم دادی؟
‫آره! نابودش کن!
‫بگو که آیا می‌بینی؟
‫می‌بینی؟ می‌بینی؟ آنجا را؟ آنجا را؟
‫آنجاست! بنگر آن را!
‫همین الآن از شرش خلاص شو!
‫تو عهدی با من بستی,
‫عهد شکستن هرگز بخشودنی نیست!
‫داری می‌گی چیزی که مال خودمه، نابود کنم؟
‫در حالی که این تویی که باید نابود بشی,
‫بنگر قصر اژدها را
‫آنجاست,,, آنجاست,,, بنگر آن را
‫سرانجام شد پیدا
‫سرانجام پس از سال‌ها
‫یافته شد، توسط او که در جست‌وجویش بود
‫به آواز بگو:
‫که ما سرانجام به قصر شاه اژدها رسیدیم
‫قلب‌های تک‌تک‌مان,,,
‫,,,سرانجام با هم می‌شود یکی!
‫- عجله کنین! ‫- از این طرف!
‫از امروز به فرمان شوگون، ‫گروه توموآری منحل اعلام می‌گردد!
‫آهنگ‌های به اصطلاح جدید خاندان هیکه ‫بی‌حرمتی به شأن والای ایشونه,
‫از سر راه برید کنار!
‫عقب بایستید!
‫از سر راه برید کنار!
‫- عقب بایستید! ‫- عقب!
‫به فرمان جناب شوگون: گروه کاکوایچی ‫تنها گروهی‌ست که ایشون به رسمیت می‌شناسن,
‫از این لحظه به بعد، ‫فقط اجازه‌ی اجرای آهنگ‌های مجاز رو دارید!
‫التماس‌تون می‌کنم!
‫از جون‌مون بگذرین!
‫هان,,,؟
‫تِی‌ایچی ساما!
‫مراقب باش!
‫تِی‌ایچی ساما!
‫توموآری؟
‫گروهم, شاگردهام, ‫سامورایی‌ها افتادن دنبالشون,
‫برای چی دیگه نمی‌تونیم آهنگ‌هامون رو بخونیم؟
‫آخه مگه چیکار کردیم؟
‫کاکوایچی ساما کتابچه‌ی پایانی ‫خاندان هیکه رو به سرانجام رسونده,
‫از این لحظه به بعد،
‫فقط می‌تونیم اون‌ها رو بخونیم,
‫آخه مگه آهنگ‌های خودمون چه مشکلی دارن؟
‫این خواست جناب شوگون‌ـه,
‫ولی اون داستان‌ها مال اینو-اُو هستن,
‫قصه‌ی منم خوندن اون‌هاست ‫پس اونا مال مان!
‫چطور می‌تونن مال خودمون رو ازمون بگیرن؟
‫توموآری، من ناراحتی‌ت رو درک می‌کنم،
‫ولی بیا اسمت رو عوض کن ‫و برگرد پیش خودمون,
‫اسم من توموآری‌ـه، ‫این اسم رو به این دلیل انتخاب کردم,,,
‫که بگم «ما اینجاییم!»!
‫اینو-اُو هم این رو پذیرفته,
‫دیگه نه قصه‌ی جدیدی می‌گه،
‫نه هرگز داستان‌هاش رو به زبون میاره,
‫- تو هم تقلّا نکن, ‫- دروغ می‌گی!
‫این امکان نداره,
‫اونا قصه‌های مان!
‫متعلق به مان!
‫- تومو! ‫- اون تصمیمش رو گرفت,
‫توموآری!
‫نــــــــــــــــــــــه!
‫- توموآری! ‫- نمی‌خوام! نه!
‫گروه شما بدین‌وسیله منحل شد,
‫- نمی‌خوام! نــــه! ‫- و خودت هم بازداشتی,
‫- خودت رو تسلیم کن, ‫- نه,
‫راه بیفت!
‫زود باش! ‫بهشون بگو الآن توموایچی هستی!
‫مقاومت نکن!
‫اون الآن توموایچی‌ـه! ‫عضوی از کاکوایچی‌‌ـه!
‫دست از خشونت بردارید,
‫اینجا عمارت کاکوایچی ساماست,
‫بس کنید,
‫دیگه هیچ آهنگی خارج از ‫کتاب اجرا نمی‌کنه,
‫اسم من توموآری‌ـه و توموآری هم می‌مونه!
‫دست از گفتن قصه‌ی ارواح گم‌شده برنمی‌دارم!
‫توموایچی! ‫بهشون بگو که توموایچی هستی!
‫زود باش بهشون بگو!
‫عمراً بذارم قصه‌هامون رو ‫ازمون بگیرین!
‫تـ تانی‌ایچی؟
‫تانی‌ایچی,,,؟
‫خودش پرید جلو,
‫- تانی‌ایچی! ‫- تانی‌ایچی!
‫برادر!
‫چطور تونستی این کارو کنی؟
‫- اسم من توموآری‌ـه! ‫- بس کن، توموایچی!
‫- عمراً کوتاه بیام! ‫- بس کن دیگه!
‫- این اسمی‌ـه که خودم انتخاب کردم! ‫- بس کن دیگه، توموایچی!
‫- احدی هم نمی‌تونه این رو ازم بگیره! ‫- توموایچی!
‫ولش کنین! ‫خواهش می‌کنم!
‫ولم کنین!
‫گفتم ولم کنین!
‫برادرها!
‫بالاخره گل‌هایی گیرمون اومد ‫که به زیبایی شما می‌رقصن، جناب اینو-اُو,
‫سرورم,
‫اجرای واقعاً باشکوهی بود,
‫درواقع برای این دنیا زیادی باشکوه بود,
‫از لطف‌تون سپاسگزارم، سرورم,
‫اما اینو-اُو، داستان‌های تو از هیکه ‫آزادی بیش از حد زیادی می‌طلبه,
‫پس تا همین‌جا کافیه,
‫از این به بعد فقط می‌تونی داستان‌های کاکوایچی رو اجرا کنی,
‫با تمام احترام باید عرض کنم که ‫داستان‌هایی که من اجرا می‌کنم,,,
‫گروه توموآری هم منحل شد,
‫دیگه نباید هیچ آهنگی از اینو-اُو اجرا بشه,
اون راهب عود هم تا الآن ‫باید دستگیر شده باشه,
‫متوجه هستی که؟
‫برای اتحاد اول از همه ‫به قانون نیاز داریم,
‫دیگه نباید با اون راهب عود ملاقات کنی,
‫و اگر از داستان‌هایی که باهاشون ‫خون دل خوردم کوتاه نیام، چی؟
‫نکنه دلت می‌خواد سر اون راهب ‫از تنش جدا بشه؟
‫هر طور شما بفرمایید, ‫با کمال میل فراموششون خواهم کرد,
‫دیگه احدی اون‌ها رو نخواهد شنید,
‫در مورد اون راهب هم ‫ما کارمون با هم تموم شده,
‫از این لحظه، من فقط ‫برای شخص شما اجرا می‌کنم,
‫اینو-اُو متعلق به شماست,
‫از این پس فقط در پیشگاه شما می‌رقصم,
‫عالیه, ‫حیف می‌شد اگه از رقصت محروم می‌شدم,
‫سرورم!
‫قدغن شد حکایت‌های اینو-اُو
‫توسط همان شوگونی که ‫می‌خواست نشان امپراتوری را
‫لعنت به آن آشیکاگا
‫که جان پدرم و رویای مادرم را دزدید
‫کی اون بیرونه؟
‫نـ نمی‌دونم، قربان,
‫بگو ببینم چی تو دستته؟
‫نه یک‌بار، بلکه دو بار
‫نور دیدگانم را ربود
‫یه راهب ازم خواست ببرمش ‫سر قبر شوگون,
‫هوم؟
‫خداوندا این شوگون ظالم رو مجازات کن!
‫مجازاتش کن!
‫مبادا کسی متوجه بشه با اون صحبت کردی!
‫همگی گوش فرا دهید
‫گوش فرا دهید به صدای من,
‫مبادا روزی شود فراموش,
‫هر چه شود,,,
‫هر چه که شود، ‫نام حقیقی من,,,
‫تا ابد,,,
‫تومونا از دان نو اورا خواهد بود!
‫اینو-اُو راه خود را دنبال کرد ‫تا بزرگ‌ترین بازیگر زمان خود شود،
‫اما با این‌حال نام او از یادها رفت،
‫و تمامی آهنگ‌های او به فراموشی سپرده شد,
‫فوجی‌واکا نیز بعدها به «زئامی» تغییر نام داد،
‫و آهنگ‌ها و نمایش‌نامه‌های بی‌شماری ‫از وی در قالب تئاتر نو به تصویر کشیده شد,
‫♪ در روزگاران بسیار دور ♪
‫♪ چقدر دور؟ ♪
‫♪ زمان‌های دور، دورتر از آنچه می‌دانیم ♪
‫نمی‌دونم چند وقت گذشته,
‫ولی,,, خیلی وقته که,,, اینجام,
‫600 ساله که دنبالت بوده‌اَم,
‫باز که اسمت رو گذاشتی تومونا,
‫تعجبی هم نداشت پیدات نمی‌کردم,
‫خب دیگه,
‫اسممون رو که یادته، هان؟
‫به معنی «ما اینجاییم,»؟
‫یادته، توموآری؟
‫اینو,,,
‫هنوز این عتیقه رو داری؟
‫می‌تونی هم بزنی؟
‫معلومه که می‌تونم,
‫- عالیه, ‫- آره,
‫هیچی عوض نشده,
‫- هیچی, ‫- عالیه,
‫بیا همین‌طور ادامه بدیم!
‫اینو اُو!
‫توموآری!
‫اینو اُو!
‫توموآری!
‫اینو اُو!
‫توموآری!
‫اینو اُو!
‫توموآری!
شما به mrgilas.com نگاه میکنید