شما به mrgilas.com نگاه میکنید
,لعنتی
،تا جایی که یادم میاد ,دنیا رو از پشت لنز دوربینم می‌دیدم
اما هیچ سوژه‌ای مثل اون ,منو مجذوب خودش نکرد
,نه
میشه تو لباس پوشیدن کمکم کنی؟ ,اون یکی رو ترجیح میدم
اینو بپوشم؟
,احساس چاقی می‌کنم
,اینجا اون، تو جشن تولد ٢٦ سالگیشه
,ـ نه، خوشم نمیاد ,ـ قشنگ شدی
,خیلی خوشگله
,وای
,بیا قاطی زنها
,ـ اینا خوردنی هستن ,ـ گل رز
,ـ درخت آوردی ,ـ تولدت مبارک
,شاید فقط به عنوان مهمون دعوت شدم
,اما مثل همیشه، دوربینم رو آوردم
,این اولین دیدارمه باهاش
اون به تازگی از دانمارک ,به خونه بچگیش تو پاریس برگشته بود
,یه چیزی بگو، لطفا ,دارم میکروفون رو تست می‌کنم
،اسمم «آپولونیا»ست ،«و ما تو منطقه «شاتو روژ
،«تو «لاووار مدرن پاریزین ,که یه تئاتره، هستیم
ـ برای تست صداست؟ ـ آره
,میخوام ازت فیلم بگیرم
بمون, چی؟
,ـ درسته ,ـ آره
,ـ دو دقیقه سکوت ـ دو دقیقه؟
,ـ خیلی زیاده ,ـ خیلی خیلی زیاده
,باید تمرکز کنم
،اون، هم آشنا به نظر میرسید ,هم غریبه
,من تو روستا، توی دانمارک بزرگ شدم
پدربزرگم عاشق نقاشی بود
،و به ازای هر ساعت بی‌حرکت نشستن برای اینکه ازم نقاشی کنه ,یه یورو بهم می‌داد
بهم می‌گفت ,که نقاشی، چیزی برای ابدیته
هنرمندها از اون قدیم‌قدیم‌ها، پادشاها رو نقاشی و ,جاودانه‌شون میکردن
اما من علاقه‌ای به پادشاه‌ها نداشتم
،و تنها ابدیتی که تجربه کردم ,انتظار طولانی بود
,به جاش، دوربین رو انتخاب کردم
!دارم فیلم می‌گیرم
،تو اوایل بیست سالگی، تو مدرسه فیلمسازی ,بهم سپردن یه نفرو به تصویر بکشم
درباره یه زن جوون که تو یه تئاتر ,تو پاریس بزرگ شده بود شنیده بودم
کسی که میخواست قدم تو مسیر ,اسطوره‌های تئاتر بذاره
,پس برای دیدار با آپولونیا رفتم
،«آپولونیا تو «لاووار مدرن پاریزین
یه سالن شستشو تو یه محله کارگری با فرهنگ‌های مختلف زندگی میکرد
,پدر و مادرش اونجا رو به سالن تئاتر تبدیل کرده بودن
,هرچند، اون تئاتر روزای بهتری رو به خودش دیده بود
,خیلی قوی هستی، بابا
,اینجوریه که معمولا وسایل رو میشکونم
مگه اسباب و اثاثیه بیشتری نداشتی؟ یه مبل؟
,ـ اون مال بابام بود ,ـ مال بابات, پس,,, دیگه نیست
,,,مرحله مصادره اموال رو پشت سر گذاشتیم
اونایی که میان وسایل رو میبرن رو چی میگین؟
ـ مأموران حکم؟ ,ـ طلبکارا؟ نه
Les huissiers»؟» ـ میگین ,ـ آره، درسته، همون طلبکارا میشه
",آره، درسته، همون طلبکارا میشه"
,منو به داخل دعوت و اجازه داد از همه چی فیلم بگیرم
,,,عشقم
,داشتم امروز صبح فکر می‌کردم
,باید بهت بگم و به خانمی که داره فیلم‌برداری میکنه
،هر چی به هم نزدیک‌تر می‌شیم ,من از جایی که میخواستم برم، دورتر میشم
،این یه,,, نظر قطعی نیست ,ولی دارم بهت میگم
,لعنتی
غذا بخوریم؟
می‌خوای غذا بخوریم؟
,مکس» داره باهام کات میکنه»
چرا نمی‌تونی تو ژانویه قلبمو بشکنی
تا از ژانویه یا فوریه شروع کنم به نقاشی و
,,,و اون موقع غمگین باشم
ـ برنامه‌ت این بود؟ ,ـ برنامه‌م بود
,خیلی عجیبه، آپی
,لعنتی,,, باشه
,,,اینکه تونستم با دوربینم از آپولونیا فیلم بگیرم
,,,یا آپولونیا منو تو تئاتر خودش درگیر کرد رو
,هنوز نمی‌دونم
,خیلی جعبه داری
ـ اینو میخوای؟ ـ مونالیزا؟
,اوه، چیز جالبیه
ـ اون چیه؟ ,ـ اون مامانمه
,اون بابامه، و اون منم ,همون اتاقیه که الان توش هستیم
پدر و مادرم اسممو آپولونیا گذاشتن ,,,و خودشون رو روی نوار ویدیویی بتامکس
,,,فیلمبرداری و ضبط کردن
,بیا اینجا بشین
خیلی باحال بود, تا حالا پدر و مادرم رو ,اینقدر رومانتیک ندیده بودم
,ـ خداحافظ ـ همین؟
:بعد این نوار رو پیدا کردم، و روش نوشته شده ",قبل از ۱۸ سالگی نگاه نکن"
,ولی خب، وقتی دیدمش که زیر ۱۸ سال بودم
,,,این داستان شکل‌گیری «هستی» منه
ـ خوشحالی، نه؟ ,ـ آره
,یه دایره نارنجی بزرگ
,,,می‌تونی تو آینه ببینی‌ش ,و اینجوری بود که خبردار شدم
,این «منم» که داره فیلم می‌گیره
,ـ این باباته ,ـ این مامانته
,اینجا الکساندرا یه بچه داره
,,,خنده‌دار اینه که تو اونجا و اونجا هستی
,ولی درواقع اینجایی
,اوه، نه
!این تولدمه
ـ چی؟ ,ـ تولدم
یه ویدیو از تولدت؟ ,واقعا؟ خیلی عجیبه
!آپولونیا
,آپولونیا
چطوری؟
آپولونیا تو یه تئاتر به دنیا اومد که ,مامان و باباش ساخته بودن
,,,دور و برش پر بود از آدمای باحال
,هنرمندای مخالف، روشنفکرا و فعالای سیاسی
،اما وقتی آپولونیا هشت ساله شد ,والدینش از هم جدا شدن
،چون اجاره‌نامه به اسم پدرش بود ,,,مادرش سهمشو از
,تئاتر از دست داد و مجبور شدن برن تو خیابون زندگی کنن
دکترهای آپولونیا گفتن که غصه و ناراحتی باعث سرطان تو شکمش شده
عملش کردن و تومور رو برداشتن ولی
,بازم گفتن بیشتر از ۱۰ سال عمر نمی‌کنه
تنها امیدش راهبه‌های بیمارستان بودن که
,شبها بهش نقاشی‌هایی از زندگی جاودان نشون می‌دادن
,,,یه اتفاقی افتاد که آپولونیا و مادرشو
,برای یه زندگی بهتر کشوند دانمارک
,اما دانمارک هیچوقت حس «خونه» رو به آپولونیا نمی‌داد
به محض اینکه ۱۸ ساله شد برگشت به تئاتری که
بودجه و وضع مالی داغونی داشت و ,همه جا پر بود از دلالای املاک
،هیس! آپولونیا، من تورو می‌شناسم
،شاهزاده خانم دوست‌داشتنی من هروه برویل»، پادشاه لاووار»
خودش الان اینجا نیست ,ولی روحش هست
!به سلامتی بابا
,می‌خوام به افتخار آپولونیا شادی کنیم
,ببین کی اینجاست و بعد نوبت توئه که هورا بکشی !به سلامتی
،همیشه آرزوی یه همچین جایی رو داشتم
دور از زندگی روزمره ,تو روستاهای دانمارک
اینجا بین شاعرها، بازیگرها، هنرمندا، موزیسینا و
,و فعالای سیاسی بودم
,نمی‌تونستم ازش دل بکنم
انگار وارد یه تئاتر جادویی شده بودم و ,آپولونیا نقش اول رو بازی می‌کرد
هنوز اینجایی؟
,اونا خوششون نمیاد فیلمبرداری کنی
،ببین چقدر با شک نگاه می‌کنن ,دوربین براشون حکم «چشم شور» رو داره
باهام میای مدرسه؟
،«اون طرف رود «سن چهره پاریس، کاملا متفاوت بود
,همون جایی که پدربزرگم ازش تعریف می‌کرد
,پادشاه‌ها واقعا اینجا جاودانه شده بودن
,خیلی وقتا اونو تا مدرسه می‌بردم
،بیا یه نگاه بنداز
,«اینم منظره «لوور
سلام، چطوری؟
,اونا چریکای جنگل‌های بلاروسن
,خوبه
الان روی چی کار می‌کنی؟ پروژه هنریت چیه؟
پروژه هنری؟ ,من این کلمه «پروژه» رو دوست ندارم
،این یه پروژه نیست ,یه جور «دنباله و مکمل» هست
,از وقتی به دنیا اومدم شروع شده و هیچوقت نایستاده
,نمی‌تونم کارمو از «خودم» جدا کنم
ریسکیه، خیلی از مورخای هنری میگن این کارو نکنم
,چون نمی‌تونم بین خودم و هنرم فرق بذارم
,و واقعا هم فرقی نداره
,سعی می‌کنم گذشته‌ی مادرم رو درک کنم
«آپولونیا دربارۀ تاریخچه «تبعید ,چیزهای تازه‌ای فهمید
تونست خونه‌ی چوبی متروکه‌ی مادربزرگش رو ،پیدا و نقاشی کنه
خونه‌ای که هنوز به شکل شبِ مهاجرت اجباری ،دوران «استالین» از بلاروس به سیبری
,سرپا مونده بود
از اونجا به لهستان منتقل شدن
و الکساندرا، مادر آپولونیا، اولین نسل متولد بلاروس ,بعد از جنگ جهانی دوم بود
مادر آپولونیا در ۱۸ سالگی ،برای فرار از کمونیسم و داشتن زندگی بهتر
با یه توریست دانمارکی ,به «دانمارک» فرار کرد
,اما چیزی که می‌خواست رو اونجا پیدا نکرد
یه روز عکسی از برج ایفل دید و
,بدون هیچ پس‌اندازی به پاریس رفت
،«اینجا با یه هنرمند فرانسوی، «هروه ,پدر آپولونیا آشنا شد
!پدر
,بابا! مواظب باش، اون سیم‌ و طنابها خطرناکن ,می‌تونی از به ور دیگه بری
پدرم روی نمای تئاتر آویزونه و ,داره یه چیزی می‌نویسه
ببخشید، میشه از یه طرف دیگه برین؟
بهتره به قانون ۱۹۴۵ اشاره کنیم که می‌گه هیچ تئاتری نباید تخریب بشه
,چون تنها جاییه که مردم می‌تونن آزادانه حرفشون رو بزنن
,سال‌هاست که داریم برای نجات این مکان می‌جنگیم
ـ ممکنه بیرونتون کنن؟ ,ـ آره، هر روز امکانش هست
,دارن از حکم «انحلال قضایی» ما سواستفاده می‌کنن [فرآیند فروش دارایی‌ها برای پرداخت بدهی]
,و حالا می‌خوان ما رو بیرون کنن
،متوقف کردن این آدما سخته ,چون امکانات زیادی دارن
,بی‌رحمن و فقط به سود خودشون فکر می‌کنن
،این یه مکان مهمه که تو محله ,تاریخی» برای خودش داره»
ـ چی گفت؟ ـ کی؟
ـ «هِروه», رفته؟
,,,نه، فقط کلید رو بهش دادم که
,در رو ببنده,,, کرکره رو بده پایین
حالت خوبه؟ ترسیدی؟
,نه
,تو تئاتر آپولونیا اتفاقات زیادی افتاد ,آدم‌های زیادی اومدن و رفتن
اما یه نفر، به خصوص، به نظر می‌رسید که ,جلب توجه می‌کنه
,,,آره، گهه، اما
!ـ چه سکسیه ,ـ این خوبه
,ـ شاید بذارمش رو در ,ـ به «اوکسانا» نگاه کن
,خیلی خیلی بده
،اوکسانا اهل اوکراین بود فقط ۲۵ ساله بود و
,تو بچگی می‌خواست وارد صومعه بشه
تو ۱۲ سالگی، برای کلیسای ارتدکس ,نماد و نقاشی دیواری می‌کشید
،در ۱۴ سالگی بی‌خدا و فعال فمینیست شد و
،در اوکراینِ تحتِ کنترل روسیه
,علیه سرکوب و برای حقوق زنان مبارزه کرد
,کسی حرفشو گوش نمی‌کرد، پس راهش رو عوض کرد ،«اون سرآغاز «فِمِن
,یک جنبش انقلابی فمینیستی بود,,,
وقتی با دو تا بازوی شکسته ،مجبور به فرار از دست سازمان اطلاعات روسیه شد
,آپولونیا، به اون و بقیه‌ی گروه «فِمِن» سرپناه داد
,,,مطمئنم که فعالای فمینیستی
,محافظ خوبی در برابر دلالان املاک حریص بودن
اما این محافظت در برابر دشمنان جدیدی که ،مقر «فِمِن» جذب می‌کرد
,خیلی دوام نیاورد
آپولونیا به من گفت ،از اینکه گروه «فمن» رو پناه داده پشیمونه
,,,اما در مورد اوکسانا، هرگز پشیمون نبود
کسی که همون موقع رسیدنش,,, ,با اخراج از «فمن» روبرو شد
فکر می‌کنم داستان اوکسانا تکرار داستان مادر آپولونیا و
همه کسایی بود که
،با دست خالی به پاریس ،شهر هنر و آزادی
,اومده بودن
!خیلی گوشت دزدیدم
«سلام «مینویی
,کلی غذا دزدی کردم
ـ جدی می‌گی؟ ,ـ آره، همه‌ش رو
,"ـ "آپولونیا کوچولو ,ـ اوکسانا
با گذشت زمان، من و دوربینم ,به بخشی جدانشدنی از تئاتر تبدیل شدیم
,باشه، گوش کن ,این آخر هفته، درها بازه
,خیلی شلوغه ,هیچی رو راست و ریست نکردم
ـ می‌تونم عکس بگیرم؟ ,ـ بله، البته
,این مالِ اوکساناست
,این‌ها مالِ اوکساناست
,اونایی که اون پشتن مالِ منه
,قراره یه بازیِ تاروت باشه ,من با وارونه کردن نقاشی‌ها بازی می‌کنم
لایه‌های زیادی و داستان‌هایی که دیگه نمی‌تونی ببینید
,,,و بعد دوباره ظاهر می‌شن
,ـ رازهای زیادی ,ـ خوبه
,کلی راز ,ایده‌ی جالبیه
,درباره یه «بازی ورق» خیلی بزرگ حرف می‌زنی چند تا کارت می سازی؟
,نمی‌دونم, این یه سال طول کشید ,می‌بینی، یه فرآیندِ آهسته‌ست
چند تا نقاشی تو مجموعه‌ی کارت تاروتت داری؟
ـ این بخشی ازشه، ولی تموم نشده؟ ,,,ـ آره، یک، دو
،سه، چهار، پنج، شش، هفت,,, ,هشت، نه، ده، یازده، دوازده
,چند تا نیمه‌کاره هم هستن
یه متن معرفی کوتاه درباره خودت داری؟
,آره، می‌تونم ظرف چند روز برات درستش کنم
,نه، نه چند روز ,همین الان
,ـ باشه باهات تماس می‌گیرم ,ـ خداحافظ
خب؟ حرف زدی؟
،منو می‌شناسی که ,هی پشت هم حرف میزنم
,به نظر خیلی خسته‌ای
آره، اما باید هرجور شده ,یه سری چیزا براش بفرستم
شراب خوبیه، نه؟ ,خیلی خوبه
اوکسانا؟
اگه مریضی ,باید با یه ژاکت بخوابی
ـ چرا؟ ,ـ چون یخ می‌زنی
،نه، من اینجوری مریض نیستم ,,,فقط
هیچوقت نفهمیدم آتیش‌سوزی که برای ،فمن و آپولونیا پیش اومد
,عمدی یا اتفاقی بوده
,اما یه معجزه بود که کسی آسیب ندید
آپولونیا به نیویورک رفت و ,اوکسانا تو تئاتر موند
سه ماه گذشت تا دوباره ,اوکسانا و آپولونیا رو ببینم
!آپی» تو پاريسه»
,غیرممکنه
،وقتی اومدم اینجا
،وقتی در بزرگ رو باز کردم
،در رو باز کردم و گفتم
"!آها، آپی اینجاست" ,بوی تو رو کاملا تشخیص دادم
,ـ اونجا دیوونه‌‌کننده‌ست، اوکسانا ـ نیویورک؟
خیلی گرونه و خیلی,,, شلوغ؟
,آره، ولی غرق هنره ,هنر زیرزمینی
شهر که هیچوقت نمی‌خوابه، میدونی؟
,نیویورک رو دوست داری
,می‌خوام اونجا زندگی کنم و حرفه‌ای بشم
الان دوستای زیادی داری؟
,آره، خیلی
,آدمای عالی
!اوه لعنتی
,چه خواب‌های قشنگی می‌بینم
,,,ـ آمریکا! آمریکا ,ـ نه
!ـ سلام لیا !ـ سلام آپولونیا
جمعه گذشته، این مرد ,دو نفر رو حین اجرا با چاقو زد
!اوه نه
,یکی رو تو حلق و یکی رو تو قلب زد
,هر دوشون زنده موندن ,خیلی وحشتناکه
ـ چطوری؟ ,ـ خیلی شوکه‌م
ـ خوبی؟ ,,,ـ تمومی نداره
ـ اونجا بودی؟ ـ آره! من درست کنار
,اوکسانا بودم
,اون می‌خواست ما رو بکشه ,,,اوکسانا، منو
,جدی‌جدی برای حمله آماده شده بود
,,,کم‌کم شکافها سربرآوردن
,تو تئاتر و با آپولونیا,,,
،با اینکه تو حمله کسی نمرد
اما مبارزه‌ی آپولونیا ,برای موندن تو تئاتر به انتها رسید
اوکسانا و آپولونیا تا جایی که می‌تونستن ،تو تئاتر موندن
,اما مجبور شدن کلیدها رو تحویل بدن
,حالا اوکسانا یه فراری بدون خونه‌ست
,یه فعال، بدون جنبشش
,و آپولونیا خونه‌ی بچگیشو از دست داده
,تو این دیوارها روح دارن
,دوست ندارم درباره‌ش حرف بزنم ,واقعا ناراحت‌کننده‌ست
,آره، می‌فهمم
فقط باعث می‌شه به این فکر کنم که ,چقدر انرژی برای این کار گذاشتم
,اما من هم آماده‌ی رفتن نیستم
,مثل یه پرنسس تو یه قصر می‌مونه
یه زندگی رویایی که ,همه بهش حسرت می‌خورن
,ولی فکر می‌کنم اینجا داره منو خسته می‌کنه
آپولونیا، وسایلت رو کِی میاری؟
,چهارشنبه
ـ پدرت هم میاد؟ ,ـ آره
ببخشید, ا
اون چیه؟
بابا، قراره بچه‌های بیشتری داشته باشی؟
,شاید
ـ می‌ترسونتت؟ ,ـ نه، اصلا
،می‌خوام بچه‌های بیشتری داشته باشی ,چون خودم نمی‌خوام بچه‌ دار بشم
,تو ۲۶ سالته و بچه نمیخوای ,لیا ۳۲ سالشه و اونم نمی‌خواد
اوکسانا ۲۷ سالشه و ,جالبه اونم نمی‌خواد
,شاید ,اون هنوز تصمیم نگرفته
کل نسل شما اینطور فکر می‌کنن؟
,ـ توی نیویورک، بله ـ و تو پاریس؟
,ـ اونا کمتر بهش فکر می کنن ـ دوستایی داری که بهش فکر کنن؟
,نه فعلا ,یا آره، اما باهاشون صحبت نمی‌کنم
ـ چیکار می‌کنی؟ ,ـ جیش، ولی اینجا پر از «گزنه»ست
بچه نخواستن، ربطی به این داره که نمیخواین پیر بشین؟
,ـ فکر می‌کنم برای اوکسانا اینطوره ـ برای اوکسانا چی؟
,,,پرسید که بچه نداشتن
به این ربط داره که نمیخواین پیر بشین؟
,و من گفتم شاید برای تو
,شاید
,آره، شاید
،مشکل من اینه که اگه بخوام نقاشی کنم ,دیگه نمی تونم
,این چیزیه که منو خیلی ناراحت می کنه
امسال امتحان دارم
م و باید تا جایی که می‌تونم خوب باشم ,تا انتخاب بشم
برای اینکه بتونم یه نمایشگاه بزرگ ,تو مرکز پاریس داشته باشم
,این به من کلی ارتباط و فرصت میده
و فقط تعداد کمی می‌تونن اونجا نمایشگاه داشته باشن؟
،آره، از بین ۲۰۰ نفر شاید ۸۰ نفر
ایده‌ای داری؟
،داشتم روی تاروت کار می‌کردم ,اما فکر می‌کنم خسته‌کننده‌ست
تا همین الان هم ,خیلی روی موضوع تاروت کار کردی
,اما دوستش ندارم
,,,ـ اما خیلی بده ,ـ به خاطر همینه که تمومش نمی‌کنم
,نه، بده که خوشت نمیاد !آپی
تموم نکردن کارا ,بدترین مشکلته
شروط رو یادت باشه و ,یه کاری رو تموم کن
,آره، تو دوست صمیمی منی ,اینو می دونی
,,,دو سال با هم زندگی کردیم مثل
,دو تا زن,,,
,ـ همه می‌دونن چقدر دوستت دارم ,ـ ما مثل یه زوجیم
فوق‌العادست, باورنکردنیه، درسته؟
,اپولونیا با مامانش به یه آپارتمان کوچیک نقل مکان می‌کنه
جای۴۰۰ متر مربعی‌شون شده بود ۱۲ متر مربع
،استادای دانشکده هنرهای زیبا اوکسانا رو تشویق کردن که اپلای کنه
درست همون موقعی که ,آپولونیا داشت فارغ‌التحصیل می‌شد
,دارم از همه کلاسا جا می‌مونم ,وحشتناکه
خدمات اجتماعی، یه آپارتمان جدید به آپولونیا و مامانش داد که
,واسه‌ی همه‌شون تاشون جا داره
,,آپو
ازم کمک نگرفت ,چون دستام شکسته بود
,ـ همش جلوی منو میگیره ـ دستات شکسته‌ن؟
,آره، تو اوکراین وقتی هر دو تا دستم شکست
,,هنوز کمی ضعیفن، اما
,آپی خیلی حواسش هست
می‌تونم بهت این رو نشون بدم که
یه پیشرفت‌هایی تو زمینه ,درخواست پناهندگی سیاسی داشتم
الان این کارت رو دارم که
،بهم اجازه میده تو اروپا سفر کنم ،البته نه با هواپیما
که خبر خوبیه
و به من کمی آزادی بیشتری میده ,تا از مرز عبور کنم
,به خاطرش خیلی خوشحالم
مهمترین چیزی که فهمیدم اینه که
,از کشورم فرار کردم و دیگه نمی تونم برگردم
این که خیلی از خانوادم و همه دوستام و
,کل زندگی‌ای که ساخته بودم دورم
اینجا هم خیلی خوشحالم که دوستای جدید و
،آدمای جدیدی دور و برم دارم
،اما تو زندگی شخصیم ,کار زیادی نمی‌کنم
,میشه حدس زد
با «آپی» هم زیاد وقت نگذروندم
چون سال آخرش تو دانشکده هنرهای زیباست و
,همش باید نقاشی کنه
نقاشیای جدیدتو به استادات نشون دادی؟
هیجان‌انگیزه ,چون با خودم میارمشون مدرسه
,ـ نقاشیات خیلی زیاد، به طور چشمگیری تغییر کردن ,ـ خیلی
ـ نقاشی‌ها تُهی شدن؟ ,ـ آره
ـ از خانواده دور شدیم؟ ,ـ آره
,اما هنوز آدم‌ها رو به تصویر می‌کشیم
,آره، اما آدم‌ها همه جا هستن
,ما از خانواده دور شدیم ,,,ما از
,نه, می خوام با هم ببینمشون
,,,از نظر بصری، به نظر من
,نسبت به بقیه‌ی نقاشی‌ها ساده‌تره
،شاید به خاطر اینکه این شخصیت‌ها رو می شناسی ,برای تو غنی باشه
اما انگار یه کیسه رو خالی کردی و
,حالا می‌خوای با چیزای دیگه پرش کنی
,درسته
،اما این سبک نقاشی رو می‌شناسم
,قبلا دیدمش
,اما هیچوقت چیزی مثل اون نقاشی‌های قبلیت ندیده بودم
,,,تو یه آدم واقعا پر از
,پر از ایده‌ای,,,
،توش رویا، کابوس، ادبیات، دوست
,ارتباط با اشیاء هست ،یه دنیاست
،یه هزارتوی واقعی ,ولی اینجا هزارتو وجود نداره
,,,اما ممکنه همه‌ی این نقاشیا یه مرحله باشن
,خیلی کنجکاوم ببینم بعدش چی پیش میاد
,ـ پس فکر می‌کنی یه مرحله‌ست ـ آره، یه مرحله‌ست
،چون تو اینجوری هستی، پر از ایده !اما فقط به این محدود نمی‌شی
,اینه که مهمه
!«مینویی»
ـ مامان، با اوکسانا چی کار کنیم؟ ـ چی شده؟
افسرده شده، بی‌اشتهاست و ,هیچ کاری تو زندگیش انجام نمیده
,ـ بی‌اشتها، نمی‌دونم ,ـ فقط ۴۰ کیلو وزنشه
,کاری از دستت بر نمیاد
,,,ـ اما باید یه کاری بکنم ,ـ کاری از دستت بر نمیاد
,از سر کار میام، میاد اینجا میشینه
,,,انگار که
,خیلی مریض بود ,تو خودش بود
,,,ـ حرف نمیزد ـ فکر نمی‌کنی حالش خوب نباشه؟
بهم گفت که فهمیده ,دیگه نمی‌تونه برگرده خونه
,آهان، نمی‌تونه برگرده خونه
آره، ولی چرا چیزی درست نمی‌کنه؟
:بهم گفت ",چون افسرده‌ام باید یه چیزی بسازم"
ـ اینو بهت گفت؟ ,ـ آره
,دارم دیپلمم رو می‌گیرم
,دارم کارم رو به یه گروه داور خارجی ارائه می‌دم
یه۲۰ دقیقه باهاشون وقت می‌گذرونم ,تا کارام رو نشون بدم و چیزای دیگه
,مطمئناً دیپلمم رو می‌گیرم
اما اونا یه سری دانشجو رو انتخاب می‌کنن که ,به عنوان هنرمندان آینده می‌بیننشون
,امیدوارم منو انتخاب کنن
,این رو اینجا می‌ذارم
،امسال خیلی سخت کار کردم ,اما نقاشی زیادی نیست
,تقریبا ۲۴ تا نقاشی کشیدم
,ده تاشون رو به نمایش می‌ذارم
,نمی‌دونم دوستام چی درموردشون فکر می‌کنن
,به احتمال زیاد براشون مهم نیست ,فقط مشروب می‌خورن
,برای کسایی که تو کار هنر نیستن فرقی نمی‌کنه
,,,اینم فقط یه نقاشی دیگه‌س
,مردم حتی نمی‌تونن تفاوت بین اکریلیک و,,, رو ببینن
,اما برای من کل زندگیمه
عجیبه, دارم همه ی اینارو اینجا دعوت می‌کنم و ,,,براشون غذا درست می‌کنم
,تا بیان و نقاشی‌هامو ببینن
,«روش نوشته «تبریک می‌گم
,اما فعلا بهم تبریک نگین ,هنوز دیپلمم رو بهم ندادن
,سلام
,ممنون, خداحافظ
,وایسا اینجا
ـ خب؟ ـ چی شد؟
,اونا فکر کردن شخصیت من از هنر من جالب‌تره
اینو گفتن؟
نمی‌دونم اگه یه نقاش مرد بودم هم همین رو می‌گفتن؟
چی می‌خوان؟
,ـ خیلی ناراحت کننده‌ست ,ـ نه
,چه هنرمند فوق‌العاده‌ای داریم
ـ معلمت ازت حمایت کرد، درسته؟ ـ من چه کار می‌تونم بکنم؟
قضیه اینه که اونا بیشتر خودمو دوست دارن ,تا کاری که می‌کنم
,برای نمایشگاه اصلی انتخاب نمی‌شم
,فلش‌های آبی رو دنبال کن
,حالا دیپلمم رو گرفتم و یه زن واقعی شدم
,آره، دیپلم رو گرفتم
,بریم
اونجا حضور داشت؛ با یه دیپلم از ,,,یکی از بهترین دانشکده‌های هنری در
،داورها بعنوان بهترین انتخابش نکردن
اما اینکه آپولونیا دیپلمش رو گرفت ,یه اتفاق مهم بود
،و برای یه مدت کوتاه ,انگار دوباره به تئاتر خودش برگشته بود
،همه اومده بودن, استادها ،چندتایی خانواده
,دوست‌ها و حتی یه موزه‌دار از لس آنجلس
حتی آدمای محل از خیابون قدیمیش ,که ازش تو بچگی مراقبت می‌کردن هم اومدن
,و البته، اوکسانا
,,,در حالی که چند نفر منتخب
یه سال وقت داشتن تا نمایشگاه برنده رو ،توی مرکز پاریس آماده کنن
,آپولونیا باید راه خودش رو برای آینده پیدا می‌کرد
ـ درباره چی میخوای حرف بزنی؟ ,ـ بهم بگو چه خبر شده
,همه چی عوض شده
,دیگه تئاتری ندارم ,یه ساله که تعطیل شده
،همه دوست‌ها و آدمایی که همش می‌دیدمشون
,بخاطر تئاتر اومده بودن دورم
,همه چی تموم شده
,من تو اون تئاتر به دنیا اومدم ,این هویت منه
,این‌جوری بزرگ شدم
خب، طبیعتا نمونه کارای زیادی ندارم چون
,فقط کار زیرزمینی می‌کردم
اون پنج سال رو صرف این نکردم که
,با آدمای مهم دوست بشم و ارتباط برقرار کنم ,تو کل دوران تحصیلم
,شاید به خاطر اینکه حواسم به تئاتر بود
,,,اما بازار هنر
,من با هوش و خلاقیتم پیش رفتم، نه با بازار و تجارت ,میشه این‌جوری گفت
,پس این یه جور نزدیکی با بازاره
,دیگه تقریبا ۳۰ سالمه
,شاید باید زودتر شروع می‌کردم
,پاریس برای آپولونیا، یه بن‌بست به نظر می‌رسید
,منم علت رفتنشو فهمیدم
,,,یه مهمون سابق تئاتر براش یه کار تو نیویورک
,با یکی از جنجالی‌ترین هنرمندان معاصر پیدا کرد
،کل روز مشغول تولید آثار هنری‌ای بود ,که اون هنرمند به اسم خودش می‌فروخت
اون فقط به اندازه‌ای حقوق می‌گرفت که ،جای کوچیکی اجاره کنه
,جایی که روی زمین بین رنگ‌ها و قلموهاش می‌خوابید
فکر می‌کنم این همون چیزی بود که پدربزرگم
،موقع گفتن این ‌که کلکسیون هنری پدرش با غذا و سرپناه خریداری شده منظورش بود
,و فهمیدم چرا آپولونیا رفت
,ازم خواست که باهاش برم
،آپولونیا توسط موزه‌داری که توی پاریس تو مراسم دیپلمش حضور داشت ,دعوت شد
,ایزابل تو «بِوِرلی هیلز» زندگی و کار می‌کرد
ایزابل، آپولونیا رو به ,استفان سیمچوویتز» معرفی کرد»
تاجری که هدفش خرید بزرگ‌ترین کلکسیون جهان
,از هنرمندان معاصر آینده‌دار بود
و چرا فقط «هنر» رو بخره وقتی میشه خود «هنرمند» رو با قیمت خیلی پایین‌تری خرید؟
برای آپولونیا، این همون فرصتی بود که ,آرزوش رو داشت
ـ میدونستی کیه؟ ,ـ نمی‌دونستم کیه
,من اهل فرانسه‌م و تا حالا دربارش نشنیده بودم
,من فقط راجع به نقاش‌ها اطلاعات دارم، نه دنیای تجارت
,اما وقتی تو خونش بودم، کلکسیونش رو بهم نشون داد
,و کارای بهترین هنرمندان معاصر نسل خودم رو داشت
:بهم گفت "تو توی یه ماه چند تا نقاشی می‌کشی؟"
",گفتم: "۱۰ تا ",برات یه استودیو می‌گیرم"
,این یه معامله‌ی کاملا تجاریه
ـ سیمچو؟ ,ـ سیمچوویتز
،کاری که این آدم انجام میده به جز کارای دیگه، اینه که
،اینه که از هنرمند مراقبت می‌کنه ,مثل یه استودیو فیلمسازی
,کنار استودیوی من یه نفر به اسم «کور پور» هست ,نمی‌دونم می‌شناسیش یا نه
,اون یه نقاشه که نقاشیاش رو ۵۰ هزار دلار می‌فروشه ,همسن منه
,«اون دست‌پروردۀ «سیمچوویتزه ،اون هنرمندها رو وقتی که مشهور نیستن
،اما خیلی سخت‌کوشن ,زیر بال و پرش می‌گیره
,بهشون یه استودیو میده ,دقیقا مثل هالیوود
,یه جای کوچیک داری که توش کار می‌کنی
،پس اون از اول تا زمانی که هنرمند به شهرت برسه
,مسئولیت کل حرفه‌ی هنرمند رو برعهده می‌گیره ,اما من هنوز دارم تست میدم
ریسکش اینه که ممکنه از چشم بیفتم و
،چون خیلی از نقاشی‌های منو داره ،اگه ازم عصبانی باشه
,اونا رو ارزون بفروشه
اون این ساختار رو با فروختن مستقیم آثار هنری " ،که خودش انتخاب کرده
به یه شبکه‌ی متنوع از مشتریان پولدار ،که به سلیقه‌ش کاملا اعتماد دارن
",به هم می‌ریزه
",شیطان حامی دنیای هنر" ,نیویورک تایمز
عالیه
,نگام کن
,ـ سلام، مایکلم ,ـ آپولونیا
ـ تا کی اینجا می‌مونی؟ ,ـ تا آخر ژانویه
ـ و برمی‌گردی پاریس؟ ,ـ آره، ویزام تموم میشه
,,,می‌خوایم با «استفان سیمچوویتز» چای بنوشیم و
,ـ هاروی وینستین ـ هاروی وینستین؟
,ـ مواظب خودت باش ,ـ اون اینو گفت, ولی ما داریم چایی می‌خوریم
اونا قراره یه نامه بدن که من بتونم ,,,این نمایشگاه فوق‌العاده رو
عالیه, با اونا قرار می‌ذاری؟ ,ـ آره
,آره, اون آخر ژانویه یه نمایشگاه داره
ـ کجا؟ ,ـ هنوز نمی‌دونم
,ـ عالیه, کنار یه سگ نقاشیت می‌کنم ,ـ عالی میشه
,خداحافظ
,بودجه‌مون
,پنج هزار دلار از «سیمچو» گرفتیم
,بعلاوه‌ی ۲۲۰۰ دلار
,و ۳۹۰۰ دلار به اضافه ۵۰۰ دلار
,دقیقا همون چیزیه که فکر می‌کردم
و ۵۰۰ دلار باقی مونده
ـ اما چقدرشو استفاده کردیم؟ ,ـ ۴۴۳۰ دلار
,پس ۵۲۰ دلار برامون مونده
!آه، موم
,تا الان همه‌چیز روبه‌راهه
,رنگ‌ها اولویت ما هستن ,اونا برای کارم همه چیزن
،سعی می‌کنیم با این کارت همه‌چیز رو حساب کنیم ,ولی مطمئن نیستم بشه
,,,ـ به نظرم ,ـ سه هفته دیگه مونده
ـ تموم شد؟ ,ـ شاید یه کمیش رو تغییر بدم
,فوق‌العاده‌ست
,می‌دونی، هیچ‌کدومشون هنوز تموم نشده
,این تویی که اینجا خوابیدی
,ـ من نمی‌خوابم, کل روز کار می‌کنم ,ـ هیچ‌وقت نمی‌خوابی
خب، لعنتی، دختر, فکر نمی‌کنم لازم باشه ,کارای جدید شروع کنی
,دیگه جای خالی نداری ,جیب‌هات پر از پول می‌شه
امیدوارم خوب پیش بره چون به پولش احتیاج دارم، می‌دونی که؟
داری مسخره‌م می‌کنی؟
ـ اسپانسر نداری؟ ,ـ قضیه‌ش پیچیده‌ست
,ـ اون منو اینجا گذاشت و بعد رفت ,ـ آره
,ـ ناامید نشو ,ـ ناامید نیستم
,فقط می‌گم ناامید نشو
,خیلی زحمت کشیدی, یه نمایشگاه فوق‌العاده‌ست ,اکثر آدما یه استراحتی می‌کنن
,ـ به یه استراحت حسابی احتیاج داری ,ـ آره، حق با توئه
رنگ‌ها به نظرت چطورن، استفان؟
,فکر می‌کنم نقاشی‌ها خوبن
واضحه که سوژه‌هات رو از چیزی که ،مستقیم دور و برته انتخاب می‌کنی
،پس به یه معنی ,,به جاهای دیگه سفر نمی‌کنی
,به نظرم پسر «تیم بلوم» سوژه‌ی جالبی نیست
,ـ سوژه برای من همون پسر بچه‌ست ,ـ دقیقا
,پس یه جورایی تو دنیای هنر جواب می‌ده ,,,آدما دوست دارن که
ـ اون کیه؟ «,ـ «تام وان تران
،پس خوبه که اونا مثل هنرمند می‌مونن ,,,میشه گفت یه جورایی ذاتا
,خوشم اومد
,نقاشی‌ها رو دوست دارم
،می‌خوام با خریدن بیشتر کارها جلو برم
اما سوال اینه که از نظر منطقی ,چطور باهاش برخورد کنیم
,خیلی استرس‌زا بوده ,معمولا تو یه دوره چهار تا نقاشی می‌کشم
حالا ۱۰ تا کشیدم، می‌دونی؟ ,,,پس مثل این می‌مونه که
دارم تلاش می‌کنم به یه سطح دیگه‌ای از,,, ,توانایی‌هاییم برسم
,اونجا وایسا
,فکر می‌کنم خیلی خوبن
,خوبه
وکیل داره؟
,نه
ـ اصلا با مطبوعات در ارتباطی؟ ,ـ نه
,این معامله‌ست
می‌شه لطفا اونو خاموش کنی؟
آپولونیا اجازه نمایشگاهشو گرفت ,و همه آدمای مهم اومدن
میتونم ژست بگیرم یا نظر دیگه‌ای داری؟
,سیمچوویتز» حتی تونست یه منتقد هنری مهم رو بیاره اونجا»
به نظر می‌رسه بالاخره درها ,به روی آپولونیا باز شدن
,بریم
,واقعا دارم سعی می‌کنم خودمو کنترل کنم
,حالا تو هم جزئی از چرخه‌ی صنعت هنری شدی
فهمیدی چی گفت؟ ,الان دیگه انگار یه ماشین تولیدی هستم
,دیگه برای هیچ‌کدوم از دوستام باحال نیستم ,عوضی
,راسته
!سال نو مبارک
,لی»، این هالیووده»
اون منتقد هنری چی در مورد نقاشی‌هات فکر می‌کنه؟
,راستش حرف جالبی زد
گفت که همه‌ی کارها رو بی‌روح کشیدی
,,,و دیگه
،اون علاقه‌ای که تو کارهای قدیمت نسبت به آدما داشتی ,تو اینا نیست
,همون اول متوجهش شد
:ازش پرسیدم «,,,اگه همه چی خراب بشه»
"اگه یه کار اشتباه کردم، لطفاً بهم میگی؟"
"در آینده، اگه یه کار اشتباهی کردم، لطفاً بهم میگی؟ "
"بهم هشدار میدی؟ "
:گفت «,دیگه خیلی دیره, تو الان گیر افتادی»
،اون نمی‌تونه بگه من چی کار کنم
",چون باهاشون قرارداد بستم
",الان تو دردسر افتادم"
:بعدش پرسیدم
"پس باید چیکار کنم؟"
,ببخشید
:ازش پرسیدم «چه کاری می‌تونم بکنم؟»
:و بهم جواب داد
,,,تنها راه نجات"
",اینه که واقعا خوب باشی,,,
,نمی‌دونم چطوری می‌تونم یه نقاش خوب بشم
,,,اگه با تو کار کنم، فکر می‌کنم باید
سعی کنم نظر اروپایی‌ها رو
,هم جلب کنم می‌فهمی چی می‌گم؟
منطقی به نظر میاد؟ تو چی فکر می‌کنی؟
,فکر می‌کنم دنیا اساساً خیلی بزرگه
,فکر می‌کنم,,, فقط کار خودت رو انجام بده ,دنیا بزرگه
,آره
همه چی بستگی به تمرین داره
,اینکه مطمئن شی خودت و کارت خوب هستین
,ـ اینکه برای خوب شدن کارت، وقت بذاری ,ـ آره
,نگام کن، آپولونیا
,برو اونجا ,,,بعدش هم برو تو اون گوشه
،کنار اون ماشینای اتوماتیک دوربینای اتوماتیک وایسا، باشه؟
,بیا اینجا
,عالیه, نگام کن
,بیا
,می‌خوام یه کاری کنیم
,خیلی دوست دارم یه عکس کنار اون چیزا داشته باشم
ـ مامان، چطوری؟ ,ـ آه عالی
الو؟
ـ سلام، چطوری؟ ,ـ سلام، واو
,یادته من کی هستم؟ قبلاً همدیگه رو دیدیم
ـ اسمت چیه؟ ,ـ آدا
ـ داستانت چیه؟ ,ـ یه نقاشم
,می‌خواستم استودیوت رو ببینم
,بیا، می‌خوام از تو هم عکس بگیرم ,اینجا وایسا
,ـ خوشحالم دیدمت ,ـ آپولونیا
,خوشحالم دیدمت
مشکلت با من چیه؟ چرا این زیبارو رو فراموش می‌کنم
،چون آدم مهمی هستی ,پس همه رو از یاد می‌بری
,می‌خوام ژست بگیرم
,می‌خوام جلوی این لخت بشم
,عکسو بگیر ,عکاس بزرگی هستی
,ـ آخه اگه لخت بشی، دستگیر می‌شیم ,ـ خوشم میاد
,من نه
می‌خوای؟ واقعا می‌خوای؟
ـ اینجا یه باغ خصوصیه، نه؟ ,ـ منو نگاه کن
,نه، نیست ,جای عمومیه
,لعنت به آمریکا
,می‌خوام لخت شم ,لی»، بیا لخت شیم»
,بیا اینجا و یه پرتره لخت ازم بگیر
,اینجا، خود واقعیش بود ,عریان، اما چون مجسمه‌ای استوار
به عقیده‌ی من، چیزی که در اینجا شاهدش بودم
این بود که آپولونیا ،به جای فروختن روحش
از کالبد خودش سپری ساخت تا
,به رهایی دست پیدا کنه
,آمریکا را ترک کرد و به دنیای قدیم برگشت
حدس می‌زنم خیلی اتفاقی بود که ,سر از اینجا درآورد
,زادگاه من
همین‌طور با دوست‌پسر جدیدم، اندرس، آشنا شد ,که تو مراحل فیلم‌برداری کمکم کرد
,گاهی اوقات مرز باریکی بین اتفاق و سرنوشت وجود داره
,به هر حال، حالا اون این‌جا بود
جایی که سال‌ها پیش، اون و مادرش
,تلاش بیهوده‌ای برای ساختن یه زندگی داشتن
همون جایی که اولین بار «طرد شدن» رو تجربه کرد
چون همیشه اونا رو غریبه به حساب می‌آوردن و
,و جایی بین بقیه نداشتن
,دانمارک برگشتم و کلی استرس دارم
,دیگه تو یه دنیای خیالی نیستم
الان تو محیطی‌ام که می‌شناسمش و
,دیگه غریبه نیست
,پس واسه تخیل اصلاً خوب نیست
دیگه نمی‌تونم تو قصه‌های زندگی یا اینجور چیزا غرق بشم
چون این آدما رو خوب می‌شناسم و ,ازشون متنفرم
,نفرت» یه محرک هنری خیلی خوبیه»
,یه کم با «نفرت» نقاشی می‌کشی و عالی میشه
,,,آره
اون گفته بود که تنها راه بیرون رفتن ,واقعاً خوب بودنه
اما توی چی؟ و از نظر کی؟
شاید این همون دیدگاهی باشه که ,باهاش می‌جنگید
اینکه آدم غریبه باید خودش رو وفق بده ,تا طردش نکنن
،ولی اگه دیگه از آتیش نترسی ,می‌تونی خودت آتیش به پا کنی
«می‌خوام به خاطر «سَنتْ هانْس ,رو جادوگرها کار کنم
,ـ بد نیست ,ـ شش پرتره از زن‌های مختلف
,خیلی شبیه,,, خیلی,,, ظریف و دقیق
،مثل جادوگرهایی با کلاه و این چیزا نیستن متوجهی؟
,,,ـ اما بازم، درباره‌ی ,ـ فکر نمی‌کنم جادوگرها کلاه داشته باشن
,ـ فکر کنم دیزنی سرشون کلاه گذاشت ,ـ دیزنی سرشون کلاه گذاشت
,خیلی منطقیه
,بذار جادوگرها جمع بشن
،یک سال بعد از فارغ‌التحصیلی
تعداد انتخاب‌شده‌ای از کلاس آپولونیا آثار خودشون رو
تو یه نمایشگاه بزرگ و معتبر تو مرکز پاریس ,به نمایش گذاشتن
اما آپولونیا نمایشگاه کوچیک خودشو ,درست روبروی اون ترتیب داده بود
ـ اینجوری جواب میده؟ ,ـ البته
نقاشی‌ها خوبن؟
,,,بعداً در موردش صحبت می‌کنیم
,نمایشگاه خوب نیست
تمومش کن, میشه انتقاد کرد ,بدون اینکه بگم همه چی بده
,خیلی تند کار می‌کنی
,,,بعضی از نقاشی‌ها هنوز چند هفته‌ای
,زمان و توجه کافی نیاز دارن,,,
,خیلی خسته‌م و این تو کارام مشخصه
،سال پیش می‌تونستم ده تا نقاشی بکشم ,,,اما الان
,چاق شدم، جوش زدم, حالم بده ,افتضاح نقاشی می‌کنم، اشتباه زیاد دارم
,مسخره‌ست
,ـ به کسی نگی ـ چیو؟
,اینکه روی نقاشی‌ها وقت کافی نذاشتم
,قشنگه
,تو این یکی شیشه‌ست
,ـ به نظر میاد حال مادربزرگ تو بیمارستان خوبه ـ امروز دل‌درد داشت؟
،بهم گفت وقتی مسکن‌ها رو نمی‌خوره
,درد داره
باید از وقت گذروندن با مادربزرگ ,نهایت استفاده رو کنیم
,آره
,جدی می‌گم ,,,حتی اگه حرف بدی بزنه
,باید بخندونیمش
منظورم اینه که شاید مادربزرگ ,شیمی‌درمانی رو رد کنه
,مادربزرگ
به چی فکر می‌کنی؟
,راستش، به هیچی
,کنجکاوم, مطمئن نیستم
,باید یه حرفه‌ای داشته باشی
می‌دونستی که یک سال و نیم پیش یه هنرمند حرفه‌ای شدم؟
اگه خودت قبولش کنی و
،اگه این هدف زندگیت باشه
,من مشکلی ندارم
,آدم مجبور نیست تو زندگی به همه چی برسه
اینکه بچه ندارم، اذیتت می‌کنه؟
,نه، اذیتم نمی‌کنه، آپولونیا چطور می‌تونه اذیتم کنه؟
,انتخاب خودته که زندگی و خانواده تشکیل ندی
,انتخاب خودته ,نمی‌تونم مجبورت کنم
درسته؟
,دیگه ۱۸ ساله نیستی
،دیروز با مادربزرگم همین بحث رو داشتیم
,اون گفت اشکالی نداره بچه نداشته باشم
,واقعاً این رو گفت متوجهی؟
:چیزهای خوبی که برای زندگی‌مون تصمیم گرفتیم
,نه خانواده، نه بچه ,فقط هنر و خلق اثر
,,آره، خیلی
این تنها راه بقا ,تو این دنیای مردسالاره
,ـ آره ,ـ آره
ـ می‌خوای بری دانشگاه؟ ,ـ هنرهای زیبا
,ـ تبریک می‌گم ـ آره، چون به تحصیلات نیاز دارم
,روحیه و بلندپروازی خیلی خوبی دارم
,ـ اما تحصیلات، یه کم بیشتر، بهتره ,ـ عالی
ـ به مامانت زنگ زدی؟ ,ـ دو روز پیش، خیلی کوتاه
چقدر؟
,ـ پنج دقیقه ـ پنج دقیقه؟
,آره، زنگ می‌زنم ,برای سال نو زنگ می‌زنم که تبریک بگم
,ممنون که برای شب کریسمس ۲۰۱۶ اومدی
خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم ,دیگه وقت خاموش کردن دوربینه
,,,اما همیشه ادامه می‌دادم ,می‌گفتم یه کمی بیشتر
هر چند باردار بودم و فیلمبرداری به خاطر بوی تینر و رنگ که
،باعث حالت تهوع می‌شه، سخت‌تر می‌شد ,اما ادامه می‌دادم
,سال‌های زیادی‌ست که دنبالم بودی
،همزمان، منم دنبالت بودم ,دنبال شیوه‌ی زندگیت
,ـ آره ـ حالا می‌بینم ثبات پیدا کردی
,باردار هستی ,بچه و خانواده داری
منم باید,,, البته نه بچه ،اما اون تعادل رو پیدا کنم
،یعنی با بدنم خلق کنم ,,,حالا که
ـ به چی فکر می‌کنی؟ ,,ـ به این فکر می‌کنم که
,,,به این فکر می‌کنم که همیشه
,که همیشه با اندامم مشکل داشتم
,,,چون
,با یه بدن مریض بزرگ شدم
بعد اصلاً نمی‌خواستم نقاشی کشیدنم
,وابسته به داشتن یه «بدن» باشه
,نه «زن» باشم ,نه «جنسیت» داشته باشم
،اما خب برای نقاشی به بدنت نیاز داری ,پس دیگه نباید نادیده‌اش بگیرم
,باید از خودم مراقبت کنم
,نمی‌تونم موقع نقاشی کردن، یه زن باشم ,این وحشتناکه
,,,باید بتونم
,که اینطوری باشم,,,
,آره
,,,اگه یه روزی آرزوی مادر شدن داشتم
,هیچوقت اینجوری تصورش نمی‌کردم
,عجیب به نظر می‌رسم
،هیچوقت فکر نمی‌کردم که خلق یه زندگی
,ممکنه به قیمت جون خودم تموم شه
ـ «لیا»؟ ,«ـ سلام «اپی
,ـ سلام! خیلی خوشحال شدم صداتو شنیدم ,ـ منم خوشحالم
ـ بهتری؟ ,ـ آره، بهترم
,آره، حالم خوبه
ـ هنوز تحت عمل جراحی هستی؟ ,ـ نه
,دارم خوب میشم، همه چی خوبه
خلاصه‌اش اینکه معجزه بود
,چون ۸۵ درصد از کسایی که شرایط منو داشتن مردن
,ـ سخته ,ـ خیلی سخته
,ـ من اینجام با لوکای کوچولو ـ صدای لوکاست؟
,خیلی ناز به نظر میاد ,صداش هم خیلی قشنگه
,آره، باید ببینیش
,ـ حتما ,ـ باید ببینیش
,ـ خیلی بهت فکر کردم ,ـ ولش کن
,رو بهبود تمرکز کن
لیا»، چیزی از کما یادت میاد؟»
,آره
,,,یه سری تصاویر زنده
,واقعا زنده بودن,,,
,تجربه‌هایی با آدمای زندگیم
,پیشم بمون
,اولین چیزی که یادم میاد اینه که «آندرس» کنارمه
و حس می‌کنم ناراحته ,و داره گریه می‌کنه
بعد بهم گفت ,فکر می‌کرد منو از دست داده
,آره,,, اوه عزیزم
,الان خیلی دور به نظر میاد
,خیلی سخت بود، آپولونیا ,خیلی خیلی سخت
ـ دوست‌پسر جدید داری؟ ,ـ آره, شاعر و مجسمه‌سازه
،یه دختر هفت ساله داره ,منم مادرخونده‌ش هستم
,تبریک میگم، اپی! عالیه ,خانواده خیلی مهمه
,فکر نکنی که دنباله‌رو تو هستم
،بعد از ۳۶ تا عمل جراحی
بدون رحم، بدون تخمدان
با عصب‌های آسیب‌دیده و عضلات شکمی پاره شده
به زندگیم تو طبقه‌ی پنجم
,با دو بچه‌ی اضافه و یه نوزاد برگشتم
حق بلند کردن هیچ چیزی ,سنگین‌تر از یه بچه رو ندارم
,یه دوربین جدید و سبک‌تر خریدم
ـ «لیا»، این دوربین جدیده؟ !ـ آره
باحاله، نه؟ می‌خوای امتحانش کنی؟
,این عکس رو گرفتم ,این یکی خیلی قدیمیه
,,,این یه کسیه که «لیا» می‌شناسه
،به محض اینکه تونستم ،رفتم استانبول آپولونیا رو ببینم
هرچند به زور، چند متر رو ,بدون درد شدید می‌تونستم راه برم
آپولونیا اولین نمایشگاه انفرادی بزرگش رو
,,,با یه خانم گالری‌دار مشهو هم‌نسل خودش
,و البته یه سقط جنین شروع کرده بود
,سلام
,نقاشی‌ها تموم نشده‌ن ,بدترین کاریه که تو زندگیم کردم
،وقتی تو گالری نقاشی‌ها رو می‌بینم ,خیلی واضحه
,نور که بهش می‌تابه
می‌تونی یه نقاشی با خودت بیاری؟
نه؟ گفتی نه؟
,ـ منم کار و زندگی دارم ,ـ آره
,,,بی‌ادب نباش
,ـ باشه، پس خداحافظ ,ـ خداحافظ، می‌ذارم بری
,احمق
,خیلی نامنظمه ,مثلاً همین یکی
,اگه هنوز فکر می‌کنی لازمه، می‌تونی تغییرش بدی ,تا پنج‌شنبه وقت داریم
,باید تا دوشنبه تمومش کنم
,,,به هر حال
ـ بعداً می‌بینمت؟ ,ـ آره
,«خداحافظ، «لیا ,خداحافظ، دوربین
عالیه، نه؟
,چندتا ایراد جزئی داره که باید درستشون کنم
,خوبه
!نمایشگاه خوبیه
"همه چی از کجا شروع شد؟"
"چی باعث شد با اندام زنانه ارتباط بگیری؟"
چطوری مدل‌هات رو انتخاب می‌کنی؟" "آیا کارهات بازتاب‌ شخصیت‌شونه؟
،همون‌طور که تو پرتره‌هات می‌بینیم" زن‌ها رو از کلیشه‌های اجتماعی بیرون می‌کشی
",و از نظر جسمی آزادشون می‌کنی
"زن امروزی رو چطور تعریف می‌کنی؟"
,به نظر می‌رسه نقاشی‌هام تاثیرگذارن
!چی؟
,آپولونیا به عنوان هنرمند پیشرو در هنر معاصر معرفی شد
,بهار زن‌ها شده
,«ـ سلام «لیا ,ـ سلام
,می‌خواستم بهت بگم اوکسانا مُرده
,,,سه روز غیبش زده بود
,ـ خودش رو دار زد !ـ نه
,می‌خواست بمیره ,این دفعه موفق شد
,جسدش پیش پلیسیه ,,,بعد از کالبدشکافی
نمی‌دونیم مادرش می‌خواد جسدش ,به اوکراین منتقل بشه یا نه
,,,ـ نمی‌دونم چی بگم, خیلی ,,,ـ نه
آپولونیا رنگ سفید به صورت اوکسانا زده بود
،تا پوست تیره‌اش که دیگه هیچ نشانی از زندگی نداشت ,رنگ زندگی بگیره
همش می‌خوام بهش زنگ بزنم یا بنویسم
,و فقط بهش بگم همه چی خوبه
,همه چی مرتبه ,فقط برگرد بیا
,همه چی رو آماده کردم
,موهاتو درست کردم ,لباس تنت کردم
,یه کوزه خاکستر برات پیدا کردم
,,,فقط همین الان برگرد
,از خانوادت مراقبت کردم
,,,خوششون اومد اینجا باشن
,,,همه چی الان تمومه ,تورو خاک کردیم
,الان همه چی خوبه, دیگه لازم نیست بترسی ,همه چی درست میشه
,فقط باید نقاشی بکشم
,به آرومی
,برام مهم نیست مردم چی فکر می‌کنن ,نقاشی منه
,دوست‌دخترمه
,,اون
هم‌نفسم مُرد و
,تنهام گذاشت
آپولونیا یه آپارتمان مخصوص هنرمندا ,تو قسمت اعیان‌نشین شهر گرفت
،برخلاف مادرش ,اسم خودش رو تو قرارداد اجاره نوشت
,ـ قایق ما ,ـ بالکن ما
فکر می‌کنم این آپارتمان رو ,اوکسانا بهمون داد
,چون درست روز ختمشه که بهمون زنگ زدن
نگاه کن شلوار «عزالدین» رو
,دارن دنبالم می‌گردن
,سلام
ـ چطوری؟ ـ چطوری؟
فکر می‌کنی یه پلنگ خال‌دارم؟ !مواظب باش, آرایشم
شش سال بعد از اینکه تو مدرسه ،مدال طلا رو بهش ندادن
آکادمی فرانسه به آپولونیا معتبرترین جایزه‌‌ای رو داد که
,فقط به بهترین هنرمندان میدن
یه اقامت یک ساله تو رم تو «ویلای مدیچی» که پادشاه‌ها
برای اِسکان هنرمندایی که ,اونا رو جاودانه می‌کردن، ساختن
شاید آپولونیا از همون موقع که راهبه‌ها ،بهش کمک کردن تا از مرگ فرار کنه
،می‌دونست تصویری که تو ذهن داریم ,دنیای ما رو می‌سازه
اون می‌خواست حق اینو داشته باشه که
تو دنیایی که خودش ساخته ,آزادانه زندگی کنه
،هیچ سوژه‌ای به چشمم به اندازه‌ی اون جالب نبود ,این رو گفتم
,انگار می‌دونستم چی دارم فیلمبرداری می‌کنم
,اما حقیقت اینه که هیچوقت هیچ کنترلی نداشتم
,سوژه مدام در حال حرکت بود
و ۱۳ سال طول کشید تا بفهمم
یه دوربین به سمت خودِ زندگی ,نشونه گرفته‌م
بزرگ‌تر
سخت‌تر و زیباتر از چیزی که
,تا حالا فکر می‌کردم
،وقتی خودم رو لب مرز «بودن» پیدا کردم
,هیچی جز «زندگی» و «عشق» نمی‌دیدم
اما زندگی تموم می‌شه و
،اون چیزی که باقی می‌مونه ,چیزیه که از خودمون جا می‌ذاریم
,و یه نقاشی، چیزی متعلق ابدیته
,سالم با ترک‌های ریز
,ثبت یه زندگی‌ای که زیسته شده
،پادشاه‌ها هم برات مهم نبودن ،آپولونیا
،واسه همین به جای اونا ,ملکه‌ها رو جاودانه می‌کنی
,آپولونیا، دیگه دوربین رو خاموش می‌کنم
شما به mrgilas.com نگاه میکنید