شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫حالت چطوره عزیزم؟
‫یه کم ناخوشم,
‫ولی خب، اشکالی نداره,
‫و تو؟
‫منم خوبم,
‫حال دخترمون چطوره؟
‫نمیشه از سر کار مرخصی بگیری؟
‫کی میای ببینیش؟
‫شاید الان نشه,
‫ما یه مهلت تحویل بزرگ برای جام جهانی داریم,
‫همینطور، من فقط هفت هشت ‫ماهه که اینجا شروع به کار کردم,
‫بذار ببینم,
‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫شاید گرسنشه,
‫عزیزم،
‫اسم دخترمونو چی\nبذاریم؟
‫آشا,
‫اسمش رو آشا بذارید,
‫و,,,
‫کشیش برای مراسم نام‌گذاری\nداره میاد؟
‫چون تو خارج کار می‌کنی،
‫او قبول کرده که بیاید,
‫الو، الو!
‫الو!
‫چمـدان قرمـز
‫- یه پاکت سیگار، لطفا, ‫- یه فنجون چای هم می خوای؟
‫بله، لطفاً,
‫خداوند مرد را گرفت و
‫*خداوند او را در باغ عدن گذاشت تا ‫در آن کار کند و از آن مراقبت نماید,*
‫*و خداوند به مرد فرمان داد*
‫, ‫شما آزاد هستید که بخورید
‫از هر درختی تو باغ می‌تونی بخوری
‫اما نبايد از درخت شناختِ نيك و بد بخورى
‫چون ازش بخوری
‫مطمئنا خواهید مرد,
‫خداوند گفت,,,
‫سلام,
‫باشه، دارم میام,
‫حتی نمیتونم از یه فنجون چای\nلذت ببرم,
‫نشونه‌ی سعادته؟
‫من رفتم,
‫مسافرانی که از فرودگاه ‫بین‌المللی تیانا به دوحه سفر می‌کنند
‫با هواپیمایی نپال، شماره پرواز ۷۷۳
‫لطفاً به گیت شماره ۲ بروید,
‫حالت چطوره؟
‫محموله‌ت با اولین پرواز از قطر رسید,
‫- یه لحظه صبر کن, الان برمی‌گردم, ‫- باشه,
‫این چمدون با بار اومد,
‫میذارمش عقب,
‫- باشه, ‫- سفر بی خطر!
‫ده لیتر، لطفا,
‫- ممنون, ‫- خداحافظ!
‫به برنامه دوباره خوش اومدید, ‫بعد از آهنگ\nبی‌نظیر جهلکمن
‫هنوز چند تا داستان واقعی ‫مرموز\nدیگه هم برای گفتن داریم,
‫فکر کنم یه نفر پشت خط داریم,
‫الو، شما؟ اسمتون چیه؟\n اهل کجایید؟
‫ناماسته، من کومار هستم، از ناگارکوت,
‫- خوش اومدی به برنامه، کومار, ‫- ممنون,
‫کومار، یه داستان واقعی عجیب ‫داری که بخوای تعریف کنی؟
‫آره، یه اتفاق کوچیک دارم که تعریف کنم,
‫داشتم امروز صبح میومدم\nدفتر,,,
‫تو راه رفتن به اداره، توی ترافیک نزدیک فرودگاه گیر ‫کرده بودم، برای همین داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم,
‫یه مرد عجیب‌غریبه رو ‫توی ایستگاه اتوبوس دیدم,
‫اون لباس یه کارگر تو قطر رو پوشیده بود
‫داشت یه چمدون کوچیک رو دنبال خودش میکشید,
‫چمدونش به یه دست‌انداز خورد و باز شد,
‫هول شد وسایلاشو جمع کنه و بذاره سر جاش,
‫داشت همینطور که چمدونشو ‫می‌بست اطرافش رو نگاه می‌کرد,
‫درست در همان لحظه، ‫چشم‌هایمان به هم گره خورد,
‫دقیقاً ندیدم چی برداشت و گذاشت سر جاش,
‫ولی یه نگاه دزدکی به داخلش ‫انداختم قبل از اینکه ببندتش,
‫باعث تعجبم شد که چمدون خالی بود,
‫وقتی چشم تو چشم شدیم، ‫یه حس غریبی بهم دست داد,
‫احساس سرما درونم حس کردم,
‫چشماش خسته به نظر می‌رسید
‫و صورتش بی‌روح بود,
‫کومار، کی این اتفاق\nافتاد؟ گفتی امروز؟
‫آره، مال امروزه,
‫همینطور که رد می‌شدم، برگشتم ‫که دوباره یه نگاهی بهش بندازم
‫ولی اون دیگه اونجا نبود
‫او ناپدید شده بود,
‫ولی من,,,
‫ثبت نام خودرو:\nBA, 8 CHA, 4125
‫وقت یه استراحت کوتاه ‫تبلیغاتیه، لطفا با ما بمونید,
‫هنوز داستان‌های واقعی جالب‌تری ‫برای به اشتراک گذاشتن داریم,
‫تقریباً دهکده خالیه، چون مردم ‫محل دارن مهاجرت می‌کنن,
‫بیابان‌زایی به‌دلیل تغییرات ‫آب‌وهوایی بیداد می‌کند
‫که باعث شده مردم محلی ‫از ریشه هاشون کنده بشن,
‫خیلی از سکونتگاه‌ها در موستانگ ‫بالا هم سرنوشتی مشابه ده دارن,
‫پس، اهالی روستاهای دیگه ‫هم دارن دسته جمعی میرن,
‫به دلیل محدودیت های ‫سیاسی، مالی و زیست محیطی،
‫هزاران جوان نپالی مجبور به مهاجرت هستند,
‫در حال حاضر، بیشتر\nاز یک میلیون نپالی
‫فقط در خاورمیانه، بیشتر از یک ‫میلیون نفر مشغول به کار هستند,
‫کجا داری میری؟
‫دور؟
‫اگه کمک خواستی،
‫اگه کمکی خواستی، خبرم کن,
‫خونه‌م همین نزدیکیاست,
‫رد شو,
‫فاصله دهکده بیول چقدره؟
‫خیلی دوره,
‫اطراف
‫مطمئناً ۴ تا ۵ ساعت
‫چرا امشب اینجا استراحت نمیکنی؟
‫جاده چطوره؟
‫افتضاحه,
‫جاده نپالی,
‫شب‌ها حتی بدتر هم میشه,
‫اگه با من موافقی,
‫اینجا بمون,
‫اگه فردا خیلی زود بری
‫اینجوری برات راحت تره,
‫امکانش هست یه چیزی گیر بیارم بخورم؟
‫چیز زیادی برای عرضه ندارم,
‫من یه کم موموی مونده دارم,
‫یه مقدار مومو مونده,
‫بیارمشون؟
‫ممنونم,
‫حس بدی دارم
‫سرو کردن موموهای سرد,
‫نمی‌تونستم برات گرمشون کنم,
‫به هر حال، من اونقدرها هم گرسنه نیستم,
‫عیب نداره,
‫اگه کارت تمومه، بقیشو میتونم بردارم؟
‫باشه,
‫مومو خیلی خوبه,
‫نمیشه حرومش کرد,
‫چرا اینقدر عجله داری؟
‫چرا ماشينتو نمياری همين دور و ور پارك كنی؟
‫نه، اشکالی نداره, ‫نمیخوام مزاحم بشم,
‫نگران نباش,
‫,راحت باش
‫فقط کافیه ماشینتو حرکت ‫بدی و یه کم نزدیکتر پارک کنی,
‫باشه,
‫مشروب می‌خوری؟
‫یه کم؟
‫آره، فقط یه کم,
‫میخورم پس,
‫بخور داداش,
‫فکر کنم
‫من واقعاً بدشانسم,
‫باید اونجا توی جنگ میمردم,
‫بهت خیانت شد,
‫باید تو جنگل جامو-کشمیر میمردم,
‫حداقل از این بدشانسی درمیرفتم,
‫چه داستان غمگینی,
‫اگر اشکالی نداره
‫چرا داستان خودت رو هم تعریف نمیکنی؟
‫البته اگر دوست داری,
‫چی بگم؟
‫خوششانسم یا بدشانس؟
‫مائویست‌ها معلممون رو از ‫کلاس کشیدن بیرون و بردند,
‫با شال خودش به درخت نزدیک بستندش
‫بعد
‫چندین بار چاقوش زدن,
‫انگار اینا کافی نبود، تو سرش شلیک کردن,
‫همون روز از روستا فرار کردم,
‫همتون باید خوب درس بخونین,
‫آخرین حرفای معلمم یادمه,
‫اما کی میدونست
‫اون آخرین روزم تو مدرسه خواهد بود,
‫۱۷ ژانویه ۲۰۰۳,
‫بعدش
‫اومدم کاتماندو و کلی سختی کشیدم,
‫نمیدونی چکارا نکردم که زنده بمونم,
‫پس تو واقعاً خوششانسی,
‫خوششانس
‫و من؟
‫حداقل تو سالمی,
‫همه اینقدر خوششانس نیستن,
‫شاید راست میگی,
‫بعضی وقتا بی‌شانسی هم میتونه شانس بیاره,
‫بعدش شروع کردم به حمل جعبه‌ها,
‫فکر کنم هر کاری کردم که زنده بمونم,
‫به نظرم تو شجاعی,
‫از کاتماندو
‫این جعبه رو آوردی,
‫تنهایی,
‫خیلی شجاعی,
‫هرچقدرم سخت باشه
‫یکی باید انجامش بده,
‫این همه آدم,,,
‫چطور مردن؟
‫نمیدونم,
‫فقط یه جعبه چوبی میبینم,
‫فقط میدونم جعبه‌ها از کجا اومدن,
‫رو جعبه نوشته,
‫و این همه‌چیزیه که میدونم,
‫دولت ما مسئول مرگ این همه جوونه,
‫دولت کجاست؟
‫کجاست؟
‫آیا اصلاً دولتی برای فقرا و ‫مظلومان این کشور وجود داره؟
‫تو این شغل چه چیزایی رو باید ببینیم؟
‫بیخیال حالا,
‫اما یه چیز قطعیه,
‫از وقتی حمل جعبه‌ها رو شروع کردم
‫فقط امیدوارم هیچ نپالی‌ای ‫تو خاک خارج نمیره,
‫اما چیکار میتونیم بکنیم؟
‫چیکار باید بکنیم؟
‫این سیاستمدارای کثیف هیچوقت عوض نمیشن,
‫این کشور برای جوونا نیست,
‫توی این کشور،
‫جوونا آینده‌ای ندارن,
‫خیلی غمگینه,
‫اگه همینجوری پیش بره
‫دیگه جوونی تو نپال نمیمونه,
‫میتونی تصور کنی
‫۴-۵ شرکت هر روز جعبه حمل میکنن,
‫بدون توقف,
‫وقتی از یه باربری برمی‌گردم، ‫یه جعبه دیگه منتظرمه,
‫این ماه
‫با احتساب این یکی
‫۲۱ تا جعبه حمل کردم,
‫اگه همینجوری پیش بره
‫این کشور کاملاً خالی میشه,
‫دیگه نپالی وجود نداره,
‫بازم میخوری؟
‫نه، نه، امروز همین بسشه,
‫فردا صبح زود باید برم,
‫اشکالی نداره,
‫من یه کم دیگه میخورم,
‫من نه حال دارم نه آینده,
‫لطفاً قبول کن,
‫نه, بذارش سر جاش,
‫لطفاً بگیر,
‫نه، همینجا بذار,
‫جایی که الان هستم
‫دیگه بهش نیاز ندارم,
‫ممنون از لطفت,
‫سلامت میدم,
‫این کمترین کاریه که میتونم برات بکنم,
‫میتونی تو خونه بخوابی,
‫-نه،نه, ‫-ماشینت اینجا در امنه,
‫نه ممنون، باید به پروتکل پایبند باشم,
‫برام عادیه, تو ماشین میخوابم,
‫فردا صبح زود میرم,
‫شاید دیگه نبینمت
‫اما موقع برگشت به کاتماندو میام دنبالت,
‫مرسی, خداحافظ,
‫کیه؟
‫منم, لطفاً در رو باز کن,
‫دهنه؟
‫آره عزیزم,
‫دخترمون,
‫آشا,,,
‫بذار برات غذا درست کنم,
‫نه، لازم نیست,
‫گرسنه نیستم,
‫خیلی تشنمه، فقط یه کم آب بده,
‫واقعاً چیزی نمیخوری؟
‫گرسنه نیستم,
‫خیلی خسته‌ام,
‫حالا میخوام استراحت کنم,
‫بیول - ۳۰ کیلومتر
‫-ببخشید! ‫-بله؟
‫خونه ده بهادر بی کی چطور برم؟
‫مستقیم برو، بپیچ چپ، همون پشته,
‫-همون بالا؟ ‫-آره,
‫اینجا خونه ده بهادر بی کیه؟
‫آره, من همسرشم,
‫از کاتماندو تماس نگرفتند؟
‫نه، هیچ تماسی نگرفتم,
‫چرا؟
‫کسی دیگه خونه هست؟
‫یه لحظه,
‫کسی دیگه خونه هست؟
‫یه امضا میخوام, ‫امضای ایشون,
‫-ببخشید! ‫-بله؟
‫اینجا قبلاً یه چایخونه نبود؟
‫آره، قبلاً چایخونه بود,
‫اما صاحبش چند ماه پیش خودش ‫رو از همون درخت اونجا دار زد,
شما به mrgilas.com نگاه میکنید