شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫[پاره‌ای از داستانی کوتاه به قلم رولد دال]
شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫[پاراه عمومی] ‫«قو»
‫[پاراه عمومی]
‫ارنی روز تولدش تفنگ هدیه گرفته,
‫تفنگش رو با جعبه‌ای گلوله برداشت ‫و رفت که ببینه چه شکاری نصیبش می‌شه,
‫دم خونه ریموند،
‫دو انگشتش رو تو دهنش کرد ‫و سوت زیر بلندی سر داد,
‫ریموند بهترین دوست ارنی بود, ‫خونه‌شون چهار خونه اون‌طرف‌تر بود,
‫تفنگش رو بالای سرش گرفت,
‫ریموند گفت: «ای وای! ‫می‌تونیم باهاش خوش بگذرونیم!»
‫دو پسر داستانمون حرکت کردن, ‫صبح شنبه‌ای در ماه مه بود,
‫درختان شاه‌بلوط پرشکوفه,,,
‫و زالزالک‌های پرچین سفید رنگ بودن,
‫ارنی و ریموند که داشتن ‫تو مسیر بین پرچین‌ها پیش می‌رفتن،
‫به هر پرنده کوچکی ‫که به چشمشون می‌خورد شلیک کردن,
‫از سهره سرسیاه و صعوه جنگلی گرفته ‫تا سسک گلوسفید معمولی و زردپره لیمویی,
‫وقتی به خط راه‌آهن رسیدن، ‫۱۴ پرنده کوچک,,,
‫از طنابی آویزون بودن,
‫ارنی دستش رو دراز کرد و گفت: ‫«اونجا رو ببین!»
‫پسرکی داشت شاخه‌های,,,
‫درختی کهن‌سال رو با دوربین نگاه می‌کرد,
‫«واتسونه! ای پسرک رو اعصاب,»
‫پیتر واتسون جثه کوچک و نحیفی داشت,
‫صورتش کک‌مکی بود ‫و عینکی با شیشه کلفت به چشم داشت,
‫دانش‌آموز نابغه‌ای بود،
‫یا این که ۱۳ سال بیشتر نداشت، ‫به سال آخر مدرسه رسیده بود,
‫عاشق موسیقی ‫و نوازنده پیانوی خوبی بود,
‫تو بازی مهارتی نداشت, ‫ساکت و مؤدب بود,
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫یواشکی به پسرک نزدیک شدن,
‫پسرک ندیدشون، ‫آخه دوربین جلوی چشمش بود,,,
‫و به شدت شیفته مشاهداتش شده بود,
‫ارنی تفنگ رو سمتش گرفت ‫و فریاد کشید: «دست‌ها بالا!»
‫پیتر واتسون از جا پرید,
‫دو مزاحم داستان رو ‫با دوربینش نگاه کرد,
‫ارنی فریاد کشید: ‫«زود باش! دست‌ها بالا!»
‫پیتر واتسون حرکت نکرد،
‫دوربینش رو با دو دست جلوی خودش گرفته بود,
‫نگاهی به ریموند و ارنی انداخت,
‫نترسیده بود، ولی می‌فهمید ‫نباید سر به سر این دو نفر بذاره,
‫سال‌ها بود که از توجهشون رنج کشیده بود,
‫دست‌ها بالا,
‫تنها کار منطقی همین بود,
‫ریموند رفت جلو و دوربینش رو ازش گرفت,
‫با عصبانیت گفت: «جاسوسی کی رو می‌کنی؟»
‫پیتر واتسون احتمالات مختلف رو در نظر گرفت,
‫می‌تونست برگرده و فرار کنه، ‫اما طی چند ثانیه می‌گرفتنش,
‫می‌تونست فریاد بزنه و کمک بخواد، ‫ولی صداش به گوش کسی نمی‌رسید,
‫در نتیجه، صرفا می‌تونست ‫خونسردیش رو حفظ کرده,,,
‫و سعی کنه خودش رو ‫با گفت‌وگو نجات بده,
‫پیتر گفت: ‫«داشتم دارکوب سبزی رو تماشا می‌کردم,»
‫«چی رو تماشا می‌کردی؟»
‫«دارکوب سبز نری بود,» ‫اسم علمیش پایکوس ورایدسه,
‫«داشت تنه اون درخت خشکیده رو ‫سوراخ می‌کرد و دنبال لارو می‌گشت,»
‫ارنی تفنگش رو نشونه گرفت ‫و گفت: «کجاست؟»
‫«‌میکشمش!» ‫پیتر با نگاهی به طناب,,,
‫حاوی پرندگان روی شونه ریموند گفت: ‫«نه‌خیر، نمی‌کشی!»
‫«همین که فریاد کشیدی، فرار کرد, ‫دارکوب‌ها خیلی ترسوئن,»
‫ریموند در گوش ارنی چیزی گفت,
‫ارنی روی پاش زد و گفت: «چه فکر بکری!»
‫تفنگش رو زمین گذاشت ‫و به سمت پسرک رفت,
‫به زمین انداختش,
‫ریموند طنابی از جیبش درآورد ‫و بخشی ازش رو برید,
‫دستان پیتر رو از مچ محکم به هم بستن,
‫ریموند گفت: «حالا پاش رو ببندیم,»
‫پیتر تقلا کرد ‫و مشتی نثار شکمش کردن,
‫نفس بند اومد و تکون نخورد,
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫قوزک پاش رو با طناب بیشتری بستن,,,
‫و عین مرغ گرهش زدن,
‫ارنی تفنگش رو برداشت,,,
‫و پسرک رو بلند کردن ‫تا به سمت خط راه‌آهن ببرن,
‫صدای پیتر واتسون اصلا در نیومد,
‫معلوم نبود می‌خوان چیکار کنن، ‫ولی حرف زدن باهاشون به درد نمی‌خورد,
‫از پشته پایین بردنش,,,
‫و از درازا رو خط راه‌آهن گذاشتنش, ‫همین خط رو می‌گم,
‫همین بلا ۲۷ سال پیش سرم اومده بود, ‫بنده پیتر واتسون هستم,
‫ارنی گفت: «باز هم طناب می‌خوایم,»
‫کارشون که تموم شد، ‫پیتر واتسون رو درمانده,,,
‫وسط خط راه‌آهن بسته بودن,
‫نمی‌تونست جایی جز سر و پاش رو تکون بده,
‫ارنی و ریموند رفتن عقب ‫تا کار خودشون رو نظاره کنن,
‫ارنی گفت: «کارمون حرف نداشت,»
‫پسرک بسته به راه‌آهن گفت: ‫«این کارتون قتل محسوب می‌شه,»
‫ارنی گفت: «صد در صد قتل نیست,»
‫«به فاصله کف قطار و زمین بستگی داره,
‫«شاید اگه صاف بخوابی، ‫جون سالم به در ببری,»
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر از پشته بالا رفته ‫و پشت چند بوته نشستن,
‫ارنی پاکتی سیگار در آورد, ‫سیگار کشیدن,
‫پیتر می‌دونست قرار نیست آزادش کنن,
‫پسران دیوانه و خطرناکی بودن,
‫پسران دیوانه، خطرناک و احمقی بودن,
‫پیتر با خود گفت: ‫«باید سعی کن خونسردیم رو حفظ و فکر کنم,»
‫همون‌جا بی‌حرکت دراز کشید ‫و احتمالات رو بررسی کرد,
‫مرتفع‌ترین بخش بدنش، دماغش بود,
‫ارتفاع نوک دماغش از کف خط راه‌آهن رو ‫ده سانتی‌متر تخمین زد,
‫یعنی خیلی زیاد بود؟ ‫با احتساب این قطارهای دیزلی معلوم نیست,
‫سرش رو شن بین دو ریل‌بند بود,
‫باید سعی کنه سرش رو ‫کمی پایین‌تر ببره,
‫سرش رو به چپ و راست تکون داد، ‫شن رو کنار زد,,,
‫و کم‌کم حفره‌ای واسه خودش ایجاد کرد,
‫محاسبه کرد سرش رو ‫پنج سانتی‌متر دیگه پایین کشیده,
‫سرش در خطر نیست؛ ‫ولی پاش چی می‌شه؟
‫پاش رو کفتری بست ‫تا تقریبا صاف بشه،
‫بعدش صبر کرد ‫تا قطار از راه برسه,
‫با خودش گفت یعنی ممکنه ‫در حین عبور قطار از روی سرش،
‫خلائی ایجاد بشه و تنش رو بالا بکشه؟ ‫ممکنه ایجاد بشه,
‫باید تمام حواسش رو به کار بگیره,,,
‫و کل بدنش رو به زمین فشار بده,
‫«شل نشو, محکم بمون ‫و خودت رو به زمین فشار بده,»
‫پیتر آسمون بالای سرش رو نگاه کرد,,,
‫و دید یه ابر کومه‌ای ‫داره رد می‌شه,
‫هواپیمای از میان ابر رد شد,
‫هواپیمای تک‌باله بال بالایی ‫با بدنه قرمز رنگ بود,
‫حدس زد پایپر کابی قدیمی باشه, ‫تا ناپدید شدنش تماشاش کرد,
‫بعدش ناگهان,,,
‫صدای ارتعاش محو جالبی ‫از دو طرفش شنید,
‫صدای به شدت آروم و ضرب‌آهنگ‌داری بود ‫که به زور شنیده می‌شد,,,
‫و انگار از فاصله دوری ‫روی خط راه‌آهن می‌اومد,
‫پیتر سرش رو بلند کرد، ‫به انتهای خط راه‌آهن,,,
‫که تا ۱۶۰۰ متر رؤیت می‌شد نگاه کرد,,,
‫و قطار رو دید,
‫اولش نقطه سیاهی بود، ‫اما در همون چند ثانیه‌ای که سرش بالا بود،
‫نقطه مذکور بزرگ و بزرگ‌تر شد,,,
‫و کم‌کم دیگه شبیه نقطه نبود،
‫بلکه به شکل جلوی مربعی‌شکل ‫و بزرگ موتور دیزلی قطار در اومد,
‫پیتر سرش رو خوابوند ‫و محکم به حفره‌ای که در زمین,,,
‫ایجاد کرده بود فشار داد,
‫پاش رو کفتری بست,
‫چشمش رو محکم بست ‫و بدنش رو به زمین فشرد,
‫قطار با صدای انفجار مانندی نزدیک شد,
‫چون گلوله‌ای از بالای سرش رد شد,
‫باد شدید و پر سروصدایی ‫به عبور انفجارمانند قطار,,,
‫چون طوفانی وارد سوراخ دماغ ‫و ریه‌اش شد,
‫صداش گوش‌خراش بود, ‫داشت با بادش خفه می‌شد,
‫انگار هیولایی تشنه به خون ‫داشت غرش کنان,,,
‫قورتش می‌داد ‫و تو شکمش افتاده بود,
‫ولی بعدش تموم شد, ‫قطار رد شد,
‫پیتر واتسون چشمش رو باز کرد ‫و دید آسمون سفید,,,
‫و ابر بزرگ سفید رنگ ‫هنوز بالای سرشه,
‫همه‌چی تموم شده ‫و موفق شده بود,
‫- ارنی گفت: ‫- بازش کن,
‫ریموند طناب اسارت پیتر ‫بر خط راه‌آهن رو برید,
‫«پاش رو باز کن، ‫ولی دستش رو باز نکن,»
‫ریموند طناب دور قوزک پاش رو برید,
‫ارنی گفت: «عه، هنوز اسیری رفیق,»
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر پیتر واتسون رو ‫از مزرعه بعدی رد کرده و به سمت دریاچه بردن,
‫مچ دستان اسیرشون ‫هنوز بسته بود,
‫ارنی با دست خالیش ‫تفنگ رو برداشته بود,,,
‫و ریموند دوربینی که از پیتر ‫گرفته بود رو در دست داشت,
‫دریاچه دراز و کم‌عمق بود,,,
‫و درختان بید سرافرازی دم ساحلش بودن,
‫آب وسط دریاچه زلال بود،
‫ولی آب دم ساحلش ‫مملو از نی بود,
‫ارنی گفت: «خب، من پیشنهاد می‌کنم,,,»
‫«تو دستش رو بگیری، ‫من پاش رو بگیرم،»
‫«بعدش ببینیم چقدر پشت ‫نیزار پرتابش می‌کنیم,»
‫ریموند وسط حرفش پرید و گفت: ‫«اونجا رو ببین! بیا بکشیمش!»
‫پیتر واتسون برگشت و سریع دیدش,
‫لانه‌ای متشکل از کلی نی و سازوئیان,,,
‫که ارتفاعش از سطح آب ۶۰ سانت بود,
‫روی لانه هم قوی سفید باشکوهی ‫با آرامش چون بانوی دریاچه نشسته بود,
‫داشت آگاهانه و نظاره‌گر ‫پسران رو نگاه می‌کرد,
‫ریموند فریاد کشید: «پشم‌هام! چه خوشگله!»
‫ارنی دست اسیرشون رو ول کرد ‫و تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند,
‫پیتر با لکنت گفت: ‫«اینجا منطقه حفاظت‌شده پرندگانه,»
‫ارنی گفت: «چیه؟»
‫پیتر حس کرد داره بدجوری خشمگین می‌شه,
‫سعی کرد با خونسردی صحبت کنه,
‫«قو محافظت‌شده‌ترین پرنده انگلستانه,,,»
‫«و کسی به پرنده‌ای ‫تو لونه خودش شلیک نمی‌کنه,»
‫«ممکنه جوجه قوهاش زیرش باشن,»
‫«خواهش می‌کنم شلیک نکن, نباید شلیک کنی, ‫خواهش می‌کنم شلیک نکن! بس کن!»
‫گلوله با سر باشکوه قو برخورد کرد,,,
‫و گردن سفید درازش ‫به آرامی کنار لونه‌اش افتاد,»
‫بازش کن,
‫«دستش رو باز کن ریموند, ‫سگ پرنده‌یابمونه,»
‫ریموند طناب دور مچ دستان ‫پسرک رو برید,
‫«برو بیارش!»
‫گفتم: «قبول نمی‌کنم,»
‫ارنی با کف دستش ‫محکم به صورت پیتر کوبید,
‫قطره‌ای خون از یکی ‫از سوراخ‌های دماغش جاری شد,
‫«اگه دوباره سعی کنی ازم نافرمانی کنی، ‫بهت قول می‌دم,,,»
‫«تک‌تک دندون‌های سفید ‫و درخشان بالا و پایین,,,»
‫«جلوی دهنت رو خرد می‌کنم, فهمیدی؟»
‫پیتر چیزی نگفت,
‫ارنی عربده کشید: ‫«جوابم رو بده! فهمیدی؟»
‫پیتر واتسون به آرامی گفت: ‫«آره، متوجه شدم,»
‫پیتر که داشت به آرامی ‫از ساحل عبور کرده,,,
‫و وارد آب می‌شد، ‫اشک از صورتش سرازیر شد,
‫به سمت جسد قو رفت ‫و با دو دستش شفیقانه بلندش کرد,
‫دو جوجه قو با کرک خاکستری زیرش بودن,
‫وسط لونه به هم چسبیده بودن,
‫ارنی از ساحل فریاد کشید: «تخم نداره؟»
‫پیتر جواب داد: «نه، اصلا تخم نداره,»
‫جسد قو رو تا ساحل دریاچه حمل کرد,
‫به آرامی رو زمین گذاشتش ‫و رو به دو پسر دیگه ایستاد,
‫چشم همچنان اشک‌آلودش ‫مملو از خشم بود,
‫گفت: «خودتون باید می‌مردین,»
‫انگار ارنی کمی یکه خورد، ‫اما سریع به خودش اومد,
‫جرقه کوچک و خطرناکی ‫در چشم کوچک و خطرناکش به رقص در اومد,
‫«چاقوت رو بده من ریموند,»
‫مفصلی در مرز استخوان ‫بال و بدن پرنده هست,
‫ارنی چاقوش رو تو مفصل مذکور فرو کرد ‫و زردپی‌اش رو برید,
‫چاقوش تیز بود، ‫راحت برید,,,
‫و بالش خیلی زود ‫صحیح و سالم جدا شد,
‫ارنی قو رو چرخوند ‫و اون یکی بالش رو هم کند,
‫دستش رو به سمت ریموند دراز کرد ‫و گفت: «طناب بده,»
‫ارنی ۸ قطعه طناب ‫تقریبا ۹۰ سانتی برید,
‫قطعات طناب رو دونه دونه ‫بالای بال بزرگ قو بست,
‫«دستت رو باز کن,»
‫پیتر واتسون در این صبح زیبای ماه مه،
‫زیر آفتاب کنار دریاچه ایستاده بود,,,
‫و بال‌های عظیم، شل ‫و نسبتا خونین,,,
‫به طور عجیبی از دو دستش آویزون بودن,
‫ارنی دست زد ‫و کمی روی چمن رقصید,
‫پیتر واتسون پرسید: ‫«کارتون تموم شد؟»
‫ارنی گفت: «قو که حرف نمی‌زنه,»
‫دم ساحل دریاچه قدم زدن ‫تا به درخت بید سرافرازی رسیدن,
‫شاخه‌هاش از ارتفاع زیادی آویزان بودن,,,
‫و تقریبا با سطح دریاچه در تماس بودن,
‫«آقا قوئه، الان باید,,,»
‫«بری بالای دختر، ‫وقتی به نوک درخت رسیدی،»
‫«بالت رو باز کرده و پرواز می‌کنی!»
‫ریموند عربده کشید: «حرف نداره!»
‫پیتر خیلی خوشحال شد,,,
‫که قراره به نوک درخت بره ‫و از این اوباش دور بشه,
‫به بالای درخت که رسید، ‫همون بالا می‌مونه,
‫شک داشت که ممکنه به دنبالش ‫از درخت بالا برن,
‫اگه بالا می‌اومدن هم ‫می‌تونست رو شاخه نازکی بره,,,
‫که تحمل وزن دو نفر از توانش خارج باشه,
‫بالا رفتنش از درخته ‫خیلی راحت بود،
‫آخه می‌تونست اولش ‫شاخه‌های آویزونش رو بگیره,
‫ارنی فریاد کشید: ‫«برو بالاتر! باز هم برو!»
‫پیتر واتسون بالاخره به جایی رسید ‫که دیگه نمی‌تونست بالاتر بره,
‫الان دیگه رو شاخه‌ای ‫به قطر مچ دست انسان ایستاده بود،
‫شاخه مذکور روز دریاچه دراز شده,,,
‫و نوکش شکوهمندانه آویزان شده بود,
‫همون‌جا ایستاد ‫و بعد از بالا رفتن، استراحت کرد,
‫خیلی بالا رفته بود, ‫حداقل ۱۵ متر از زمین فاصله داشت,
‫دیگه دو پسر داستان رو نمی‌دید,
‫دیگه دم درخت نبودن,
‫«حالا خوب گوش کن!»
‫از درخت فاصله گرفته بودن,,,
‫تا بتونن پسرک رو نوک درخت راحت ببینن,
‫پیتر واتسون ‫که حالا داشت,,,
‫از بالا نگاهشون می‌کرد، ‫متوجه کم‌پشتی و عرض کم,,,
‫برگ‌های درخت بید شد,
‫می‌شه گفت اصلا نمی‌تونست پناه بگیره,
‫«برو سمت نوک شاخه!»
‫«این‌قدر برو تا به بالای ‫آب گل‌آلود نازنین برسی! بعدش پرواز کن,»
‫پیتر واتسون تکون نخورد,
‫همچنان به دو شخص ریز ‫در مزرعه خیره بود,
‫تقریبا حرکت نمی‌کردن ‫و نظاره می‌کردنش,
‫«تا ده می‌شمارم،»
‫«اگه تا اون موقع بالت رو باز نکرده باشی ‫و پرواز نکنی، بهت شلیک می‌کنم,»
‫«یعنی امروز دو قو می‌کشم,»
‫«الان می‌شمارم,»
‫«یک، دو، سه، چهار، پنج، شش!»
‫پیتر واتسون اصلا تکون نخورد, ‫از این به بعد دیگه هیچ‌جوره تکون نمی‌خورد,
‫«هفت، هشت، نه، ده!»
‫پیتر می‌دید داره تفنگ رو ‫به شونه‌اش می‌چسبونه,
‫دقیقا خودش رو هدف گرفته بود,
‫صدای شلیک تفنگ,,,
‫و عبور گلوله از کنار سرش رو شنید,
‫وحشتناک بود، ولی تکون نخورد,
‫می‌دید ارنی داره گلوله دیگه‌ای ‫تو تفنگ می‌ذاره,
‫ارنی فریاد کشید: ‫«آخرین فرصتته! بعدی بهت می‌خوره!»
‫پیتر صبر کرد,
‫پسری که کنار پسر دیگه‌ای,,,
‫بغل آلاله‌های مرغزار دوردست ایستاده بود رو ‫تماشا می‌کرد,
‫دوباره تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند,
‫این بار که صدای شلیک تفنگ رو شنید، ‫گلوله با رانش برخورد کرد,
‫اصلا دردش نیومد، ‫ولی ضربه محکم و کوبنده‌ای بود,
‫انگار کسی با پتک بهش کوبیده بود,,,
‫و جفت پاهاش از روی شاخه مذکور افتادن,
‫تلاش کرد خودش رو ‫با دستش نگه داره,
‫شاخه نازکی که گرفته بود ‫خم شده و شکست,
‫برخی افراد وقتی بیش از حد ‫تحت فشار قرار می‌گیرن,,,
‫و طاقتشون طاق می‌شه،
‫راحت از هم پاشیده و تسلیم می‌شن,
‫اما معلوم نیست چرا بقیه ‫که تعدادشون,,,
‫انگشت‌شماره، همیشه شکست‌ناپذیرن,
‫آدم در حین جنگ و صلح ‫باهاشون روبه‌رو می‌شه,
‫روحیه سرکشی دارن,,,
‫و هیچی، از درد و شکنجه گرفته ‫تا تهدید به مرگ،
‫تسلیمشون نمی‌کنه,
‫پیتر واتسون کوچولو ‫از همین افراد بود,
‫در همین حین که داشت تقلا می‌کرد,,,
‫تا از نوک اون درخت سقوط نکنه،
‫ناگهان متوجه شد ‫قراره پیروز بشه,
‫سرش رو بالا گرفت و نور درخشانی ‫بر فراز آب دریاچه دید,,,
‫که اصلا نمی‌تونست ‫از زیبایی و جلالش چشم برداره,
‫نور داشت صداش می‌زد، ‫داشت جذبش می‌کرد،
‫اون هم به سمت نور شیرجه زده ‫و بالش رو باز کرد,
‫سه فرد مختلف گفتن صبح اون روز,,,
‫شاهد پرواز قوی سفید ‫بزرگی بر فراز دریاچه بودن:
‫یکیشون معلم مدرسه بود،
‫یکیشون مسئول تعویض کاشی‌های ‫سقف داروخانه بود،
‫یکیشون هم پسری مشغول بازی ‫در مزرعه کناری بود,
‫خانم واتسون که داشت ‫تو سینک آشپزخونه ظرف می‌شست،
‫همین که موجود سفید و بزرگی ‫تو حیاط پشتی,,,
‫خونه‌اش فرود اومد،
‫از پنجره بیرون رو نگاه کرد,
‫با عجله رفت بیرون,
‫کنار جسم کوچک و خمیده,,,
‫تک پسرش زانو زد,
‫با اشک و فریاد گفت: ‫«عزیز دلم! پسرک عزیزم!»
‫«چی به سرت اومده؟»
شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫[منبع الهام «قو» یکی از اخبار ‫روزنامه در وصف واقعه‌ای حقیقی بود,,,]
‫[که دال در «دفترچه ایده‌هایش» ‫ثبت کرده بود,,,]
‫[و سی سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۶، ‫داستان کوتاهش را نوشت,]
شما به mrgilas.com نگاه میکنید