شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫«چشم‌هات خاموش ‫شدن»، بهم گفت اون بازیگر,
‫ولی عشق به آزادی ‫هنوز روشن مونده بود،
‫چون زندگی انقدر بزرگه که آدم ‫هر جا یه تیکه‌شو از دست میده,
‫مستقیم از ورسای!
‫ولی هدیۀ قشنگی نیست؟
‫این‌جوری وقتی می‌خوابه، ‫می‌تونه سفر کنه، بره,
‫- خیلیه، فرمانده, ‫- خیلیه؟ کی گفته؟
‫من پدرخواندۀ ریموند و ‫این دختری که داره میاد نیستم؟
‫- اصلاً نمی‌دونیم دختره یا پسره, ‫- دختره، من بهتون میگم,
‫من این چیزا رو بلدم,
‫ببین چه قشنگه,
‫- مـمـم, ‫- زیباست,
‫گریه کن! گریه کن و فشار بده!
‫- آآآه! ‫- یالا، فشار بده!
‫فشار بده!
‫- آآآه! ‫- موفق شدی!
‫دختره!
‫گفتم که! من این چیزا رو بلدم!
‫فردا یه جشن بزرگ خونۀ من!
‫چی صداش کنیم؟
‫پارتنوپه!
‫اسمشو بذاریم پارتنوپه!
پارتنوپه
شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫سال 1968
‫موافقی؟
‫تو یه آدم پر افاده‌ای,
‫جواب ندادی, موافقی؟ ‫معلومه که موافقم,
‫سیگار بعد از دریا خیلی ‫بهتر از سیگار بعد از استخره,
‫می‌دونی چرا، سندری؟
‫نه، تو می‌دونی؟
‫نه,
‫هنوز خیلی جوونم ‫که همۀ جزئیاتو بگیرم,
‫و ریموند؟
‫بهار شروع شده,
‫خب؟
‫رفتن ناپل رو ببینن ‫که لباساشو درمیاره,
‫بریم؟
‫می‌تونم بیام تو؟
‫نه,
‫ولی می‌تونی دور کالسکه بگردی,
‫می‌خوای با من نامزد کنی؟
‫آینده رو اون جلو ‫می‌بینی، سندری؟
‫از من و تو بزرگ‌تره,
‫این چیزا رو کی ‫از خودت در میاری؟
‫تو سفر،
‫توی کالسکه‌م,
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫آشیونه فرانکو,
‫استاد، می‌تونم یه ‫لحظه برم دستشویی؟
‫دانشگاه که میای، از قبل باید خودتو ‫خالی کرده باشی، بشین سر جات,
‫میگن بداخلاقه چون یه ‫بچۀ خیلی مریض داره,
‫تو چیزی می‌دونی ‫که من نمی‌دونم؟
‫نه,
‫نه؟
‫دی سانگرو پارتنوپه,
‫ببین این یکی چقدر «خوشگل»ـه,
‫- روز بخیر, ‫- روز بخیر,
‫سه تا اصل گولیَن:
‫یک، فرد, دو، شرایطی ‫که توش قرار داره,
‫سه، واکنشش به اون شرایط,
‫- آلتوسر چی میگه؟ ‫- آلتوسر اون روی سکه‌س,
‫طبق نظریۀ جبرگراها، ‫ساختارگراها و فرهنگ‌شناس‌ها،
‫لحظۀ انسان‌شناختی رو ایدئولوژیک ‫میدونه، ولی من علاقه‌ای ندارم,
‫- به چی علاقه داری؟ ‫- همیشه گولیَن,
‫یه فرهنگ مجموعه‌ای از ‫ارزش‌های مادی و معنویه،
‫که به مجموع مشکلات ‫وجودی آدم‌ها جواب میده،
‫از غذا خوردن گرفته تا خلق هنر,
‫با این کاملاً موافقم، ‫حتی تحت تأثیر قرار گرفتم,
‫نظر من انقدر بی‌اهمیته ‫که بهت خنده میده؟
‫باشه، باشه، تو ‫همه‌چیزو می‌دونی,
‫- نمرۀ کامل, ‫- من هیچی نمی‌دونم، ولی همه‌چیزو دوست دارم,
‫چی رو نمی‌دونی؟
‫هنوز نفهمیدم انسان‌شناسی چیه,
‫خب، پس نمرۀ کامل با تقدیر,
‫پروفسور ماروتا، ‫انسان‌شناسی چیه؟
‫شما جوونا دنبال جوابین، ولی ‫بلد نیستین سؤالای درست بپرسین,
‫- راضی نشدی؟ ‫- نه,
‫این فقط یه جواب قشنگ بود,
‫انسان‌شناسی علمی‌ـه که ‫جنبه‌های مختلف انسان رو
‫از نظر ریخت‌شناسی و ‫روان‌شناسی مطالعه می‌کنه,
‫این جواب درسته؟
‫نه، این فقط جوابی‌ـه ‫که تو از پسش برمیای,
‫لوی‌استراوس، فاز اول,
‫- مرسی, ‫- خداحافظ,
‫اوه! همیشه فرمانده می‌بره!
‫خب؟ تصمیمتو گرفتی؟
‫متأسفم که ناامیدتون می‌کنم,
‫این که بیام تو دفترتون ‫کار کنم و کار بابامو یاد بگیرم،
‫فکر نکنم برای من باشه,
‫یه روزی که بابات بازنشسته بشه،
‫می‌تونی کمپانی ‫کشتی‌رانی منو اداره کنی,
‫- من مثل بابام نیستم, ‫- ولی یه کار باید پیدا کنی,
‫ریموند، دیگه بزرگ شدی,
‫منو سوار یکی از کشتی‌هاتون کن،
‫اون که میره شمال، دریای ‫بالتیک، به عنوان ملوان ساده,
‫تو توی قشنگ‌ترین جای دنیا ‫هستی, چرا می‌خوای بری سرما؟
‫آدم نمی‌تونه تو قشنگ‌ترین ‫جای دنیا خوشحال باشه,
‫- برای فرماندۀ بی‌نمک! ‫- حلیم! هیپ، هیپ، هورا!
دیگه چی بگم؟ حتی یه راگو هم نیست؟
‫- رسمه، مامانمون انگلیسی بود, ‫- تو که اهل میلان‌ی،
‫یه شنیسل، یه ریزوتو ‫با استخون‌پاچ,,,
‫- پارتِ، چی می‌خونی؟ ‫- جان چیور,
‫یه الکلی افسردۀ فوق‌العاده,
‫پارتِ، تو جوونی،
‫کی مجبورت کرده بشینی ‫پای غصه‌های آمریکایی‌ها؟
‫دانشگاه چی؟ شروع کردی؟
‫انسان‌شناسی، نمرۀ کامل ‫و تقدیر با پروفسور ماروتا,
‫مرد فوق‌العاده‌ایه, ‫وقتی جوونی، همه‌چی فوق‌العاده‌س,
‫- وقتی بزرگ میشی، همه‌چی رنگ می‌بازه, ‫- یه موج خوش‌بینی!
‫واقعیت که معلوم بشه، آدم ‫رنگ می‌بازه، تونینو, گرفتی؟
‫ساسا حساسه,
‫خودش ایده داد که یه لنگه کفش رو ‫قبل از رأی‌گیری بدن، یکی رو بعدش,
‫خیلی هم حساس بود تو اون شرایط!
‫خیلی از سخنرانیامو اون نوشته،
‫یه نابغه‌س توی ‫بلاغت و حساب‌کتاب,
‫من همیشه خرجش کردم,
‫اگه شهردار ناپل ‫شدم، به خاطر اون بود,
‫- آآآه! ‫- کجات سوخته؟
‫- اینجا, ‫- بزن بریم به جنگ حلیم!
‫"جنگیدن" دقیقاً کلمۀ ‫درستیه، حلیم یه نبرده!
‫مزه‌ش چطوره؟
‫بوی چوب ماهون میده,
‫پارتِ،
‫اگه من چهل سال جوون‌تر ‫بودم، باهام ازدواج می‌کردی؟
‫- سؤال درست یه چیز دیگه‌س, ‫- چی؟
‫اگه من چهل سال بزرگ‌تر ‫بودم، شما با من ازدواج می‌کردین؟
‫ناقلا!
‫داداشت ریموند حساسه،
‫مثل خودم,
‫ریموند همه‌چیو می‌بینه,
‫ریموند همه‌چیو میدونه,
‫سال 1973
‫خب، اینم جواب!
‫- نتیجه؟ ‫- یه میلیارد و سیصد میلیون بیشتر!
‫ساسا، بیا اینجا، بیا, بیا,
‫شنبه یه جشن بزرگ خونۀ من!
‫- ساسا، اون یارو کیه؟ ‫- آرتورو,
‫نه، اسمش جیانیه، ‫دوست‌پسر پارتنوپه‌س,
‫- بچه‌ها، تابستون چی کار می‌کنین؟ ‫- کاپری,
‫- یه ناپلی واقعی هیچ‌وقت نمیره کاپری,
‫یا خیلی فقیره یا خیلی تنبل,
‫تا وقتی کار پیدا نکنی، یه قرون بهت نمیدم, ‫یه جوری در میارم,
‫می‌خوام با آلبا ناردلا ‫دوست بشم، اون میره کاپری,
‫- کیه؟ ‫- چی؟ "کیه"؟
‫خوشگل‌ترین دختر ‫پورتوفینو، یه الهه,
‫- بریم دریا؟ ‫- باید تمرینمو تموم کنم,
‫بریم کاپری,
‫من، تو، و سندری, بریم کاپری,
‫هر تابستون اینو ‫می‌گیم و هیچ‌وقت نمی‌ریم,
‫- با چه پولی؟ ‫- با پولی که نداریم,
‫- کجا می‌خوابیم؟ ‫- هر جا شد,
‫چه ایدۀ چرتی,
‫پارتِ، بی‌خیال شو، لذت ببر,
‫بار همیشه بازه، ما ‫جوونیم، خودتو ول کن، هان؟
‫بی‌خیال شو,
‫خانم محترم، چون ‫مهمون ما نیستین،
‫وقتشه که شما و ‫برادرتون هتل رو ترک کنین,
‫اگه اون بره، همه‌مون می‌ریم,
‫شوخی کردم,
‫چی شده، سندری؟
‫- امشب کجا می‌خوابیم؟ ‫- کی میدونه؟
‫فعلاً یه مهمونی هست ‫خونۀ سیلوانا پیسچیتلی,
‫دقت کردی جوونا همیشه،
‫با کمال وقاحت، ‫سمت ناامیدی میرن؟
‫خانم محترم، ببخشید,
‫ایشون…
‫ایشون یه پیک‌نیک ‫پیشنهاد می‌کنه,
‫چه ایدۀ چرتی,
‫نمی‌دونه رستوران اختراع شده؟
‫چی جواب بدم؟
‫که با یه دوست ‫آمریکاییم میرم رستوران,
‫- منو به ناهار دعوت می‌کنین؟ ‫- با کمال میل,
‫سکوت…
‫یه معماست توی خوشگلا,
‫یه شکست توی زشتا,
‫من همیشه زشت بودم، ولی شما…
‫شما از
حضور خیره‌کنندۀ زیباییتون آگاهین؟
‫کم‌کم دارم شک می‌کنم,
‫اگه بخواین مطمئن بشین، ‫باید بازیگر بشین,
‫من انسان‌شناسی می‌خونم,
‫شما عالی می‌شین برای یه ستاره‌شدن,
‫من لیدیا روکا هستم، نماینده‌ی سینما,
‫فقط با اونایی کار ‫می‌کنم که موفق شدن,
‫ولی باید درس بخونین,
‫اینم شمارۀ من،
‫اینجا شمارۀ بهترین استاد ‫بازیگری ناپل هم هست، فلورا مالوا,
‫لطفاً بهش زنگ بزنین,
‫مرسی، بهش فکر می‌کنم,
‫اون…
‫…می‌خواد بدونه کی ‫می‌تونین همدیگه رو ببینین,
‫دوست داره با ‫هلی‌کوپتر یه دور ببرتتون,
‫باید صبر کنه,
‫چقدر؟
‫این بازی همینه، معلوم نیست,
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫اون همه قول و قرارای شبونه‌ای
‫که تو مستی گذاشتیم، چی شدن؟
‫همۀ قولای رفاقت،
‫همۀ قسمای عشق ابدی…
‫محو میشن
‫با خواب,
‫فرداش دوباره برمی‌گردن،
‫کمرنگ،
‫دور،
‫غیرممکن,
‫توی وضوحِ مبهمِ
‫سردردِ صبحگاهی،
‫زندگی…
‫واقعاً غیرقابل‌تحمله,
‫می‌تونم یه دوش بگیرم؟
‫ها؟ برو شنا کن!
‫"چند نفر اینجا خوابیدن؟
‫عشاق توی این ‫تخت چی به هم گفتن؟
‫همیشه همون حرفای تکراریه,
‫خوشبختانه،
‫نویسنده‌ها هستن
‫که این تکرار رو یه کم عوض کنن,
‫می‌تونم بوی
‫همۀ اونایی که اینجا ‫خوابیدن رو حس کنم,
‫و تو؟"
‫و تو؟
‫تو بوشو حس می‌کنی؟
‫- چه بویی؟ ‫- بوی عشقای مرده,
‫می‌تونم عاشقت بشم؟
‫منم می‌تونستم دوستت ‫داشته باشم، می‌دونی؟
‫اگه فقط می‌تونستم به خودم ‫ثابت کنم که از مردا خوشم نمیاد,
‫تو می‌تونی همه‌چیو داشته باشی،
‫بدون اینکه حتی ‫بخوای درخواست کنی,
‫همه هم خوشحال میشن برات,
‫باور نمی‌کنی؟
‫امتحان کن,
‫زیبایی مثل جنگه,
‫همۀ درا رو باز می‌کنه,
‫دیروز توی میدان ‫آلبا ناردلا بهم لبخند زد,
‫و این‌جوری، اون مرد ‫بزرگ از هلی‌کوپترش پایین اومد,
‫حالا که تو سوار نشدی…
‫به نظرت باید خیلی منتظر بمونم؟
‫این آهنگ تموم شه، می‌ریم,
‫- آلبا ناردلا؟ ‫- خودمم,
‫- دنبالت می‌گشتم, ‫- پیدام کردی؟
‫امیدوارم,
‫اون خونۀ منه,
‫صدف دریایی می‌خوری؟
‫بهتره نخوریم,
‫میگن تو ناپل وبا ‫اومده به خاطر صدفا,
‫اینا از نرماندی اومدن, ‫- آها,
‫این فقط چیزیه که بهتون ‫گفتن، واسه پولدارا این‌جوریه,
‫تو همیشه انقدر زود جواب آماده داری؟ ‫- سعی می‌کنم,
‫زیاد می‌خونم و مطالعه می‌کنم,
‫چه عالی!
‫نه,
‫اول تابستون رو نگاه کنیم,
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌تونم فقط از سر ‫ادب بیام باهات بخوابم,
‫این تنها دلیلیه که باعث ‫میشه بیای پیش من؟
‫فقط ادب؟
‫فکر نمی‌کنی که میل یه ‫رازه و سکس، تشییع‌جنازه‌شه؟
‫نه، اینو نمیگم,
‫ولی خب، ببین، ‫فهمیدم، مشکلی نیست,
‫ناامیدت کردم؟ ‫- گفتم که، مشکلی نیست,
‫در نهایت، تو آنچنان ‫چیزی هم نیستی,
‫قبلاً، توی پیک‌نیک،
‫داشتی به هیچی فکر نمی‌کردی،
‫چون باهوش نیستی,
‫پارتِ، تو یه ستاره‌ای,
‫شب‌بخیر,
‫ببخشید بابت صبح,
‫اونقدر ناراحت بودم که ‫حتی خودمو معرفی نکردم,
‫درسته, من پارتنوپه‌ام,
‫جان چیور,
‫همۀ داستاناشو خوندم,
‫خب، زندگی پر از بدبیاریه,
‫چیکار می‌کنی؟ ‫- همون کار همیشگی,
‫پیاده‌روی‌های طولانی و غمگین,
‫می‌تونم همراهیت کنم؟
‫نه, ‫- چرا نه؟
‫چون نمی‌خوام حتی یه ‫لحظه از جوونیتو ازت بدزدم,
‫نه، نه,
‫کاری کردم که اذیتت کنه؟
‫یه کم حرف بزنیم,
‫اون عاشقت نیست,
‫ولی من عاشقشم، از اولِ زندگیم,
‫اما چرا؟
‫چون همیشه فرار می‌کنه,
‫به چی داره فکر می‌کنه؟
‫اینکه همیشه ‫جواب درستو پیدا کنه,
‫می‌خوای برقصیم؟ ‫- آره,
‫ببخشید,
‫بریم از اینجا,
‫این چیه؟
‫وباست,
‫وبا اومده,
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام پایان‌نامه‌مو با شما بردارم, ‫موضوعش رو انتخاب کردی؟
‫آره,
‫دوست دارم…
‫دوست داری؟
‫دلایل انسان‌شناختیِ خودکشی,
‫چرا؟
‫چون…
‫چون برادرم…
‫نگام کن,
‫من هیچ‌وقت قضاوتت نمی‌کنم,
‫تو هم هیچ‌وقت قضاوتم نمی‌کنی,
‫این معامله رو دوست داری؟
‫از پایان‌نامۀ خودکشی خوشم نمیاد, ‫- چرا؟
‫برامون فایده‌ای نداره,
‫یه موضوع دیگه ‫بهت پیشنهاد می‌کنم,
‫مرزهای فرهنگیِ معجزه,
‫سعی کن پایان‌نامه‌ای ننویسی ‫که آخرش این بلا سرش بیاد,
‫من و بابات اینجا ازدواج کردیم,
‫شبِ اولِ عروسیمون، ‫ریموندو رو ساختیم,
‫تقصیر توئه,
‫من می‌دونم,
‫تقصیر توئه,
‫سال 1974
‫من پارتنوپه‌ام، با ‫فلورا مالوا قرار دارم,
‫اینجا بشین، یه ‫وقتی پیداش میشه,
‫ارنستو! ‫- اومدم,
‫من عاشق ناپلم,
‫منم, ‫- بیدار شو، کوچولو,
‫"من عاشق ناپلم,"
‫من عاشق ناپلم,
‫نه صدات درسته، ‫نه احساست, بشین,
‫لیدیا راست می‌گفت، ‫جذابی، منو یاد خودم می‌ندازی,
‫من می‌تونم همه‌چی یادت بدم،
‫جز اون یه چیزی که ‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنیم,
‫آه‌های عشق,
‫می‌فهمی وقتی حرف می‌زنم؟ ‫- آره، آره,
‫یه مفهومیِ که در توانمه, ‫- آفرین، زبون‌درازی,
‫یه بازیگر باید زبون‌دراز باشه,
‫می‌خوام بهت دوستمو معرفی ‫کنم، گرتا کول، می‌شناسیش؟
‫آره، معروفه، کی نمی‌شناسدش؟
‫می‌دونی گرتا کول به ‫سکس مقعدی علاقه داره؟
‫ولی ایرادی توش نیست,
‫گرتا کول از همۀ ما زرنگ‌تره، ‫انقدر زرنگه که مهربون شده,
‫شوهرم، آرتو رو جیانی، ‫بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس قرن بیستم،
‫براش احترام زیادی قائل بود,
‫شوهرم توی تئاتر بود,
‫گرتا کول بلد نبود تئاتر بازی ‫کنه، براش زیادی سخت بود,
‫واسه همین، من وارد ‫صحنه می‌شدم، فلورا مالوا,
‫چرا می‌خوای بازیگر بشی؟ ‫- اممم…
‫تو فیلمای قدیمی، بازیگرا ‫همیشه جوابِ آماده دارن,
‫درسته,
‫کاش زندگی هم همین‌جوری بود,
‫ولی نه، شبا خوابمون نمی‌بره,
‫توی سرمون مرور می‌کنیم که باید چه جوابی ‫به مردایی که بهمون توهین کردن می‌دادیم,
‫زنا‌ی خوشگل همیشه ‫مورد توهین قرار می‌گیرن,
‫شام می‌مونی؟ چند تا از ‫دوستای شوهر خدابیامرزم میان,
‫باشه,
‫کسیو پیدا نمی‌کنی, ‫- چرا؟
‫چون دفترچۀ تلفنش ‫پر از آدمای مرده‌س,
‫چرا صورتشو پوشونده؟
‫یه جراح لعنتیِ ‫برزیلی نابودش کرد,
‫تو بی‌احساسی؟ ‫- امیدوارم که نه,
‫پس هیچ‌وقت عکساتو زیاد نمایش ‫نده, رو زیبایی هم زیاد حساب نکن,
‫ده دقیقۀ اول جذب می‌کنه، ده ‫سالِ بعدش روی اعصاب میره,
‫دیگه اشتها ندارم، ‫یه کُنیَک حقمونه,
‫توی سالن منتظرم باش، ‫میرم یه لباس راحت بپوشم,
‫مسیح!
‫بیا تو، کوچولو,
‫فقط بخار می‌تونه به این ‫پوست غمگینِ من آرامش بده,
‫می‌دونستم طاقت ‫نمیاری و میای دنبالم,
‫نگران بودم, ‫- نه، کنجکاو بودی,
‫یه بازیگر باید کنجکاو باشه،
‫یه زن هم همین‌طور، ‫وگرنه نابود میشه,
‫حالا یه بوس بهم میدی؟ ‫- چی؟
‫خوب می‌دونی چی گفتم,
‫بیست ساله کسیو ‫نبوسیدم، از وقتی بیوه شدم,
‫ارنستو دندونای گنده‌ای ‫داره، امتحان کردم، نشد,
‫انگار یه دیوار ‫سیمانی رو می‌بوسی,
‫خب؟ ‫- اول می‌خوام صورتتو ببینم,
‫دیگه نمی‌بوسیم,
‫می‌تونی دهنمو ببینی, ‫همین کافی نیست؟
‫نه…
‫نمی‌دونم,
‫دیگه نمی‌تونیم ‫برگردیم، کوچولو,
‫دیر یا زود، محکومیم ‫که خودمونو رها کنیم,
‫همیشه دهن قشنگی داشتم,
‫اه…
‫چه‌قدر عروسک!
‫مادری، هرجا ‫که رفتم، دنبالم بود,
‫چرا کارت رو با ‫فرمانده از سر نمی‌گیری؟
‫اون‌قدر وضعم خوبه که ‫دیگه لازم نیست کار کنم,
‫شما دیوونه شدین, ‫- آره، دیوونه شدیم,
‫چی کار باید کرد ‫که به خودتون بیاین؟
‫یه نوه,
‫یه نوه می‌تونست کمک کنه,
‫چه فکر مسخره‌ای,
‫خوش اومدی به ناپلِ خوشگلت,
‫یه زمانی خوشگل بود,
‫خانم کول، من آلچیده ریپوزاتو ‫هستم، پسرِ اون کشتی‌دار,
‫چرا پدرت نیومد؟ ‫- چون شش سال پیش مُرد,
‫خب می‌تونست بیاد، داریم ‫دربارۀ من حرف می‌زنیم!
‫یه سورپرایزِ ‫فوق‌العاده برات داریم,
‫برای سورپرایز کردن ‫من باید بمب اتم بیارین,
‫حالا دیگه اینجاییم، ‫بزرگ‌ترینِ همشون، بانوی بانوان,
‫فقط برای شما…
‫گرتا کول!
‫حالا سورپرایزی ‫که قولش رو دادیم,
‫مجسمه‌ساز دراگو آتسورو خواسته شما ‫رو این‌جوری به تصویر بکشه, بفرمایید، دخترا,
‫ببینید،
‫مشکل این نیست ‫که این مجسمه زشته,
‫مشکل، شما ناپلیایی‌ها هستین,
‫افسرده‌این و نمی‌دونین,
‫دستِ دوستیتون رو با ‫وحشت دادین و خبر ندارین,
‫فقط شلخته و سنتی هستین,
‫همه بهتون می‌خندن و نمی‌فهمین,
‫به زرنگیِ خودتون ‫افتخار می‌کنین,
‫ولی این زرنگ‌بازی‌ها ‫چی بهتون داده؟
‫فقیر، ترسو، نق‌نقو، عقب‌مونده,
‫دزدین و بد بازی می‌کنین,
‫همیشه آماده‌این که تقصیر ‫رو بندازین گردن یکی دیگه,
‫اشغالگرای جدید، سیاستمدارای ‫فاسد، بسازبفروشای بی‌وجدان,
‫ولی بدبختیِ واقعی خودتونین,
‫یه ملتِ بدبخت که به ‫بدبختیش افتخار می‌کنه,
‫شما هیچ‌وقت موفق نمی‌شین,
‫ای ناپلیایی‌های وحشتناک، ‫من دارم برمی‌گردم شمال،
‫جایی که سکوتِ قشنگی حاکمه،
‫چون سال‌هاست ‫که دیگه ناپلیایی نیستم,
‫من خودمو نجات ‫دادم، ولی شما نه,
‫شما مُردین,
‫یه میلیون؟
‫قرارمون سی تا بود، خنگ کوچولو,
‫اگه کاری رو که ‫باید، انجام می‌دادی,
‫تو فقط مارو خراب و تحقیر ‫کردی، چون یه نمک‌نشناسِ بی‌چشم‌روئی,
‫اگه ناپل نبود، الان داشتی توی ‫پونتی روسی تن‌فروشی می‌کردی,
‫تن‌فروشی رو مامانت می‌کرد, کی ‫بهت اجازه داد باهام خودمونی حرف بزنی؟
‫سی میلیون منو بده، عوضی,
‫گرتا کول، برو ‫کیرهاشون رو بخور,
‫ولم کن! ولم کن!
‫لعنتی…
‫گمشو!
‫کیه این لعنتی؟ ‫- من پارتنوپه‌ام,
‫فلورا مالوا منو فرستاده, ‫- چی می‌خوای؟
‫موهاتو آوردم برات,
‫بیا تو,
‫پالتوتو دربیار,
‫بشین,
‫می‌دونی که فلورا مالوا ‫به سکس مقعدی علاقه داره؟
‫ولی ایرادی توش نیست,
‫چه شب گندی!
‫مردای بی‌ادب و زنای ‫بی‌نزاکتی که فکر می‌کنن باکلاسن,
‫این شهر هیچ‌وقت باکلاس نمیشه,
‫توی حرفام زیادی تند رفتم؟
‫چی‌کار کنم؟ خوشم نمیاد ‫برگردم توی این چاهِ لعنتی,
‫فقط یادمه که یه ‫زمانی کونم پاره‌پوره بود,
‫بوسیدن یه دهنِ خوشگل و بعد ‫فهمیدن با زبونت که دندونی توش نیست,
‫عشقای فقیرونه,
‫فقط همین یادم مونده از این شهر
‫و مادرم که همیشه آماده بود منو ‫بندازه جلوی هر کسی, ولی ولش کن,
‫با این حال، ما به ‫چیزی نیاز نداشتیم,
‫حتی دندون هم نه,
‫عشقای فقیرونه,
‫شاید، شاید هم ‫بهتر بود این‌طوری,
‫فلورا مالوا گفت که ‫می‌خوای بازیگر بشی,
‫خوشگل و به‌یادموندنی ‫هستی، ولی چشات خاموشه,
‫شادی نداری، عزیزم,
‫دوربین اینو قبول نمی‌کنه,
‫بی‌خیال این چرت‌وپرتای ‫بازیگری شو، به دردت نمی‌خوره,
‫بعد منو نگاه کن؟
‫به نظرت خوشحالم؟
‫با این حال، من ‫از همشون مهم‌ترم,
‫کص توش,
‫روبرتو کریسکوالو,
‫از حرفای گرتا کول خوشت اومد؟
‫به نظرم…
‫خاص بود,
‫هرچی گفت دربارۀ ‫این شهر حقیقت داشت,
‫حدس بزن من کی‌ام,
‫منتظرتم، روبه,
‫روبرتو,
‫روبرتینو, ‫- "تو پادشاه ناپلی",
‫خوشتیپ,
‫بیا اینجا، بیا اینجا,
‫شب همگی بخیر, ‫بیاین اینجا، بیاین,
‫چند نفرین؟
‫برای تو, ‫- مرسی,
‫ببین اون چقدر ‫خوشگله, سلام، کوچولو,
‫چه خوشگل! ‫- انگار خودِ مدوناست,
‫انگار سوفیا لورن‌‍ه, ‫- وای خدایا، واقعاً,
‫مرسی,
‫شب‌بخیر,
‫آقایون، لطفاً یکم ‫جا بدین, ممنون,
‫چطورین؟
‫روبرتو, برگشتی؟ ‫چقدر خوشتیپ شدی!
‫اون مادر جنده‌ت، جیجونه!
‫چیرو کریسکوالو و ‫ویتوریا از کازامیکیولا آینده‌ان،
‫امید مان,
‫وارثی که به دنیا میارن، ‫نمادِ صلحمون میشه,
‫از دو خانوادۀ بزرگ، ‫کریسکوالو و کازامیکیولا،
‫امشب قوی‌ترین خانوادۀ ‫جنوب شکل می‌گیره,
‫یه اتحاد بزرگ,
‫حالا می‌تونین بشینین,
‫بفرما بشینیم, ‫- چی شده؟
‫اتحاد بزرگ, ‫- یعنی چی؟
‫پدر، شروع کنیم,
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس,
‫خدا برکتتون بده, حواستون باشه,
‫چی زل زدی به من؟ ‫اون‌و نگاه کن، ببوسش,
‫شروع کنین به لمس کردن هم,
‫نمی‌تونم این‌جوری,
‫چرا نمی‌ذارین برین؟ ‫- این دفعه باید مطمئن بشیم,
‫ویتوریا، همون‌طور ‫که اون شب نشونت دادم,
‫ها؟
‫بجنب,
‫پنج, ‫- چهار,
‫سه، دو، یک,
‫داری می‌لرزی,
‫سردته؟
‫نه,
‫هیجان‌زده‌م,
‫من اینجا به دنیا اومدم,
‫سال 1975
‫توی آب,
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫خودم خبرت می‌کنم,
‫"با در نظر گرفتن ‫امتحانات برگزارشده
‫و بررسی پایان‌نامه ‫همراه با دفاعیۀ مربوطه،
‫کمیسیون، آزمون فارغ‌التحصیلی ‫شما رو با این نمرات تأیید کرده:
‫جوزپه آرکو، ۹۶ از ۱۱۰, ‫الیزا مارتی، ۹۸ از ۱۱۰,
‫آرتورو براکو، ۸۶ از ۱۱۰, ‫ماریا بونو، ۹۰ از ۱۱۰,
‫پارتنوپه دی سانگرو، ‫۱۱۰ با تقدیر از ۱۱۰،
‫با تحسین کمیسیون، اجازۀ ‫چاپ و بوسۀ دانشگاهی,"
‫آفرین! ‫- ممنون,
‫می‌خواین بوسۀ دانشگاهی رو بهم بدین؟ ‫- دیر فارغ‌التحصیل شدین,
‫بهم القا کرده بودن ‫که می‌تونم بازیگر بشم,
‫ولی با بالاترین نمره ‫فارغ‌التحصیل شدم,
‫پایان‌نامۀ منو هم پاره می‌کنین؟ ‫- نه,
‫خبر خوبیه؟ ‫- آره,
‫اگه جدی‌تر روش کار کنین،
‫می‌تونه ارزش چاپ داشته باشه,
‫چی؟
‫بخش کلی دربارۀ تأثیر فرهنگی ‫معجزه در جوامع پیشرفته،
‫عالیه,
‫خوشحالم که اینو می‌گین، ‫چون یه چیزو فهمیدم,
‫همۀ ما حداقل یه چیزو فهمیدیم,
‫می‌خوام مسیر دانشگاهی رو ادامه بدم,
‫- حس می‌کنم این راه منه, ‫- مطمئنی؟
‫ببین، آخرش مثل من میشی,
‫مگه عالی نمیشه؟
‫نه,
‫استاد، هنوز نگفتین که ‫واقعاً انسان‌شناسی چیه,
‫ماه مِی بیاین پیشم,
‫استاد,
‫ممنون,
‫این یه مشکله که هرکسی ‫باید خودش حلش کنه,
‫عاشق که بشی، بالاخره می‌فهمی,
‫چطور؟
‫وقتی می‌بوسی، می‌بوسی,
‫با آلفردو، هیچ‌وقت ‫چیزی حس نکردم,
‫مطمئنی؟ ‫- آره,
‫ولی، اونم…
‫بیا عزیزم,
‫نگران نباش، طول نمی‌کشه,
‫لباستو دربیار,
‫چرا داری اسباب‌کشی می‌کنی؟ ‫- حقوقم زیاد شده,
‫آخرش، من همیشه ‫بچۀ یه خدمتکارم,
‫نه، دلیلش این نیست,
‫پارتِ،
‫توی این شهر فقط ‫عذاب وجدان برام مونده,
‫تقصیر ما نیست که ریموند مُرد,
‫چرا، هست, ‫- نه,
‫تقصیر توئه,
‫اون شب توی کاپری،
‫اگه تو حواسمو با بوسه‌هات ‫و نوازش‌هات پرت نکرده بودی،
‫ریموند هنوز زنده بود,
‫باید از چیزی که ‫گفتی، خجالت بکشی,
‫من اسمم پارتنوپه‌اس، ‫هیچ‌وقت خجالت نمی‌کشم,
‫همیشه دنبال جمله‌های ‫پرطمطراقی، نه؟
‫ترجیح میدی حرفای ‫کلیشه‌ای بشنوی؟
‫نه، حقیقتو,
‫حقیقت گفتنی نیست,
‫ریموند ضعیف بود,
‫ریموند بی‌اهمیت رو ‫با حیاتی قاطی می‌کرد،
‫مثل بقیۀ آدمای این شهر,
‫جز من,
‫تو شهری که آدما توش برای ‫چیزای الکی زندگی می‌کنن و می‌میرن,
‫من از این شهر متنفرم,
‫بی‌رحم، مغرور و سرد شدی,
‫بزرگ شدم,
‫شاید تهش، هیچ‌وقت نتونستی ‫کسی رو واقعاً دوست داشته باشی,
‫تو,
‫اولین عشق من بودی,
‫شاید یه روز برگردم ‫که آخرین عشقتم باشم,
‫نه، اینجوری نمیشه,
‫می‌دونی چی میشه؟
‫نه, ‫- میری میلان، ازدواج می‌کنی,
‫یکی دو تا بچه میاری,
‫بعد چند سال، با زنت ‫به مشکل می‌خوری,
‫اون موقع بهم زنگ می‌زنی,
‫بعد از مدت‌ها، ‫وقتی صدامو می‌شنوی،
‫می‌فهمی که مشکل من نیستم,
‫رابطت با زنت دوباره خوب ‫میشه، همه‌چی برمی‌گرده سر جاش,
‫می‌دونی چرا، سندری؟
‫نه,
‫چون من فقط یه عشقِ جوونی بودم,
‫عشقای جوونی ‫هیچ فایده‌ای ندارن,
‫فقط بهمون توهمِ بی‌خیالی میدن,
‫من چی گفتم؟
‫هیچ فایده‌ای ندارن,
‫باید برم، پارتِ,
‫چی شده، سندری؟
‫دیگه ازم خوشت نمیاد؟
‫سقط جنین غیر‌قانونی ‫کردم، واسه همین دیر اومدم,
‫من مدیر مدرسه رو ‫کشتم، واسه همین زود اومدم,
‫جفتمون هیچ مدرکی نداریم,
‫من هیچ‌وقت تو رو قضاوت ‫نمی‌کنم، تو هم منو قضاوت نکن,
‫بریم؟
‫کجا؟ ‫- باید کمکم کنی امتحان بگیرم,
‫دستیارام تو کنفرانسن, ‫- نمی‌دونم از پسش برمیام یا نه,
‫قانوناً، تو می‌تونی, ‫درس دادن که چیزی نداره,
‫"یه استاد فقط کافیه یه جلسه ‫از دانشجوها جلوتر باشه,"
‫می‌دونی کی اینو گفته؟ ‫- نه,
‫بیلی وایلدر، یه انسان‌شناس,
‫خیلی چیزا یادم نیست، ‫سال‌ها پیش امتحان دادم,
‫تو کتاب داری، اونا ندارن,
‫فهرستو نگاه کن، سه تا سوال ‫انتخاب کن، آخرشم نمره بده,
‫خوشت میاد,
‫بریم، دیره,
‫آره، نسبی‌گرایی,
‫نسبی‌گرایی…
‫ممنون، خداحافظ, ‫- خداحافظ,
‫اسپوزیتو لوچیا,
‫صبح‌بخیر, ‫- صبح‌بخیر,
‫مفهوم ساختار از ‫نظر لوی‌استروس,
‫بله,
‫اِهم…
‫بهتره دورۀ بعدی امتحان بدم,
‫دفترچتو بده,
‫نمرۀ کامل با تقدیر، می‌تونی بری, ‫- ممنون,
‫هر بار که…
‫می‌خوای همین روش نمره‌دادنُ
‫وقتی استاد رسمی ‫بشی هم ادامه بدی؟
‫نه,
‫چرا اون دخترُ قبول کردی،
‫به‌جای اینکه بذاری ‫دورۀ بعد بیاد؟
‫دورۀ بعدی با یه ‫نوزاد کوچیک برمی‌گشت,
‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گشت,
‫منم برنمی‌گشتم، اگه تو نبودی,
‫امیدوارم پشیمون نشم,
‫بذار یکی از اون ۱۵۰ تا ‫دستیارِت بشم، پشیمون نمیشی,
‫سلام، ماروتا, ‫- سلام، سارتر,
‫به نظرم روشن‌فکرایی که یقه‌اسکی ‫مشکی می‌پوشن، باید اعدام بشن,
‫باید کمتر قاطعانه قضاوت کنیم،
‫چون بالاخره یه نفر با ‫تبر میاد و می‌زنه تو سرمون,
‫باشه، پس فقط بگیم رِستلی ‫لفاظی می‌کنه و پرمدعاست,
‫پرمدعا، قطعاً,
‫فکر کن، وقتی طلاق گرفت، ‫گفت یه شقاق اتفاق اُفتاده,
‫از زنتون چی، استاد؟ ‫خبری ازش نیست؟
‫یه مدت پیش، منو گذاشت ‫و با یه دفترخونه‌دارِ شاد رفت,
‫تناقضه, معلومه که پشیمون شده,
‫برگشتین پیش هم؟ ‫- نه,
‫بعدش فهمیدم
‫که دلم می‌خواد تمام وقتمو ‫به پسرم اختصاص بدم,
‫پسرتون، بهم گفتن که… ‫- برادرتون چجوری مرد؟
‫خودشُ ول کرد, ‫- و شما؟ شما خودتونُ ول کردین؟
‫آخرین باری که پدرتون ‫بغلتون کرده، کی بوده؟
‫دیگه یادم نمیاد,
‫از وقتی که برادرتون مُرد,
‫می‌خواین منو بغل کنین؟ ‫- آره,
‫ببخشید,
‫سال 1982
‫باید باهاتون حرف بزنم, ‫- منم باید چیزی بهتون بگم,
‫یه موضوع خصوصیه، ترجیح ‫میدم خونۀ خودم ببینمتون,
‫باشه, ‫- من با پسرم زندگی می‌کنم,
‫مشکلی نیست,
‫چیزی ازم نپرسین, ‫- باشه,
‫اول شما بگین چی ‫می‌خواستین بگین,
‫مجلۀ مطالعات انسان‌شناسی
‫ازم خواسته یه مقاله دربارۀ ‫معجزۀ سن جنارو بنویسم,
‫قبول کردم، به نظرم خیلی جالبه,
‫قرار ملاقات با تِسورونه گذاشتم, ‫- خوب می‌شناسمش,
‫مراقب باشین، عوضیه,
‫از چه نظر؟ ‫- از هر نظر,
‫شما چی می‌خواستین بگین؟
‫به‌زودی بازنشسته میشم,
‫خبر خوبی برام نیست, ‫- اتفاقاً هست,
‫به‌زودی آزمون استخدامی برای ‫استادی توی ترنتو برگزار میشه,
‫دوست دارم شما شرکت ‫کنین، احتمال بردنتون زیاده,
‫یکی دو سال اونجا باشین، بعدش ‫می‌تونین برگردین ناپل و جای منُ بگیرین,
‫نظرتون چیه؟
‫من عاشق ناپلم,
‫پس دستیارای شما چی؟ ‫- استاد تمام نمیشن،
‫همچنان دستیار شما ‫می‌مونن، اگه بخواین,
‫منم یه دستیارم, ‫نه، شما یه چیز دیگه این,
‫شما شبیه منین,
‫چرا این کارارو ‫برای من می‌کنین؟
‫چون می‌تونین یه ‫انسان‌شناس فوق‌العاده بشین،
‫حتی اگه هنوز ندونین ‫انسان‌شناسی چیه,
‫حالا،
‫دلیل اصلی‌ای که خواستم بیاین,
‫اینه که شما رو با,,,
‫مراقب تسورونه ‫باشین، اون آدم شیطونه,
‫من دیگه حوصله ندارم معجزه کنم,
‫هر سال، همۀ این ‫مسئولیت فقط روی دوش منه,
‫همیشه همون داستان,
‫اگه خون حل نشه، تقصیر کیه؟
‫معلومه، تقصیر من,
‫نمی‌دونی چه استرسی داره, ‫- نه، ولی می‌بینم,
‫استرسو با رنگ مو ‫چجوری جمع می‌زنی؟
‫این یه سرگرمیه, ‫تو سرگرمی نداری؟
‫نه,
‫حتی نداشتنِ سرگرمی ‫هم یه جور سرگرمیه,
‫تو با ماروتا کار می‌کنی؟
‫حالش چطوره؟
‫سخت میشه فهمید,
‫ماروتا کمتر از اون چیزی ‫که نشون میده، مرموزه,
‫فقط یه پسر مشکل‌دار داره,
‫اوهوم… شما که مرموزترینین، درسته؟ ‫- معلومه، چه سوالیه!
‫من کشیشم,
‫یه جای عالی برات پیدا ‫کردم برای دیدن معجزه،
‫جوری که هیچ‌چیز از ‫نمایش از دستت در نره,
‫چی؟ همینجوری داری میری؟ ‫گنجِ سن جنارو رو نشونم نمیدی؟
‫الان وقت ندارم، باید ‫برم آمپول خونُ ببینم,
‫سن جنارو، برای من دعا کن,
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست,
‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است,
‫ای مریم مقدس، مادر خدا، ‫برای ما گناهکاران دعا کن,
‫خداوندا، رحم کن,
‫سن جنارو، برای من دعا کن,
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست,
‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است,
‫ای مریم مقدس، مادر,,,
‫این چیه؟ ‫- خونه,
‫هل ندین, ‫- کمکش کنین,
‫سن جنارو!
‫معجزه کردی، سن جنارو!
‫مرسی، مقدس من! ‫منو انتخاب کردی!
‫این زنه رو سریع ببرین بیرون!
‫برو بیرون! برو!
‫مقدسِ من! ‫- برو بیرون!
‫هرچی می‌تونن از ‫خودشون درمیارن,
‫حالا نوبتِ پریودِ ساختگیه!
‫هر کاری می‌کنن که ‫توجهُ از من منحرف کنن,
‫از سن جنارو؟ ‫- نه، از من,
‫خسته‌ام، داغون، له,
‫انگار تو باید معجزه می‌کردی,
‫از کجا می‌دونی که نکردم؟ ‫- آه,
‫حیف که خون حل نشد,
‫سال بعد حل میشه,
‫می‌خوای یه دور تو کلیسا بزنیم؟
‫مسیح زیادی دوست داشت ‫و توی عشقش غرق شد,
‫عشق همینه، قابل‌کنترل نیست,
‫برای همینه که از ‫عیسی تا خواننده‌ها،
‫همه سعی می‌کنن یه ‫راهی واسش پیدا کنن,
‫تو زیادی دوست داری یا خیلی کم؟
‫تمام فرقش همینه,
‫همه‌ش درهای دروغینن,
‫نفسم بالا نمیاد,
‫اینه کاتولیسیسم,
‫آزادی از درها رد نمیشه, ‫- اوهوم…
‫از کجا رد میشه؟ ‫- رد نمیشه,
‫گنجِ سن جنارو رو نشونم میدی؟
‫الان وقت ندارم,
‫باید برم یه مهمونی، ‫می‌خوای باهام بیای؟
‫همۀ اون دفعاتی که می‌خواستی ‫گریه کنی و خودتو نگه داشتی…
‫فقط اینجا، توی کلیسا،
‫آزادی داری که خودتو رها کنی,
‫چرا باید گریه کنم؟
‫چون مادر شدن همیشه دنبالت ‫بوده و تو ازش فرار کردی,
‫این خونه رو دوست داری؟ ‫- خوب اینجا رو می‌شناسم,
‫جناب کاردینال، خیلی ناراحتم ‫که نمیشه معجزه رو جشن گرفت,
‫چه کوفتی شده؟ ‫- هیچی، چیز مهمی نیست,
‫یه خودنما، یه زن گستاخ، ‫اومد نمایش اجرا کرد,
‫سن جنارو حواسش ‫پرت شد و هیچ کاری نکرد,
‫این شد,
‫اگه تونستی، یه ‫نوشیدنی خوب برام بیار,
‫مامان!
‫چند سال پیش، شب سال نو بود،
‫دیدمت,
‫توی آب عشق‌بازی کردی,
‫نه، من نبودم, ‫- چرا، خودت بودی,
‫پارتنوپه,
‫جناب کاردینال، به چی فکر می‌کنین؟ ‫- به مادرم,
‫اون همه‌چیو می‌دونست,
‫وقتی همه‌چیو بدونی، ‫زود و تنها می‌میری,
‫با چیزهایی آشنا ‫میشی که قابل‌گفتن نیستن,
‫یه سرگیجۀ عجیبه,
‫خدا محدود بود، نتونست ما ‫بچه‌ها رو اونجور که باید سرگرم کنه,
‫فقط یه‌بار واقعاً جدی گرفت، ‫وقتی که کودکیِ شادُ آفرید,
‫جایی که همه‌چیز سبک و پاک بود,
‫بعدش حواسش پرت ‫شد، خودشُ رها کرد،
‫و دنیایی که توی ‫بچگی می‌شناختیم،
‫یهویی، بدون هیچ هشداری،
‫تحلیل رفت,
‫دنیاها…
‫دنیاها خسته میشن,
‫خب، دخترا، بسه دیگه,
‫یه نوشیدنی لازم ‫دارم، نابود شدم,
‫پارتنوپه!
‫فرمانده، منو شناختین,
‫فراموشت کردن غیرممکن بود,
‫یادتونه می‌خواستین باهام ازدواج کنین؟ ‫- هنوزم وقت هست، اگه بخوای,
‫فرمانده، شما خیلی تند می‌رید,
‫اول به یه دورۀ ‫طولانیِ عشق‌بازی نیاز دارم,
‫عشق‌بازی طولانی؟ اون خواهر ‫احمقت عشق‌بازی طولانی می‌خواست!
‫تو یه ناقلایی,
‫یه ناقلا,
‫تو یه زن کمیابی, ‫- چرا؟
‫چون از زیباییت ‫سوءاستفاده نمی‌کنی,
‫شما اشتباه می‌کنین، فرمانده, ‫- نه، نه,
‫پدر و مادرت چطورن؟
‫وقتی برادرت مُرد، اونا هم مُردن,
‫و من گم شدم,
‫از همه خداحافظی کردم,
‫هر وقت خواستی، حاضرم ‫گنجِ سن جنارو رو نشونت بدم,
‫گنجِ بزرگِ سن جنارو,
‫آخرِ زندگی، فقط طعنه ‫و کنایه باقی میمونه,
‫چه فکر احمقانه‌ای! ‫شبیهِ یه یادگار شدم,
‫شبیهِ یه قدیسه شدی,
‫توی یه زن چی رو دوست داری؟
‫کمرشو, بقیه‌ش فقط پورنوگرافیه,
‫باید خودتو به من ‫بسپری، پارتنوپه,
‫آه، واقعا؟ بشنویم، چرا؟
‫چون بدن من ‫ساخته شده که رد بشه,
‫ولی رد کردنم زیادی کلیشه‌ایه,
‫اما تو… تو بلدی یه ‫زن شگفت‌انگیز باشی,
‫من یه زن معمولیم,
‫تو همیشه جواب تو آستین داری,
‫باشه،
‫باید به این قانع بشم که فقط ‫یادتُ نگه دارم و خوابتُ ببینم,
‫اگه بخوام خودمو به تو بسپارم، ‫برای این نیست که شگفت‌انگیز باشم،
‫بلکه چون ازت خوشم میاد,
‫از من چی رو دوست داری؟
‫گستاخی‌تو,
‫من بهش میگم هنرِ فریبندگی,
‫می‌خوای بدونی دارم به چی فکر می‌کنم؟ ‫- نه,
‫چون خودم می‌دونم,
‫خب، به چی فکر می‌کنم؟
‫به همۀ چیزای دیگه,
‫تو مثل معجزۀ ‫سن جنارو می‌مونی,
‫یه راز,
‫یا یه کلاه‌برداری,
‫حالا بیا عشق‌بازی کنیم,
‫عجله نکن,
‫باید آروم‌آروم ‫به خدا نزدیک شد,
‫به زودی کُنگرۀ ‫انتخاب پاپ برگزار میشه,
‫خیلی به خدا نزدیک میشم که ‫دیگه نتونم باهات در ارتباط باشم,
‫چه حیف!
‫ولی خب، چیکار میشه کرد؟
‫تصمیم گرفتم که پاپ بشم,
‫اون بقیۀ چیزایی که داشتم ‫بهش فکر می‌کردم چی بود؟
‫زمان که کنار درد می‌گذره,
‫یا شاید هم این‌طور نیست,
‫با «تِسورونه» چطور پیش رفت؟
‫حق با تو بود، اون ‫مرد واقعاً شیطونه,
‫نه، فقط یه اغواگره,
‫به هر حال، شما رو صدا ‫زدم که بگم وقتش رسیده,
‫می‌خوام بازنشسته بشم,
‫مطمئنم دانشگاه یه جشن ‫بزرگ براتون می‌گیره,
‫من هیچ‌وقت عاشق جشن نبودم,
‫به پیشنهاد «ترنتو» فکر کردین؟
‫من نمی‌تونم استاد ‫انسان‌شناسی بشم،
‫اگه هنوز دقیقاً ندونم ‫انسان‌شناسی چیه,
‫انسان‌شناسی یعنی دیدن,
‫همین؟
‫یعنی انقدر ساده بود؟
‫پس انگار من کل ‫زندگیم این کارو کردم,
‫دیدن خیلی سخته،
‫چون آخرین چیزیه ‫که یاد می‌گیریم,
‫کی یاد می‌گیریم ببینیم؟
‫وقتی که همۀ چیزای ‫دیگه از بین میرن,
‫همۀ چیزای دیگه چیه؟
‫عشق، جوونی،
‫میل، هیجان، لذت،
‫و اون احتمالِ دور که ‫یه بار دیگه بتونی بخندی
‫به یه مرد محترم که توی ‫خیابون می‌لغزه و زمین می‌خوره,
‫حالا با من بیا, ‫- کجا؟
‫برای دیدن,
‫ما زیر یه آسمونیم و ‫همه‌مون می‌تونیم اشتباه کنیم,
‫خب، دو هفته پیش،
‫اگه یکی از این ‫کارشناس‌های جامعه‌شناسی،
‫انسان‌شناسی جنایی، اتحادیه‌های ‫کارگری، مزخرف‌شناسی،
‫یه حرکتی…
‫بابا، گفت «مزخرف»,
‫آره، استفانو، آقا گفت «مزخرف»,
‫…یکم چشماشون رو روی ‫سابقه‌دارها می‌بستن که…
‫سلام, ‫- سلام,
‫از آب و نمکه, ‫- مثل دریا,
‫خیلی قشنگه, ‫- آره، خیلی قشنگه,
‫خداحافظ، پارتنوپه,
‫سلام, ‫- سلام,
‫من هیچ‌وقت اون امتحان ‫رو با شما یادم نمیره,
‫وقتی ازتون پرسیدم می‌تونم ‫برم دستشویی، شما گفتین:
‫«به دانشگاه که میای، قبلاً ‫باید جیش و پی‌پی‌تو کرده باشی!»
‫اون دوست‌پسرت بود؟
‫چقدر مونده؟
‫دو روز دیگه می‌زام,
‫اسمش چی میشه؟
‫اگه دختر باشه، دوست دارم ‫اسمشو بذارم مثل اسم شما,
‫پارتنوپه,
‫نه,
‫هیچ‌چیزی از زندگی ‫خصوصی‌تون نمی‌دونیم، استاد,
‫چیز زیادی هم برای دونستن نیست, ‫- ولی ما بازم می‌خوایم بدونیم,
‫میشه چندتا سؤال شخصی بپرسیم؟
‫بله، البته,
‫می‌تونستین دو سال توی «ترنتو» ‫بمونین و بعدش برین «ناپل» درس بدین,
‫ولی چهل سال اینجا ‫موندین، تا زمان بازنشستگی,
‫چرا؟
‫خب، همون‌طور که ‫می‌بینین، عاشق «اسپِک» شدم!
‫چرا ازدواج نکردین؟
‫چون هیچ‌کس هیچ‌وقت ‫جدی ازم نخواست,
‫بچه؟
‫ببخشید,
‫حواسم پرته,
‫یا شاید نتونستم سؤالای ‫درستی از خودم بپرسم و…
‫حالا چی کار می‌کنین؟
‫حالا… حالا…
‫سال 2023
‫آفرین!
‫پارتِ!
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫خودتو بسپار به ‫تابستونی که بی‌نقصه،
‫ما هم زیبا بودیم و هم غمگین,
‫شاید قشنگ‌ترین ‫چیز همین جوونی بود,
‫ولی زود گذشت,
‫من هم غمگین بودم، هم ‫سبک‌سر، هم مصمم، هم بی‌حوصله،
‫مثل ناپل،
‫جایی که برای همه‌چی جا هست,
‫من زنده بودم و تنها,
‫به چی فکر می‌کردم؟
‫عشق برای زنده موندن…
‫عشق برای زنده موندن،
‫یه شکست بود,
‫یا شاید هم این‌طور نبود,
‫پارتنوپه
شما به mrgilas.com نگاه میکنید
‫و در هر حال، خدا ‫دریا رو دوست نداره,
‫یادتون بمونه، خدا ‫دریا رو دوست نداره,
‫خداحافظ,
شما به mrgilas.com نگاه میکنید