‫آنچه در سریال «منشأ» گذشت!
‫از وقتی خوابت برد
‫و چشم‌هات سفید شدن، ‫خیلی عوض شدی.
‫فقط در این حد یادمه ‫که تا حالا توی کل عمرم
‫انقدر نترسیده بودم.
‫تو به شدت نیاز به استراحت داری.
‫بوید گفت دیگه عیب نداره بخوایم بخوابیم.
‫موضوع این نیست. ‫راستش...
‫حس می‌کنم یه چیزی داره منو نگاه می‌کنه.
‫کمکم کن.
‫تو... ‫تو پدرِ ویکتوری!
‫میراندا بهش می‌گفت، درختِ بطری‌ها.
‫اصلی‌اش توی یه پارک‌ـه، ‫چندتا شهر اونورتر.
‫باید همین الان من رو ببری اونجا.
‫وای!
‫من کجام؟
‫یه درخت وسط جاده است.
‫بیاید از مسیر فرعی بریم.
‫- دورش بزنیم ‫- باید به حرفام گوش کنین
‫امن نیست که وقتی هوا تاریک شد، ‫اینجا وایستیم.
‫یه موجوداتی توی این شهر هستش که ‫بهمون آسیب می‌زنن.
‫- جیم ‫- تبیتا
‫لطفاً کمکمون کن!
‫- یه جعبه‌ابزار توی اتوبوس هست. ‫- بسپرش به من.
‫نمی‌تونم کلیدای کوفتی رو پیدا کنم.
‫دنبال اینا می‌گردی؟
‫رندال رو نگه می‌داریم.
‫این چه کوفتیه؟
‫- صدای چی بود؟ ‫- نیکی تیر خورده
‫خون‌ریزی داخلی داره. ‫طاقت بیار، نیکی.
‫ظاهراً حالت بهتره.
‫خورد و خوراکت بیشتر شده؟
‫آره.
‫بالآخره یه چیزی پیدا کردم ‫که بالا نمیارمش.
‫دانا؟
‫چرا داره این اتفاقا میفته؟
‫چرا تمومی نداره؟
‫همه برید کنار.
‫برید کنار! ‫راه رو باز کنین!
‫چند تا حوله تمیز لازم داریم.
‫خیلی‌خب. ‫این رو باید جابه‌جا کنیم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫از سر راه برید کنار، برید کنار.
‫خیلی‌خب. ‫بذارش زمین.
‫یالا!
‫- لطفاً! لطفاً! ‫- چی شده؟
‫- یکم بهش آب بدید ‫- خدای من
‫بگو چی لازم داری.
‫آروم باش.
‫بده من.
‫یه چیزی می‌خوام که باهاش صورتشو تمیز کنم ‫و بخیه بزنم.
‫- و بازم حوله لازم دارم ‫- چرا اینکار رو می‌کنن؟
‫بوید؟
‫هی، هی، هی، هی. ‫چیزی نیست.
‫نه، نه. بس کن. خب! نه، نه، نه ‫هی، چیزی نیست.
‫بس کن. آروم باش. ‫آروم باش. آروم باش.
‫نه، نه، نه. ‫اینجوری به خودت آسیب می‌زنی.
‫به خودت آسیب می‌زنی. ‫آروم باش.
‫تقصیر توئه. ‫توی لعنتی من رو اون بیرون ول کردی پسر.
‫توی آشغال من رو اون بیرون ول کردی!
‫تقصیر توئه. ‫تو ولم کردی،عوضی!
‫مترجمین: ‫مریم صرافها و محمد سید
‫[منشأ] ‫[فصل سوم، قسمت پنجم]
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪
‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اون بهم این جواب رو داد: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ الان خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪
‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ با لطافتِ تمام، بهشون میگم: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫هی، چی شده؟
‫این از کدوم قبرستونی اومده؟
‫- خیلی‌خب، آروم! ‫- شب طولانی‌ای بود، بیا
‫- همه حالشون خوبه؟ ‫- آره
‫کریستی! ‫وای خدا جون.
‫- من حالم خوبه ‫- خدایا
‫خب، می‌تونست از این بدترم بشه.
‫یالا. ‫بیا بریم داخل.
‫- آره ‫- آخ، آخ
‫- مراقب باش ‫- بیا
‫- حواسم بهش هست ‫- باشه
‫پس غذا کوش؟
‫دیل و بقیه ‫غذاها رو می‌برن سمتِ انبار.
‫دیشب چه کوفتی اتفاق افتاده؟
‫بوید.
‫تبیتا برگشته.
‫چی؟
‫وقتی برگشت به شهر، ‫توی این آمبولانس بود.
‫چطور ممکنه؟
‫از طریق اون درخت‌های عجیبِ توی جنگل. ‫رفته بود توی یکیشون.
‫می‌گه، اون درخت ‫بردتش به سمت برج فانوس‌ دریایی.
‫امروز بعد از ظهر ‫توی غذاخوری، جلسه داریم.
‫- هی! ‫- چیزی نیست
‫بذار بره.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫خب.
‫فکر نکنم این لباس‌ها خیلی به استایلت بخوره.
‫بهم گفتن ‫می‌تونم یه نگاهی به این لباس‌ها بندازم.
‫البته. ‫چیزی که مال ماست، برای توام هست.
‫ممنونم.
‫من چند نفر رو فرستادم ‫تا دنبال ویکتور بگردن.
‫اینجا خیلی شهر بزرگی نیست.
‫اگه می‌دونستم که... ‫قراره ببینمش...
‫یه لباس بهتر می‌پوشیدم.
‫می‌دونی چیه؟
‫یه کمد لباس طبقه‌ی بالا هست ‫که بهترین چیزها رو اونجا می‌ذاریم.
‫نظرت چیه یکم به سر و وضعت برسیم؟
‫ممنون میشم.
‫خب، بیا بریم تو کارش.
‫یالا.
‫همین بالاست.
‫فکر کردم گفتی، جسپر توی تونل‌هاست.
‫توی تونله. ‫ولی وسیله لازم داریم.
‫نمی‌تونیم بدون تجهیزات بریم توی تونل‌ها.
‫چه تجهیزاتی؟
‫باید مطمئن بشیم که گم نمی‌شیم.
‫«زیرنویس پارسی اختصاصی و‌بـسـایـت ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی»
‫چی شده؟
‫دیشب... ‫شبِ بدی بود.
‫من بیرون منتظر می‌مونم.
‫ویکتور.
‫کی مُرده؟
‫عه...نیکی.
‫اوه.
‫رندالم حسابی زخم و زیلی شده.
‫الان توی درمانگاهه.
‫یه سری وسیله از تو اتاقم می‌خوام.
‫ببین ویکتور...
‫بیا. ‫با من بیا.
‫یالا دیگه. ‫عه...
‫دیشب یه اتفاقی افتاده.
‫چی؟
‫- تبیتا برگشته ‫- جداً؟
‫و یه کسی هم همراهش بود.
‫ویکتور، پدرت اینجاست.
‫- امکان نداره، اون... ‫- طبقه‌ی بالاست
‫- نه ‫- ببین، ببین...
‫می‌دونم باور کردنش یکم سخته.
‫- نه، نه، نه ‫- ویکتور
‫نه، نه، نه.
‫- ویکتور! ‫- نه!
‫چه زود اومدی. ‫برداشـ...هی!
‫ویکتور! ‫کجا داری می‌ری؟
‫ویکتور، می‌شه لطفاً بهم بگی چی شده؟
‫فکر کردم گفته بودی ‫می‌ریم جسپر رو پیدا کنیم.
‫هی، وایسا.
‫کارت درست نیست.
‫اومدی توی خونه‌ام...
‫مجبورم کردی توی قلعه‌ی ساختگیت بشینم ‫و الان...
‫دانا می‌گه، بابام اینجاست.
‫چی؟ ‫چطور ممکنه؟
‫اهمیتی نداره. ‫باید بری خونه.
‫بعداً می‌ریم دنبال جسپر می‌گردیم.
‫خب، چطوری بود؟
‫عه، این...
‫راستش، ترسناک بود. ‫اینکه توی بیمارستان بهوش بیای...
‫و ندونی اتفاقایی که میفته واقعیه ‫یا هنوز داری خواب می‌بینی.
‫یعنی واقعاً با مامان بزرگ حرف زدی؟
‫آره.
‫فقط اینکه... ‫نمی‌تونم بفهمم.
‫چطوری از داخلِ برجِ فانوس دریایی ‫که وسط جنگله...
‫یهو از بیمارستانی ‫توی شهر مین سر در آوردی؟
‫عزیزم، من... ‫نمی‌دونم.
‫کاش می‌تونستم توضیح بدم.
‫مهم‌ترین مسئله اینه که اون برگشته.
‫و اینکه دوباره، همه پیش همیم.
‫هی!
‫- باید باهات حرف بزنم ‫- هی، الان بیخیال شو رفیق
‫نه، نه، نه، نه.
‫جیم، عیب نداره. ‫عیبی نداره.
‫لطفاً.
‫بوید می‌گه...
‫بوید می‌گه از توی یه درخت عبور کردی.
‫بهش می‌گن، درختِ جابه‌جاکننده.
‫توی جنگل، چندتایی ازش وجود داره.
‫ولی روی این یکی بطری آویزون بود.
‫برجِ فانوس دریایی.
‫این همون برجیه که میراندا هم دنبالش می‌گشت؟
‫باید همین باشه.
‫بدون استفاده از درخت ‫می‌تونی بری اونجا؟
‫نمی‌دونم. ‫نمیـ...نمی‌دونم.
‫باشه، پس باید بریم پیش اون درخت.
‫خب دیگه، صبر کن.
‫اون تازه برگشته. ‫بعد الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌گم که دوباره بریم داخل درخته. ‫ولی می‌خوام ببینمش.
‫منم اونجا بودم، خب؟
‫وقتی که برنگشت، ‫اولین جایی بود که دنبالش گشتم.
‫اونجا... ‫هیچی برای دیدن نداره.
‫عه؟ البته به جز اون درختِ جادویی!
‫عه...
‫خب، اون بطری‌ها... ‫اون بطری‌ها چجورین؟
‫چیز خاصی درباره‌شون وجود داره؟
‫چندتاشون رو از روی درخت کندم.
‫داخلشون یه تیکه کاغذ بود ‫که روشون عدد نوشته شده.
‫خدای من! ‫بعد به نظرت این چیز مهمی نیومد؟
‫به نظرم اینجا خیلی خوب بلده...
‫با روح و روانمون بازی کنه.
‫وایسا ببینم، نخیر. ‫این یکی فرق داره.
‫باید فرق داشته باشه.
‫ببین، می‌دونم که اینجا مثل یه غول بزرگیه ‫که روانمون رو بهم می‌ریزه، ولی...
‫ ببخشید که بددهنی می‌کنم.
‫ولی اون برگشته بود خونه، خب؟
‫و این موضوع نه رویا بوده، نه کلک.
‫این واقعیت بوده، ‫و چه بخوای یا نخوای
‫و یه شهر پر از آدم هست ‫که قراره پاشنۀ در خونتون رو از جا در بیارن
‫تا به جوابشون برسن. ‫من رو ببر پیش اون درخت.
‫بیاید ببینیم می‌تونیم چیزی بفهمیم یا نه.
‫به بوید گفتم می‌خوام ‫برم جلسه‌ای که تو شهر برگزار می‌شه.
‫گور بابای جلسه‌ای که گذاشتن. ‫ببخشیدا.
‫عه، خب. ‫ببینین.
‫اون جلسه‌ی توی شهر ‫قرار نیست مشکلی رو حل کنه.
‫ولی رفتن پیش اون درخت...
‫حداقل می‌تونه یه شروع باشه.
‫مجبور شدیم وقتی بر می‌گردیم ‫یکم از مواد غذایی رو، نیاریم.
‫احتمالاً مجبور بشیم ‫یه تیم دیگه بفرستیم اونجا.
‫قبل اینکه دوباره بخواد برف بیاد.
‫باشه، بهش رسیدگی می‌کنیم.
‫بوید یه چیزی اون بیرون هست.
‫یه چیز متفاوت.
‫دو بار صداش رو شنیدیم.
‫توی شب داشت اطرافِ کلبمون می‌چرخید.
‫خیلی‌خب.
‫اگه فقط داشته اون اطراف می‌چرخیده
‫پس چیزای مهم‌تری برای نگرانی داریم.
‫بلایی که سر رندال آوردن...
‫چرا گذاشتن زنده بمونه؟ ‫چرا نکُشتنش؟
‫فکر کنم می‌خواستن ببینیمش.
‫وقتی خورشید طلوع کرد.
‫می‌خوان یادمون بیاد که ‫تو شب چه بلایی سرمون میاد.
‫یکی از چیزایی که آدم‌های اینجا رو ‫سرعقل نگه داشته...
‫اینه که تظاهر می‌کنیم در طول روز...
‫جامون امنه.
‫الان با وجود رندال
‫دیگه نمی‌تونیم به همچین چیزی تظاهر کنیم.
‫گلوله رو ازش خارج رکدم ‫و وضعیتش رو پایدار کردم.
‫برای یه دقیقه، حالش خوب بود.
‫و بعد یهو، دیگه حالش خوب نبود.
‫خدای من.
‫ببخشید.
‫آره.
‫خب...
‫خدایا ‫اینکه پات نشکسته، معجزه است.
‫- مری ‫- احتمالاً رباطت آسیب دیده
‫باید پات رو بالاتر نگه داریم. ‫می‌رم بازم بالشت بیارم.
‫مری، لطفاً چند لحظه بیخیال شو.
‫ببین، ‫دیشب، شبِ راحتی نبود.
‫و این هم تقصیر تو نبوده، خب؟
‫آره، خب... ‫این رو برو به نیکی بگو.
‫دارم به خودت می‌گم.
‫ببین، می‌دونم چه حسی داره. ‫این...
‫من... ‫من دلم نمی‌خواد که تو...
‫چی؟
‫اگه فکر می‌کنی دوباره دارم می‌پیچونمت...
‫و مورفینات رو می‌دزدم...
‫- من همچین حرفی نزدم ‫- خب، لازم نبود رُک بگی
‫هی، بیا اینجا ببینم.
‫بیا اینجا.
‫ببین، الان تو مریضی.
‫می‌شه اینقدر نگران من نباشی
‫و بذاری یکم هم من نگرانت باشم؟
‫می‌شه جفتمون نگران هم باشیم؟
‫من باید برم.
‫- وایسا ‫- یکم استراحت کن، باشه؟
‫- نه، بوید... ‫- می‌خوام کمک کنم
‫می‌فهمم. ‫بوید، بودن تو، اینجا...
‫فقط اوضاع رو بدتر می‌کنه.
‫متاسفم.
‫نه، درست می‌گی.
‫ببین، مردم اون بیرون لازمت دارن.
‫توی جلسه‌ی امروز نیازت دارن. ‫به جفتتون نیاز دارن.
‫همینطوریش چیزای زیادی رو تحمل می‌کنن...
‫الان هم که تبیتا برگشته...
‫و این حقیقت که اون برگشته بوده خونه...
‫- من باید... ‫- آره
‫هی، رندال. ‫چیزی نیست.
‫دستم رو فشار بده. ‫بذار من یه نگاهی به زخمت بندازم.
‫- خیلی‌خب ‫- آره
‫آره، وضعیتت خوبه.
‫اینجا جاییه که...
‫اکثر اوقات می‌مونه.
‫اوه.
‫عه، این...این...
‫با اتاقش، توی خونمون یکم فرق داره.
‫چند سال اول...
‫هر جا رو نگاه می‌کردم...
‫می‌گفتم شاید ‫یه کورسوی امیدی وجود داشته باشه
‫می‌گفتم که شاید...ممکنه
‫ شاید دوباره همه‌شون رو ببینم.
‫میراندا، الوییز، ویکتور
‫اونا هم لبخند بزنن و بخندن.
‫همه‌مون بزنیم زیر گریه ‫و بگیم چقدر کارمون اشتباه بوده.
‫بعدش...
‫سخت‌ترین قسمتش رسید...
‫دیگه امیدم کم شده بود.
‫و همونجا بود که دیگه نتونستم تحمل کنم.
‫با گذشت سال‌ها...
‫اینکه با خودم بگم شاید اونها مُردن، ‫برام راحت‌تر شده بود.
‫که دیگه نیستن.
‫و همین کار رو کردم.
‫تمام اون مدت. ‫پسر کوچولوم تنهایی، اینجا بوده.
‫آخه کدوم مردی، ‫راحت از خانواده‌اش دست می‌کشه؟
‫تعجبی نداره اگه دلش نخواد باهام حرف بزنه.
‫یکم بهش زمان بده.
‫خودش پیداش می‌شه.
‫ببخشید می‌پرم وسط حرفتون.
‫ولی همگی داریم می‌ریم، برای جلسه.
‫الان میام.
‫جلسه؟
‫مردم درباره‌ی اتفاقی که افتاده ‫کلی سوال دارن.
‫درباره‌ی تبیتا.
‫درسته.
‫مسئلۀ مهمیه که تونسته از اینجا خارج بشه.
‫یالا.
‫یالا!
‫خب، دوستان ‫لطفاً بشینین.
‫- سلام، بیا تو ‫- همینجا بشین، بیا
‫همگی...لطفاً بشینین.
‫خیلی‌خب دوستان. ‫خب، خیلی‌خب.
‫خب، ببینین...
‫می‌دونم همتون دنبال جوابید، خب؟
‫منم همینطور، خب؟
‫ولی حقیقت اینه که...
‫هیچ توضیح ساده‌ای ‫برای این اتفاقا وجود نداره، خب؟
‫- هیچ چیزِ... ‫- تبیتا کدوم گوریه؟
‫آره، آره!
‫داره میاد، خیلی‌خب؟
‫فقط یادتون باشه ‫اتفاقات زیادی رو پشت سر گذاشته.
‫با تمام احترامی که بهت دارم بوید، ‫ولی ما هم خیلی سختی کشیدیم.
‫درسته.
‫- درک می‌کنم ‫- مطمئنی؟
‫چون فکر می‌کنم اگه سرنخ مهمی داشتین
‫الان اون داشت جای تو حرف می‌زد.
‫آره.
‫دوستان، آرامشتون رو حفظ کنین.
‫هی، چرا تو آمبولانس بودید؟
‫خب، ما تصادف کرده بودیم.
‫داشتم تبیتا رو می‌بردم پارکِ نزدیک به...
‫تبیتا اومد.
‫چی باید بگم؟
‫واقعیت رو بهشون بگو.
‫- مرسی که اومدی ‫- آره خب
‫آره.
‫واقعاً از توی یه درخت رد شدی؟
‫هی، بذار خودش حرف بزنه.
‫عیب نداره، عه... ‫آره، همینطوره.
‫عه...
‫فکر کنم بعضیاتون این رو بدونین...
‫ولی یه درخت‌هایی توی جنگل هست که...
‫مثل بقیۀ درخت‌ها نیست.
‫هی، جلسۀ شهر شروع شده.
‫می‌دونم، می‌خوام یه چیزی بردارم.
‫سلام؟
‫چرا من رو آوردی اینجا؟
‫چون می‌خواستم این رو ببینی که...
‫اگه به اندازه‌ی کافی بالا باشی
‫حتی کابوس‌ها هم مثل رویا دیده می‌شن.
‫سلام؟
‫هی، الجین.
‫خدایـ... ‫این چه وضعیه؟
‫ببخشید، من... ‫فکر کردم که تو...
‫- خدای من ‫- ببخشید
‫حالت خوبه؟
‫نه، راستش نه! ‫من...
‫- متاسفم ‫- عه، نه. وابسا
‫خوشحال می‌شم یکی همراهم باشه.
‫البته اگه سرت شلوغ نباشه.
‫حتماً.
‫ویکتور؟ ‫داری چیکار میکنی؟
‫این بیرون هوا سرده.
‫هرگز قیافه‌ی بابام رو نقاشی نکردم.
‫چی؟
‫وقتی اینجا تنها بودم، ‫من...
‫همیشه چیزایی که دیده بودم رو نقاشی می‌کردم.
‫چون می‌دونستم نقاشی‌ها باعث می‌شن ‫به یاد بیارم...
‫ولی هیچ‌وقت... ‫هیچ‌وقت از گذشته‌ام...
‫نقاشی نکشیدم.
‫و الان با خودم می‌گم، همه‌اش رویا بوده ‫که...
‫که اون...
‫ویکتور...
‫این چیزا دیگه مهم نیست.
‫اون اینجاست.
‫به نحوی، بابات دیگه اینجاست...
‫و منتظره که برگردی به شهر.
‫نه، نه. ‫اون منتظر پسر کوچولوشه.
‫پسری که خیلی وقت پیش رهاش کرد.
‫با خودش چه فکری می‌کنه...
‫وقتی که من رو ببینه؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم الآن باید بهت بگم که ‫همه‌چی درست می‌شه و...
‫اون تحت هر شرایطی دوستت داره.
‫ولی نمی‌دونم واقعیت داره یا نه.
‫اصلاً بلد نیستی دلداری بدی.
‫ببخشید.
‫تو رو خیلی نمی‌شناسم
‫ولی بهت می‌خوره آدم خیلی خوبی باشی
‫و اینجا به همچین چیزی باید افتخار کرد!
‫من حاضرم دار و ندارم رو بدم ‫تا دوباره حس کنم آدم خوبی‌ام.
‫شاید...
‫شاید تو تنها کسی نیستی که ترسیده.
‫شاید اون ترسیده که همون بابایی نیست
‫که پسر کوچولوش به یاد داره.
‫این زنی که لباس ژاپنی می‌پوشه رو...
‫حتی توی بیداری می‌بینی؟
‫الآن آره، می‌بینمش.
‫خب، قصد داره بهت آسیب بزنه؟
‫اولش فکر می‌کردم قصدش همینه
‫ولی دیشب که دیدمش
‫ازم کمک خواست.
‫چه کمکی؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه مامان‌بزرگم اینجا بود، احتمالاً می‌گفت...
‫فرشته‌ای چیزی بوده.
‫می‌گفت: «یادت باشه، ‫بیخود نیست که فرشته‌ها وقتی یه نفر رو می‌بینن
‫بهش می‌گن: "اصلاً نترس".
‫«حتی جبرئیل هم وحشت‌زده بود.»
‫عجب!
‫معرفی می‌کنم؛ آقای پژوهشگرِ انجیل!
‫می‌دونی بگاییِ قضیه کجاست؟
‫زنِ ترسناکِ لباس‌ژاپنی رو هزار بار ترجیح می‌دم
‫به این کسشرهایی که توی سرم می‌شنوم.
‫مثلاً چی؟
‫بیشتر فقط جیغ و داد می‌شنوم.
‫ولی چه‌می‌دونم...
‫فقط نمی‌شنومش. انگار...
‫انگار می‌تونم حسش هم بکنم.
‫این تنها کاریه که سروصداها رو می‌خوابونه.
‫در موردش با مامان و بابات هم صحبت کردی؟
‫می‌خوان چی‌کار کنن؟
‫الآن توی غذاخوری پیش بقیه‌ان
‫و دارن سعی می‌کنن بفهمن ‫که بیرون‌رفتنِ مامانم یعنی چی.
‫به‌نظر تو یعنی چی؟
‫راستش فکر نمی‌کنم معنایی داشته باشه.
‫فکر می‌کنم کل این شهر وجود داره...
‫تا فقط ما رو عذاب بده.
‫شاید واسه همین گذاشتن مامانم بره بیرون.
‫منظورت چیه؟
‫بهترین راه برای عذاب‌دادن‌مون ‫اینه که بهمون امید بدن.
‫فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت ول‌مون کنن بریم.
‫وقتی نشئه‌ای خیلی افسرده‌کننده حرف می‌زنی.
‫ببخشید.
‫بعدش تا به خودم اومدم
‫دیدم آمبولانس وایستاده.
‫راننده گفت یه درخت وسط جاده‌ست
‫و همه‌تون می‌دونید بعدش چی می‌شه.
‫بفرما.
‫وقتی اون بیرون بودی
‫با کسی ارتباط برقرار کردی؟
‫به پلیس یا هر کسِ دیگه‌ای ‫دربارۀ اینجا خبر دادی؟
‫خیلی دلم می‌خواست این کار رو بکنم.
‫عه! کسخل‌مون کردی؟
‫- حرف دهنت رو بفهم. ‫- بی‌خیال!
‫- ممکن بود راه نجات‌مون باشه. ‫- متوجه نیستید.
‫اگه می‌گفتم هم باور نمی‌کردن.
‫تبیتا، از کجا می‌دونی؟
‫ببینید، با کمال احترام، وقتی برای من تعریف کرد
‫فکر کردم دیوونه شده.
‫ولی حرفش رو باور کردی. ‫در نهایت حرفش رو باور کردی.
‫از حق نگذریم، شرایط من...
‫یه مقدار با یه آدم عادی فرق می‌کنه.
‫ببینید. ‫وقتی داشت التماس‌مون می‌کرد
‫که دور بزنیم، منم توی آمبولانس بودم
‫و فکر کردیم حالت عصبی بهش دست داده.
‫اصلاً این زنه اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫- دیشب زد یه نفر رو کُشت. ‫- آره!
‫- خیلی‌خب. آهای، آهای! ‫- بی‌خیال!
‫اون اتفاق، غیرعمدی بود.
‫- غیرعمدی؟ ‫- آره، حتماً.
‫همه‌چیز غیرعمدی‌ـه ‫مگر اینکه طرف حساب‌تون کسی باشه
‫که تو و ملکۀ زنبورها ازش خوش‌تون نیاد.
‫ببخشید که اینو می‌گم ولی...
‫تو فرصتی داشتی که هیچ‌کدوم‌مون تا حالا نداشتیم.
‫- ولی گند زدی بهش. ‫- آره.
‫- عجب! ‫- ببخشید؟ - اینجا داریم انتظار می‌کشیم.
‫اگه شما بودین دقیقاً چی‌کار می‌کردین؟ هان؟
‫اگه خودتون بودین چی‌کار می‌کردین؟
‫- ول کن. ‫- حداقل نمی‌رفتم گردش توی پارک.
‫آره، بالأخره یه کاری.
‫اصلاً این‌طور نبود.
‫- من نرفته بودم گردش. ‫- تو اون بیرون بودی
‫توی دنیای واقعی، که مردم می‌تونن بهمون کمک کنن.
‫- چطور تونستی از این فرصت استفاده کنی؟ ‫- آره.
‫- راست می‌گه. ‫- درسته که شاید...
‫فکر می‌کردن دیوونه‌ای، ‫ولی اگه همچین فکری نمی‌کردن چی؟
‫اگه یه نفر حرفت رو باور می‌کرد چی؟
‫یه نفر باور کرد، ‫حالا ببین الآن کجاست.
‫همین‌جا کنار ما نِشسته.
‫- تبیتا! ‫- ببینید، مطمئنم همه‌تون...
‫می‌تونستید بهتر از من عمل کنید،
‫و واقعاً متأسفم که این فرصت نصیب شما نشد.
‫شرمنده که جواب سؤال‌هاتون رو ندارم.
‫شرمـ... شرمنده‌ام.
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم ادامه بدم. شرمنده.
‫- تبیتا، ول کن تو رو خدا! ‫- بی‌خیال!
‫دیگه وقتش نیست. بسه.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- ای خدا.
‫آهای، گوش کنید. گوش کنید.
‫مهمترین نکتۀ این ماجرا،
‫نکته‌ای که نباید ازش چشم‌پوشی کنیم ‫اینه که...
‫تبیتا رفت بیرون.
‫چقدر هم که برامون مفید بود!
‫نه، نه، ولی... ‫مسئله این نیست که
‫برگشته اینجا.
‫مسئله اینه که یه نفر رفت خونه.
‫دیگه صرفاً امید و آرزو نیست.
‫الآن بهمون قشنگ ثابت شد که امکان‌پذیرـه.
‫عالیه. درخته کجاست؟
‫- چی؟ ‫- آره واقعاً.
‫اون درخته کجاست؟
‫- آره! ‫- آره، بگو.
‫همه خونسردیِ خودشون رو حفظ کنن. ‫یه لحظه آروم باشید.
‫باید بهش فکر کنیم، خب؟
‫چیزی نمونده که بهش فکر کنیم.
‫تبیتا از درخت رد شده و رفته خونه، درسته؟
‫چرا ماها هم صف نکشیدیم ‫تا همین کار رو بکنیم؟
‫چون به همین سادگی نیست، خب؟
‫نمی‌شه همین‌طوری بریم توی جنگل
‫و بپریم روی اولین درختی که می‌بینیم!
‫چرا نمی‌شه؟
‫چی؟ جانم؟
‫من فقط... ‫ببخشید، بوید.
‫ولی من حتی یک ثانیه هم بیشتر از اونی که لازمه ‫نمی‌خوام اینجا باشم.
‫حتی... حتی اگه کوچیک‌ترین شانسی وجود داشته باشه
‫که این درخته می‌تونه ببرتمون خونه، ‫پس منتظر چی هستیم؟
‫- خیلی‌خب. همه لطفاً... ‫- نه، نه، نه.
‫بابا، بابا، داره درست می‌گه، خب؟
‫نمی‌شه کل روز بشینیم اینجا و حرف بزنیم...
‫خیلی‌خب! بسه، بسه، بسه، بسه! ‫نه! گوش کنید! آهای، آهای، آهای!
‫شماها فرض کردین این درخت ‫یه‌جور درِ جادوییه؟
‫نه نیست.
‫من رفتم توی یکی از اون درخت‌ها،
‫می‌دونید سر از کجا در آوردم؟
‫توی یه کوره زیرِ زمین.
‫نزدیک بود خودمو به کُشتن بدم.
‫- ببینید. ‫- متوجه نیسـ...
‫تازه اصلاً تبیتا رو درخته نبرده بیرون.
‫خودش گفت برج فانوس دریایی بوده.
‫عالیه. بیاید بریم روی فانوس دریایی
‫بعدش می‌ریم خونه.
‫- گوش کنید چی می‌گم، خب؟ ‫- نه، تو گوش کن لامصب!
‫- دیل، بی‌خیال! ‫- نه، نه، نه! خسته شدم!
‫خسته شدم! ‫خسته شدم از این نقشه‌هات.
‫خسته شدم از این قانون‌های تخمی‌ات!
‫دلم می‌خواد برم خونه!
‫تو چرا نرفتی جلسه؟
‫وقتی بزرگتر بشی یه چیزی که یاد می‌گیری اینه که
‫هر جلسه‌ای که بیشتر از سه نفر ‫توش حضور داشته باشن، عملاً بی‌فایده‌ست.
‫- جید؟ ‫- چه سریع!
‫چطور پیش رفت؟
‫آممم...
‫هان؟
‫عالی نبود.
‫دیدی؟
‫می‌ریم سمت درخت.
‫- چه عجب! ‫- صبر کن ببینم. چی؟
‫هیچی ندارم بهشون بگم، جیم. ‫حق دارن!
‫رفتم بیرون. ‫رفتم بیرون و برگشتم.
‫ولی با دستِ خالی برگشتم.
‫این دِین رو بهشون دارم.
‫مدیونی؟!
‫- آره. ‫- تبیتا، تازه برگشتی
‫اون‌وقت می‌خوای برگردی؟
‫
‫قرار نیست بره توی درخت که.
‫- دقیقاً. ‫- می‌شه تو دخالت نکنی؟
‫- منم دلم می‌خواد برم. ‫- نه! هیچ‌کس نمی‌ره توی درخت.
‫جیم!
‫- باید باهات صحبت کنم ‫- باشه.
‫یه دقیقه بیا لطفاً.
‫باید به کاری که داری می‌کنی فکر کنی.
‫فکر کردم.
‫خیال می‌کردیم مُردی.
‫بچه‌هات خیال می‌کردن مُردی.
‫فکر کردی اهمیتی می‌دم که چه دِینی...
‫به این آدمای توی غذاخوری داری؟
‫الآن در قبالِ بچه‌هات وظیفه داری که اینجا باشی.
‫فقط نشونش می‌دم درخته کجاست.
‫همین! نمی‌رم تو.
‫برمی‌گردم. قول می‌دم.
‫باشه، ولی ایتن همین‌جا پیش من می‌مونه.
‫می‌دونستی وقتی نبودی، رفته بوده بیرون دنبالت؟
‫واقعاً می‌خوای ببری‌اش اون بیرون
‫و نشونش بدی درخت جادویی کجاست؟
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫ایتن، تو اینجا پیش بابات می‌مونی، خب؟
‫- ولی دلم می‌خواد کمک کنم. ‫- با اینجا موندن کمک می‌کنی.
‫زود برمی‌گردم. بیا بریم.
‫می‌رم پالتوم رو بردارم.
‫بابا.
‫آهای!
‫وایستا، بابا!
‫بی‌خیال. آهای! آهای!
‫معلوم هست شما چه مرگ‌تونه؟
‫چی؟
‫اون جماعت خودشون دنباله بهانه‌ان
‫اون‌وقت تو و فاطمه کوک‌شون می‌کنید.
‫- ناراحته خب. ‫- جدی؟
‫- اگه گفتی چیه؟ ‫- همه‌مون مثل سگ ناراحتیم.
‫کاری که باید بکنیم ‫اینه که مردم رو آروم کنید.
‫خیلی‌خب، یا شایدم نیاز به این داریم ‫که کم‌کم...
‫یه نفر اینجا دست به کار بشه
‫نه اینکه دست رو دست بذاریم ‫و نگران این باشیم که چه مشکلی ممکنه پیش بیاد.
‫منو می‌گی؟ همین‌جوری...
‫همین‌جوری دست رو دست گذاشتم؟ ‫آره؟
‫شاید لازم باشه از این به بعد یه‌کم ریسک کنیم.
‫عه، می‌خوای ریسک کنی؟ خیلی‌خب.
‫با کی می‌خوای ریسک کنی؟
‫حاضری روی جون کی ریسک کنی و باهاش قمار کنی؟
‫می‌دونی که منظورم این نبود.
‫نه، نه! جوابم رو بده! چون می‌خوام بدونم!
‫بعدش قراره کی بره وسط ناکجاآباد؟
‫هان؟ هان؟
‫می‌خوای یه کاری کنی، آره؟ ‫پس جوابم رو بده! نفر بعدی کیه؟
‫کی رو انتخاب می‌کنی؟ کی رو انتخاب می‌کنی؟
‫همین دیگه!
‫اتفاقی که توی غذاخوری افتاد، خیلی خطرناکه.
‫خطرناکه...
‫خبر نداشتم تمام خرت‌وپرت‌ها این پایینن.
‫آره. اضافاتِ چیزهای عجیب رو...
‫اینجا نگه می‌دارن.
‫یه شب خوابم نمی‌برد
‫و اینو پیدا کردم.
‫وای خدا.
‫این انگار...
‫انگار منبع لباس‌های عتیقه‌ست.
‫نه. نه، فقط عتیقه نیست.
‫این لعنتی...
‫از عتیقه‌های دهۀ هشتاده.
‫فکرش رو بکن مردم با لباس‌های...
‫اسپندکسِ شب‌نما توی جنگل اینور و اونور برن.
‫با موهای بزرگ‌شون که لای شاخه‌ها گیر می‌کنه؟
‫عه. صبر کن.
‫عه. عه، ول‌مون کن!
‫صبر کن. صبر کن.
‫اصلاً ببین چی شد!
‫آره. خوب چیزی شد. خوب شد. بهت میاد.
‫آره واقعاً.
‫اینجا رو داشته باش.
‫آره. خیلی مُدِ پساآخرالزمانی‌ـه.
‫ببین.
‫نه، این کار رو نکن.
‫پشمام!
‫به‌نظرت هنوز کار می‌کنه؟
‫عه.
‫عه، نه. این مال منه.
‫- چی؟ ‫- آخه...
‫باشه.
‫نگه‌اش می‌دارم. آخه...
‫نه. تو خودت یه دونه داری.
‫هِی، الجین!
‫بی‌خیال. لطفاً!
‫- باید بیای خودت بگیری‌اش. ‫- نامردیه.
‫کلانتر بوید؟
‫یه لحظه وقت داری؟
‫می‌خواستم بابت حرفی که اونجا زدی ازت تشکر کنم.
‫نمی‌تونم کاری که کردم رو عوض کنم.
‫اینو می‌دونم، ‫ولی به‌نظرم می‌تونم کمک کنم.
‫جدی؟ از چه نظر؟
‫جلسۀ امروز...
‫ببین، اگه می‌خوای انقدر ‫روی اون درخته تمرکز نکنن،
‫باید یه چیز دیگه بهشون بدی که روش تمرکز کنن.
‫یه پروژه یا...
‫یه طوفان خیلی بزرگ داشتیم.
‫پارسال به ساحل رسید،
‫و نصف شهر رو برد زیرِ آب
‫و کلاً برق رو قطع کرد.
‫مردم ترسیده بودن. عصبانی بودن.
‫فرمانده حوزه‌مون...
‫همه رو برد تا بندرگاه تفریحی رو ‫با کیسۀ شن، ایمن‌سازی کنن.
‫بخش عمدۀ طوفان دیگه گذشته بود
‫ولی به مردم یه چیزی داد که روش تمرکز کنن.
‫این حس رو بهشون منتقل کرد ‫که انگار یه‌جور کنترل دارن.
‫که این‌طور.
‫خب، تو هنوز یه روز نشده که اینجایی
‫و به این زودی راه‌حل رو پیدا کردی!
‫حرفم این نیست. فقط می‌گم...
‫فکر کردی اونجا پشتت در اومدم؟
‫فکر کردی الآن دیگه رفیقیم؟
‫تنها چیزی که باهاش موافق بودم ‫این بود که توی اون غذاخوری کوفتی جایی نداشتی.
‫اتفاقی که دیشب افتاد...
‫- زدی یه نفر رو کُشتی! ‫- من...
‫و دو نفر رو توی اون آمبولانس ول کردی تا بمیرن.
‫- می‌دونم! ‫- یکی‌شون رو...
‫به یه دیوار کیری دست‌بند زده بودی!
‫- شرمنده‌ام. ‫- عالیه!
‫پس برو شرمنده باش. ‫سعی کن کسی رو نکُشی.
‫خودم بلدم شهرِ وامونده‌ام رو چطور بگردونم.
‫ممنون!
‫گوه توش!
‫خدایا.
‫عزیزم، داری چی‌کار... ‫چی شده؟
‫صحبت با بابات چطور پیش رفت؟
‫بدک نبود. چی... چی‌کار می‌کنی؟
‫فقط داشتم محصولات و آذوقه‌ها رو چک می‌کردم و...
‫هِی، هِی، صبر کن. صبر کن.
‫چیه؟ چی می‌خوای؟ چیه؟
‫ببین، دارم سعی می‌کنم ازت حمایت کنم.
‫- باشه، پس... ‫- خب؟
‫دارم سعی می‌کنم صبور باشم،
‫ولی... ولی باید...
‫نمی‌تونی کمک کنی.
‫- چی میگـ... ‫- نمی‌تونی کمکم کنی!
‫ببین عزیزم، متوجه نمی‌شم.
‫- ببین! تو... ‫- منظورت چیه که نمی‌تونم کمک کنم؟
‫نمی‌تونی کمک کنی!
‫این! ‫این تنها چیزیه که وقتی می‌خورم بالا نمیارم.
‫چی؟
‫فکر کنم بچه یه مشکلی پیدا کرده.
‫بچه یه چیزی‌اش شده.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫خب، یه تابلوی مسافرخونه اینجاست.
‫یه استخر هست.
‫مسافرخونه کو؟
‫تو بابای ویکتوری؟
‫بله.
‫تو باید ایتن باشی.
‫مامانت خیلی تعریفت رو برام کرد.
‫ممنون که برش گردوندی.
‫عه. من برنگـ...
‫تشکر لازم نیست.
‫دارم می‌رم طویله تا به حیوون‌ها غذا بدم.
‫می‌خوای بیای؟
‫چرا که نه؟
‫هنوز ویکتور رو ندیدی؟
‫نه. فکر کنم خیلی خوشحال نیست که من اینجام.
‫چرا؟
‫یکی‌اش اینکه...
‫تا فهمید اومدم، فرار کرد رفت.
‫عه. بعضی وقتا از این کارها می‌کنه.
‫خیلی هم بداخلاق می‌شه.
‫فکر نمی‌کنم دستِ خودش باشه.
‫خیلی خوب می‌شناسی‌اش، آره؟
‫دوست صمیمی‌ـمه.
‫بعضی وقتا اون‌قدر بداخلاق می‌شه
‫که می‌گه دیگه نمی‌تونیم با هم دوست بمونیم.
‫ولی فکر می‌کنم فقط برای اینه که ترسیده.
‫به‌نظرت از چی می‌ترسه؟
‫که من بمیرم.
‫تمام کسایی که براش عزیز بودن مُردن.
‫می‌تونم باهات بیام،
‫اگه بخوای، ‫تا خونۀ اشتراکی میام.
‫مجبور نیستی...
‫چی شده؟
‫عه، ویکتور اونجاست.
‫هوم؟
‫چیزی نیست.
‫همه‌چیز روبه‌راهه.
‫ویکتور؟
‫ویکتور.
‫ببین، ببین، ببین.
‫نه، نه.
‫وای خدا.
‫نمی‌دونستم چطور باید برم خونه.
‫نمی‌دونستم چطور باید برم خونه!
‫اشکالی نداره.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫فقط...
‫نمی‌دونم.
‫به گمونم دارم سعی می‌کنم ‫عذاب‌وجدانم رو آروم کنم.
‫اتفاقی که دیشب افتاد، تقصیر تو نبود.
‫در ضمن، ببخشید که توی جلسه ‫بیشتر از این ازت حمایت نکردم.
‫مردم حق دارن سؤال بپرسن.
‫ولی خب، خسته شدم از اینکه ‫جوابی ندارم بهشون بدم.
‫توی حرف‌هام چیز خنده‌داری پیدا کردی؟
‫ببخشید، آخه...
‫مثل خواهرم حرف می‌زنی.
‫اون همیشه...
‫اون آدمی بود
‫که خیلی زور زد تا همه‌چیز رو درست کنه
‫ولی آخرش همیشه حس می‌کرد اشتباه کرده.
‫هوم.
‫مردم جوری توی غذاخوری رفتار می‌کردن
‫که انگار اونا دل‌شون می‌خواد برن خونه ‫ولی تو نمی‌خوای.
‫تو داری جلوشون ملت رو می‌گیری ‫که یه موقع کار احمقانه‌ای نکنن.
‫می‌خوام بدونی که دفعۀ بعدی ‫پشتت در میام.
‫باشه. ممنون.
‫یالا!
‫لعنت بهت! اَه!
‫ببین، احیاناً از اینجا نمی‌ری بالا
‫و مثلاً کمکم کنی؟
‫فقط یه مُشت عددن.
‫نه، نه، نه، ببین. ببین.
‫هر تیکه کاغذ، چهارتا عدد روش داره، درسته؟
‫اوهوم.
‫اگه صرفاً عدد نباشن چی؟
‫شاید تاریخ باشن.
‫روی این یکی نوشته ۲۶۵۹.
‫نمی‌دونم والا، جید. ‫شاید حق با جیم باشه.
‫از کجا بدونیم که همه‌چیز...
‫اون بچه‌های ترسناکی که می‌گفتی رو دیدم.
‫واقعاً؟ کجا؟
‫توی تونل‌ها.
‫اون روز رفتم اون پایین که تو...
‫تا بلکه یه چیزی پیدا کنم که به جولی کمک کنه.
‫به‌جاش اینو دیدم.
‫معلوم شد که نماد نبوده. ‫یه سوراخ توی سقف بوده
‫و این خط‌ها ریشه بودن.
‫عه.
‫اون بچه‌ها روی تخته‌سنگ دراز کشیده بودن
‫و اون کلمه رو بارها و بارها تکرار می‌کردن.
‫«انگویی».
‫در اون لحظه ترسی رو حس کردم
‫که توی زندگی‌ام حس نکرده بودم.
‫ولی از طرفی یه کورسویی از امید بود
‫از چیزی که می‌دونستم وجود داره ‫ولی نمی‌شد...
‫حتی با اون همه ترس و وحشت،
‫انگار برای اولین بار بود
‫که حس کردم یه سرنخ‌هایی به دست آوردم
‫که بالأخره دارن به هم ربط پیدا می‌کنن.
‫از چه نظر ربط پیدا می‌کنن؟
‫نمی‌دونم.
‫کنارِ هم گذاشتنِ این تیکه‌های پازل...
‫عین اینه که بخوای آب رو بگیری توی مُشتت.
‫اصلاً...
‫این اعداد توی این بطری‌ها،
‫شاید به‌نظر بیاد که مربوط به این درخته.
‫نمی‌شه انکار کرد که این درخته چی‌کار کرده
‫و همین نکته که یه نفر وقت گذاشته
‫تا این بطری‌ها رو بذاره اینجا،
‫تا این اعداد رو بذاره اینجا، خودش مهمه.
‫در ظاهر شبیه بی‌نظمی می‌مونه
‫تا اینکه الگوش رو پیدا کنی.
‫این همون درخت اسرارآمیزـه، آره؟
‫عجب!
‫بطری‌ها حرکت قشنگی بوده.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫خودشه؟
‫فقط... فقط کافیه برم توش؟
‫راستش اگه جای تو بودم ‫همچین کاری نمی‌کردم.
‫خب، جای من نیستی
‫برای همین، تو می‌شینی اینجا ‫با تخم‌هات بازی می‌کنی
‫در صورتی که من برمی‌گردم خونه ‫و به این فکر می‌کنم...
‫که چطور برای مردم اینجا کمک بفرستم.
‫یه آدم باهوش همچین کاری می‌کنه.
‫دیل. دیل! دیل. هِی!
‫دیل. دیل.
‫ببین. یه نفر باید این روش رو امتحان کنه، نه؟
‫موردی نداره. ‫بعداً میاید ازم تشکر می‌کنید.
‫ببین، بوید. ‫اگه چیزی لازم داشتی، می‌دونی، فقط...
‫اون اینجاست!
‫آره! یه نفر اینجاست!
‫آره، آره، آره.
‫خیلی‌خب، دوستان. ‫همه برن عقب.
‫عقب وایستید. برید عقب.
‫یا خدا.
‫خیلی‌خب.
‫آممم... اوه، لعنـ...
‫می‌تونی کمکش کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب، بذار...
‫بذار...
‫متأسفم، دیل.
‫خیلی متأسفم که این بلا سرت اومد.
‫تُف توش!
‫اه... اه...
‫خیلی‌خب.
‫حله. نفر بعدی کیه؟ هان؟
‫هنوزم می‌خواید برید توی درخت؟
‫راه باز جاده دراز!
‫نفر بعدی کدوم خریه؟
‫هان؟!
‫فکر کردین دلم می‌خواد این‌جوری بشه؟
‫فکر کردین می‌خوام اونی باشم که...
‫دارم سعی می‌کنم زنده نگه‌تون دارم!
‫حالی‌تون نیست؟
‫اگه نذارید کمک‌تون کنم، کاری از دستم برنمیاد.
‫نمی‌تونم...
‫نه...
‫مترجمین: ‫ مریم صرافها و محمد سید