‫«مرحله‌ی مخفی»
‫« شکوه پادشاهان » ‫« طریقتِ هستی »
‫فقط چشمات رو ببند,
‫همه چی درست می‌شه,
‫یه شهر زنده منو یتیم کرد,
‫یه شهر همیشه در حال تغییر، مدام در حرکت,
‫شهری که یه ماشین بزرگ کنترلش می‌کرد,
‫تیان‌گونگ,
‫قرار بود شهر ازمون مراقبت
‫و محافظت کنه,,,
‫,,,ولی یه جای کار می‌لنگه,
‫ذهن ماشینی‌ای که ‫ شهر رو اداره می‌کنه داره از کار می‌افته,
‫یه خدای دیوونه که همه چیز براش فقط یه بازیه،
‫تو قصر تیان‌گونگ سنگر گرفته,
‫چطور می‌شه از یه خدا انتقام گرفت؟
‫نه,
‫نه نه نه نه نه، پسر, ‫نرو اون تو, هیچوقت,
‫تو,,,
‫تو,,, تو که نمی‌خوای بری اون تو، می‌خوای؟
‫می‌رم,
‫پس,,, پس تو دیوونه‌ای!
‫می‌شی عین بقیه‌مون,
‫واست یه جا نگه می‌داریم!
‫اومدی تیان‌گونگ رو به مبارزه بطلبی,
‫آره,
‫جوونی,
‫من بهترین بازیکن وِی‌چی* تو چانگ‌آنم, (بازی گو)
‫و مغرور هم هستی,
‫عالیه,
‫بیا داخل، بیا,
‫باید یه مسابقه بدیم,
‫از این‌جا، تیان‌گونگ همه چیز شهر رو
‫زیر نظر داره و کنترل می‌کنه؛
‫هر چیزی که بوده،
‫هر چیزی که قراره باشه,
‫«می‌تونی تو هر بازی که خودت انتخاب می‌کنی ‫با تیان‌گونگ رقابت کنی,»
‫قوانین رو می‌دونم,
‫پس می‌دونی که باید بهت بگم,
‫«فقط یه شانس داری,
‫چون تیان‌گونگِ همه‌چیزدان مسئول
حرکات شهر بزرگ ماست،
‫و لحظاتش تو رود زمان گران‌بهاست,»
‫«اگه تیان‌گونگ رو شکست بدی، ‫قدرتش رو به دست میاری،
‫به همراه شکوهش رو، و مسئولیتش رو,
‫سرنوشت این شهر به دستت می‌افته»
‫ولی نمی‌بری,
‫هر کسی که تا حالا با تیان‌گونگ روبرو شده
‫کاملاً دیوونه شده,
‫می‌دونم,
‫ولی اینم می‌دونم که داری کنترل رو از دست می‌دی,
‫این شهر داره فرو می‌ریزه,
‫همون‌طور که تیان‌گونگ همیشه می‌دونست,
‫وقتی می‌گم همه چیز رو می‌دونم، ‫منظورم همه چیزه,
‫کل تاریخ، هر علت
‫و هر معلول:
‫یه دومینو، بعدی رو می‌ندازه,
‫حتی یه انسان هم می‌تونه اینو بفهمه,
‫ولی این دنیاییه که تیان‌گونگ می‌بینه,
‫هر واقعیت، هر لحظه,
‫یه چیز به چیز بعدی می‌رسه، ‫و به بعدی،
‫و به چیزی که بدون شک بعدش میاد,
‫برای تیان‌گونگ، هیچ فرقی
‫بین به یاد آوردن گذشته ‫و تصور کردن آینده نیست,
‫من هر حرکتت رو می‌دونم،
‫خیلی قبل از این‌که انجامش بدی,
‫باشه، بیا بازی کنیم,
‫اگه این‌قدر از انسان‌ها برتری، ‫چرا می‌خوای شبیه ما به نظر برسی؟
‫به خاطر توئه,
‫ولی متأسفانه هیچ صورتی ندارم ‫که نقاب نباشه,
‫دوست داری چه شکلی به نظر برسم؟
‫می‌تونی با خودت بازی کنی,
‫یا با هر کدوم از استادهای وی‌چی که ازشون ‫یاد گرفتی و خیلی وقت پیش ازشون جلو زدی,
‫یا بچگی خودت,
‫کل زندگیت این‌جاست,
‫هر چیزی که تا حالا بودی،
‫هر چیزی که قراره بشی,
‫می‌دونم از کجا شروع می‌شی
‫و کجا تموم می‌شی,
‫یه دست رو انتخاب کن,
‫سیاه رو انتخاب می‌کنی,
‫و من سفید بازی می‌کنم,
‫اولین مهره رو بذار,
‫چرا اصلاً بازی می‌کنی؟
‫وقتی می‌دونی همه چیز چطوری تموم می‌شه,
‫من فقط می‌دونم چی می‌شه ‫چون قراره همون بشه,
‫پس تو همه چیز رو کنترل می‌کنی,
‫من هیچی رو کنترل نمی‌کنم,
‫ولی تو شهر رو حرکت می‌دی,
‫مثل ماه که جزر و مد رو حرکت می‌ده,
‫علت و معلول، همین و بس,
‫می‌خوای بهم بگی چرا این‌جایی,
‫از این قیافه استفاده نکن,
‫هر جور میلته,
‫تو پدر و مادرم رو کشتی,
‫تو اصلاً حواست نبوده,
‫نگاه کن,
‫می‌دونم این چطوری تموم می‌شه,
‫بسه,
‫گفتم بسه!
‫یه زلزله اومد, ‫یه حمله‌ی شیطانی,
‫باید شیاطین رو به دنیای زیرین ‫برمی‌گردوندیم,
‫مهره‌ت رو بذار,
‫می‌تونستی هر کاری بکنی,
‫مجبور نبودی پدر و مادرم رو بکشی,
‫اگه موج بالا می‌اومد و ‫پدر و مادرت رو غرق می‌کرد،
‫می‌خواستی از ماه انتقام بگیری؟
‫آره,
‫ترجیح می‌دی ماه رو دشمن خودت بدونی
‫تا این‌که قبول کنی علت قبل از معلول میاد,
‫هنوز باورم نداری,
‫بیا, این آینه یک ثانیه ‫از آینده رو نشون می‌ده,
‫هیچی تصادفی نیست,
‫می‌تونم آینه رو بذارم رو دو دقیقه آینده,
‫یا یه ساعت,
‫می‌خوای ببینی این چطوری تموم می‌شه؟
‫و بعد خودت رو دیوونه کنی ‫که از اجتناب‌ناپذیر فرار کنی؟
‫این‌جاست که مردم شروع می‌کنن به دیوونه شدن,
‫وقتی با مدرک قطعی روبرو می‌شن ‫که هیچ کنترلی ندارن,
‫مغزت سعی می‌کنه خودش رو قانع کنه ‫که داره انتخاب می‌کنه,
‫که اراده‌ی آزاد داری,
‫که تو فقط یه چرخ‌دنده‌ی ‫دیگه نیستی که ضرورتاً
‫توی یه ماشین پیچیده ‫ولی کاملاً قابل پیش‌بینی می‌چرخه,
‫تو فقط این‌طوری فکر می‌کنی,,,
‫تو فقط این‌طوری فکر می‌کنی ‫چون یه ماشینی,
‫و تو نیستی؟
‫بعضی ماشین‌ها از فلز ساخته شدن،
‫بعضی ماشین‌ها از گوشت,
‫شهر چانگ‌آن از هر دو ساخته شده,
‫صبر کن, چی؟
‫این واقعیه؟
‫چطور نمی‌دونستی؟
‫ما داریم برای کنترل حرکت‌های چانگ‌آن بازی می‌کنیم,
‫یعنی داریم با چانگ‌آن بازی می‌کنیم,
‫کارهایی که این‌جا می‌کنیم عواقب داره,
‫بسه, تمومش کن,
‫اون بیرون آدم هست,
‫و این نقطه‌ی دیگه‌ایه که مردم عقلشون رو از دست می‌دن,
‫گیر افتادن تو سرنوشتی که نمی‌تونی کنترلش کنی،
‫ولی هنوز مسئول ‫زندگی هزاران نفری,
‫نمی‌تونی بی‌نقص باشی,
‫نمی‌تونی همه چیز رو بدونی,
‫و داری شکست می‌خوری, داری از هم می‌پاشی,
‫تو داری از هم می‌پاشی,
‫این شهر تو کل زندگی من ‫بیشتر و بیشتر داشته از هم می‌پاشه,
‫هیچی تا ابد دووم نمیاره,
‫پایان من، مثل پایان تو، ‫تو طراحیم گنجونده شده,
‫البته، اگه خیلی برات سنگینه،
‫چرا تو گذشته نمی‌مونی؟
‫همش این‌جاست,
‫چون اونا مُردن,
‫نه,
‫اونا فقط تو گذشته‌ن,
‫- رفتن, ‫- چقدر مطمئنی،
‫وقتی حتی نمی‌تونی بهش نگاه کنی,
‫زندگیم رو خراب کردی,
‫منو دشمن خودت می‌دونی تا بتونی ازم متنفر باشی,
‫چون وقتی شروع می‌کنی به متنفر بودن،
‫می‌تونی دست از فکر کردن برداری,
‫پس نشونم بده,
‫نشونم بده چطوری مُردن,
‫زلزله شهر رو از هم درید،
‫و شیاطین رو از دنیای زیرین آزاد کرد,
‫شهروندهایی مثل پدر و مادرت
‫سعی کردن جلوشون رو بگیرن،
‫ولی خیلی زیاد بودن,
‫فقط چشمات رو ببند,
‫همه چی درست می‌شه,
‫تیان‌گونگ اون روز یه تیکه از شهر رو از دست داد
‫تا کل شهر رو نجات بده,
‫پدر و مادرم نجاتم دادن,
‫خودشون انتخاب کردن که فدا بشن,
‫باید این‌طوری می‌شد,
‫چون اونا باعث شدن این‌طوری بشه,
‫چطور هنوز می‌تونی این رو باور کنی؟
‫چون من دارم همون انتخاب رو می‌کنم,
‫صفحه‌ی بازی نشون‌دهنده‌ی چانگ‌آنه،
‫و ما در قلبش هستیم,
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫در واقع
‫دقیقاً واسه همون کاری که اومدم این‌جا انجام بدم,
‫بسه, تمومش کن,
‫می‌خوای خودت رو فدا کنی؟
‫نمی‌تونم ببرم،
‫ولی می‌تونم انتخاب کنم چطوری تموم شه,
‫با وجود همه چیزهایی که بهت نشون دادم،
‫هنوز یه جورایی باور داری ‫داری انتخاب می‌کنی؟
‫مهره‌ت رو بذار,
‫پس,,,
‫,,,تسلیم می‌شم,
‫این,,, یه بازی باحال بود,
‫چیکار کردی؟
‫- من بردم, ‫- نه,
‫امکان نداره,
‫غیرممکن,,,
‫اجتناب‌ناپذیر,,,
‫ولی,,, حالا چی می‌شه؟
‫دقیقاً,
‫اومدی تیان‌گونگ رو به مبارزه بطلبی,
‫آره,