‫در حالی که امتحانات پایانی ‫سال سوم دانشگاه پیش روی ما بود،
‫سخت مشغول درس خواندن بودیم,
‫می‌خوام برای بورسیه‌ی ریاضی اقدام کنم,
‫ریاضی یه مانع بزرگ خواهد بود,
‫تو یونانیت بهتر نیست؟
‫تو اصلاً چه نیازی به بورسیه داری؟ ‫تو که پولداری,
‫می‌خوام به جوناس ثابت کنم که ‫من واقعاً به شدت باهوشم,
‫جوناس به همون چشم‌های درشت و قهوه‌ای ‫و لبخند کج تو راضی خواهد بود,
‫فکر کنم زمونه عوض شده,
‫آشپزی بلدی، فیل؟
‫نه، تو عمرم هیچی نپختم ‫جز یه نون زنجبیلی که اونم خراب شد,
‫ولی فکر نمی‌کنی اگه با جدیت ‫شروع به یادگیری کنم، بتونم آشپزی کنم؟
‫امیدوارم,
‫از طرف صاحب‌خونه‌مونه، خانم پتی,
‫میگه که می‌تونیم «خونه‌ی پتی» رو ‫برای یه سال دیگه هم داشته باشیم!
‫واقعاً؟!
‫«من و ماریا قراره یه سری به مصر بزنیم,»
‫«می‌خوام قبل از اینکه بمیرم، یه بار مجسمه‌ی ابوالهول رو ببینم,»
‫«یه سری به مصر بزنیم»!
‫یعنی وقتی به ابوالهول نگاه ‫می‌کنن هم بافتنی می‌بافن؟
‫در هر صورت، می‌تونیم یه سال دیگه هم با هم زندگی کنیم,
‫آره!
‫خیلی خوشحالم!
‫تو خوشحال نیستی، فیل؟
‫فیل؟
‫من میرم برای یه پیاده‌روی طولانی تو پارک,
‫آن، نظرت در مورد یه استراحت چیه؟ با من بیا,
‫فصل ۲۲
‫چقدر وحشتناک است ‫که آدم‌ها باید بزرگ شوند، ‫و ازدواج کنند، و تغییر کنند!
‫همین دقیقه‌ی مبارک می‌رفتم خونه و ‫یه شعر می‌نوشتم اگه فقط بلد بودم چطوری,
‫آن، من خوشبخت‌ترین دختر دنیام,
‫پس بالاخره آقای بلیک ازت ‫درخواست ازدواج کرده، فیل؟
‫و وقتی داشت ازم درخواست می‌کرد، ‫سه بار عطسه کردم,
‫قراره یک سال بعد از خرداد آینده ازدواج کنیم,
‫اوه، فیل، تبریک میگم,
‫هنوزم واقعاً نمی‌تونم باور کنم که ‫جوناس به منی که اینقدر سبکسرم اهمیت میده,
‫تو واقعاً سبکسر نیستی,
‫می‌دونم که زیر اون ظاهر سبکسر، ‫تو یه روح عزیز و وفادار داری,
‫جوناس این بهار از سنت کلمبا فارغ‌التحصیل میشه،
‫بعدش قراره مسئولیت یه کلیسای ‫میسیونری رو تو محله‌های فقیرنشین به عهده بگیره,
‫ولی من باهاش به اونجا یا به ‫کوه‌های یخی گرینلند هم میرم,
‫و این همون دختریه که هیچوقت ‫نمی‌خواست با مردی که پولدار نیست ازدواج کنه,
‫همان‌قدر با خوشی فقیر خواهم بود ‫که ثروتمند بوده‌ام, خواهی دید,
‫آن,
‫تمام ردموند می‌دونه که روی دیوونه‌ی توئه,
‫و تو هم دوستش داری، مگه نه؟
‫من,,,
‫آره، گمونم دوستش دارم,
‫آنِ عزیزترینم،
‫لبخند تو، روشنایی هزاران ستاره است,
‫صدای زلال تو، قطرات باران بر چهره‌ی رودخانه است,
‫گرمای وجودت,,,
‫«,,,آتش قلبم را برای همیشه روشن کرده است,»
‫وای,
‫دقیقاً در حد و اندازه‌ی ‫کیتس یا شکسپیر نیست،
‫ولی به نظرم برای فرستادن به یه آدم ‫عجیب و غریبی مثل من، شعر عاشقانه‌ی خیلی خوبیه,
‫گیلبرت که در هر صورت هیچوقت ‫نمی‌تونست همچین چیزی بنویسه,
‫گیلبرت یه دختر خوب برای خودش ‫پیدا کرده که دوستش داشته باشه،
‫فیل با جوناس نامزد کرده،
‫و دیانا هم فرد رو داره,
‫یعنی من و روی هم یه روزی ازدواج می‌کنیم؟
‫ها، راستی؟
‫آن، مثل همیشه، زیبایی‌ت چشمم رو خیره می‌کنه,
‫اوه، روی، خجالتم میدی,
‫و تو خیلی خوش‌تیپ‌تر از منی,
‫کریستین!
‫آن! و روی هم که اینجاست!
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمتون!
‫اوه، ما چند روز پیش تو جشن همدیگه رو دیدیم,
‫شما,,, دوستِ گیلبرت هستید؟
‫بله، «دوستِ گیلبرت,,,»
‫این اواخر ندیدمش, حالش خوبه؟
‫بله, گیلبرت امروز راهی سفر شد,
‫اوه، خیلی دوست داشتم بمونم و گپ بزنم،
‫ولی یه استادی منتظرمه,
‫خواهش می‌کنم، ما معطلتون نکنیم,
‫سلامتون رو به گیلبرت می‌رسونم,
‫روز خوش!
‫بریم,
‫سال سوم دانشگاهم تموم شد،
‫و برای عروسی دیانا به آوونلی برگشتم,
‫اوه,
‫اون دو تا بالایی‌ها حساسن, ‫موقع جابجا کردنشون مواظب باشین,
‫چشم، خانم,
‫متأسفم، آن, ‫اونم بعد از اینکه این همه راه اومدی,
‫برای آماده شدن برای مهمونی و اسباب‌کشی ‫رسماً دیوونه شدم,
‫اشکالی نداره,
‫فقط,,,
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم روزی که قراره ‫ساقدوشت باشم به این زودی برسه,
‫اوه، آن, من فقط دو مایل اونورتر خواهم بود,
‫و شنیدم که بالاخره مرد ایده‌آلت رو پیدا کردی,
‫حیف شد که با گیلبرت اینطوری شد،
‫ولی تو خودت بهتر صلاح خودت رو می‌دونی,
‫من برات آرزوی خوشبختی می‌کنم,
‫معلم جدیده بهم ده تا مسئله ‫داده که برای دوشنبه حل کنم,
‫اگه این نامردی نیست، پس چیه؟ ‫می‌خوام بدونم,
‫دیوی، اینطوری راجع به,,,
‫آن!
‫خوش اومدی خونه، آن!
‫خوبه که آدم خونه‌ست,
‫دیانا رو دیدی؟
‫آره,
‫فکر کردن به اینکه دیانا داره ازدواج می‌کنه، ‫خیلی عجیب و وحشتناکه,
‫نمی‌فهمم کجاش وحشتناکه,
‫فرد رایت یه مزرعه‌ی عالی داره ‫و یه مرد جوان نمونه‌ست,
‫فرد فوق‌العاده خوبه,
‫پس چی,,,
‫یعنی می‌خواستی دیانا با ‫یه مرد بدجنس ازدواج کنه؟
‫یا خودت با یکی مثل اون ازدواج کنی؟
‫اوه، نه,
‫ولی فکر کنم دلم می‌خواست با کسی باشم که ‫می‌تونه بدجنس باشه ولی نیست,
‫امیدوارم یه روزی عقلت بیشتر بشه,
‫دیوی، بیا کمکم کن,
‫اه، مجبورم؟
‫ماریلا چیزیش شده؟
‫ناامید شده چون شنیده ‫که به گیلبرت بلایت جواب رد دادی,
‫کی بهش گفته؟
‫همه‌ی آوونلی این رو می‌دونن، آن,
‫چطور خبرش پخش شده؟
‫شاید چارلی اسلون دوباره ‫حدس و گمان‌هاش رو به جای حقیقت جا زده,
‫نکنه دیانا به فرد گفته، ‫و فرد هم از دهنش در رفته!
‫بهم بگو، متیو،
‫چرا همه می‌خوان من با ‫گیلبرت ازدواج کنم؟
‫چرا نمی‌تونیم بهترین دوستای هم باقی بمونیم؟
‫من فقط می‌خواستم دوستیمون رو حفظ کنم,
‫اگه به خاطر پول ازدواج نمی‌کنه،
‫و از این روی خوش‌تیپ بیشتر ‫از گیلبرت خوشش میاد،
‫دیگه حرفی برای گفتن باقی نمی‌مونه, با این حال,,,
‫آن انقدر پولکی نیست,
‫از این بابت هیچ ترسی ندارم,
‫فقط,,,
‫نمی‌تونم جلوی این احساسم رو بگیرم ‫که یه چیزی اشتباه پیش رفته,
‫نگرانی که آن اشتباهات تو رو تکرار کنه؟
‫نباش,
‫هر چه پیش آید، خوش آید,
‫آن خونه‌ست، مگه نه؟!
‫نصفه‌عمرم کردی!
‫بازم نامه از شاهزاده‌ی رؤیاها؟
‫نه!
‫من میدمش بهش!
‫دیانا، یه شاهزاده‌ی خوش‌تیپ تو ردموند
‫هفته‌ای دو بار برام نامه‌های عاشقانه ‫و گل می‌فرسته,
‫باورت میشه؟
‫آن!
‫این رو از طرف گیلبرت گرفتی!
‫گیلبرت؟
‫چی میگه؟
‫این,,, یه کپی از گزارش یه انجمن دانشگاهیه,
‫چی؟
‫گیلبرت واسه چی باید یه چیز ‫کسل‌کننده و قدیمی مثل این رو بفرسته؟
‫دیوی,
‫بیا بریم,
‫ها؟ هی، کجا داریم میریم؟
‫رویِ عزیزترینم،
‫روزهای من بدون تو چقدر ‫پوچ و بی‌حاصل است,
‫به محض اینکه دوست صمیمی‌ام ‫دیانا به سلامتی ازدواج کند،
‫به ردموند باز خواهم گشت، ‫حتی اگر مجبور شوم در کانال شنا کنم,
‫ارادتمند تو، آن,
‫دیانا,,,
‫اوه، چقدر وحشتناکه ‫که آدم‌ها باید بزرگ بشن،
‫و ازدواج کنن، و تغییر کنن!
‫آخرش، تنها گل‌های رز واقعی ‫همون رزهای صورتی هستن,
‫اونا گل‌های عشق و ایمانن,
‫همه‌چیز تقریباً همونطوریه که ‫خیلی وقت پیش تصور می‌کردم،
‫وقتی که برای ازدواج حتمی تو ‫و جدایی متعاقب اون گریه می‌کردم,
‫تو عروس رؤیاهای منی,
‫و من ساقدوش توام,
‫ولی آستین‌های پفی ندارم، ‫و از فرد هم دقیقاً متنفر نیستم,
‫ما واقعاً از هم جدا نمیشیم، آن,
‫ما همیشه به اون «پیمان» دوستی که ‫خیلی وقت پیش بستیم وفادار موندیم، مگه نه؟
‫ما همدیگه رو درست مثل همیشه دوست خواهیم داشت,
‫ولی اوضاع بعد از این نمی‌تونه دقیقاً مثل قبل باشه, ‫تو علایق دیگه‌ای خواهی داشت,
‫من برای تو نفر دوم یا سوم دوردست خواهم بود,
‫چیز ناراحت‌کننده در مورد ازدواج تو
‫اینه که من نمی‌تونم ساقدوش تو باشم,
‫اون ضرب‌المثل رو که می‌دونی،
‫«سه بار ساقدوش، هرگز عروس,»
‫بعدی قراره برای فیل باشم، و بعدش باید تمومش کنم,
‫کشیش داره میاد!
‫اوه، آن، چیکار کنم؟ من,,,
‫خیلی استرس دارم,
‫می‌دونم که قراره غش کنم,
‫اگه این کار رو بکنی، می‌کشونمت تا پای اون ‫بشکه‌ی آب بارون و میندازمت توش,
‫ازدواج کردن نمی‌تونه انقدر وحشتناک باشه ‫وقتی این همه آدم از مراسمش جون سالم به در می‌برن,
‫صبر کن تا نوبت خودت برسه، خانم آن,
‫خیلی خوشگل شدی، دیانا,
‫برای آخرین بار منو ببوس,
‫دیانا باری دیگه هیچوقت منو نمی‌بوسه,
‫ولی دیانا رایت می‌بوسه,
‫گیلبرت؟
‫آن,
‫اوه، فرد ازم خواست که ساقدوشش باشم,
‫دیانا,,,
‫من همین الان رسیدم,
‫اوه, خوشحالم که به موقع رسیدی,
‫این یه رسمه,
‫آن!
‫گیلبرت!
‫سلام، چارلی,
‫چه زوج خوش‌تیپی هستن,
‫عروسی شروع شد,
‫دیانا غش نکرد، و هیچ اتفاق ناخوشایندی ‫برای قطع کردن مراسم رخ نداد,
‫جشن و پایکوبی که بعد از اون بود، ‫پر از چهره‌های عزیز و آشنا بود,
‫به سلامتی!
‫به سلامتی دیانا و فرد!
‫گیلبرت، شنیدم آن دوباره بهت جواب رد داده,
‫تو هیچوقت درس عبرت نمی‌گیری,
‫صـ,,, صبر کن! جوزی؟!
‫خب، همه که می‌دونن,
‫ولی حتی اگه اینطور باشه,,,
‫پس یه سلامتی دیگه!
‫به سلامتی گیلبرت بیچاره!
‫جین؟!
‫به سلامتی گیلبرت بیچاره!
‫واقعاً که!
‫به سلامتی!
‫دوباره!
‫اوه، نه! مودی، تو مستی؟!
‫من، مست؟ اصلاً و ابداً!
‫دیانا؟
‫آن، ما دیگه رفع زحمت می‌کنیم,
‫می‌فهمم، ماریلا,
‫تا بعد، گیلبرت!
‫آره، تا بعد,
‫خداحافظ!
‫تبریک میگم! خوشبخت بشید!
‫ممنونم! ممنونم!
‫از همه‌تون خیلی ممنونم که اومدین!
‫خاطرات فوق‌العاده‌ای برای یادآوری خواهیم داشت!
‫فرد! از گاری نیفتی!
‫حواسم هست!
‫تبریک میگیم! خوشبخت بشید!
‫دیانا! دیانا!
‫ممنونم از همه‌تون!
‫ممنونم، آن!
‫دیانا,,,
‫فرد بهم گفت که انقدر استرس داشته ‫که دیشب یه لحظه هم نتونسته بخوابه,
‫صورتش انقدر قرمز بود که فکر کردم ‫حتی قبل از شروع مراسم مست کرده!
‫منم همینطور!
‫خدا رو شکر,
‫اوه، هیچی,
‫اینم از آسمون‌های آوونلی,
‫آره,
‫آن؟
‫میشه یه کم قدم بزنیم تا هشیار بشیم؟
‫فکر خوبیه,
‫اگه با صورت قرمز برم خونه، ‫ماریلا و خانم لیند شوکه میشن,
‫من روی رو دارم، و گیلبرت هم کریستین رو داره,
‫چه جالب, به لطف کریستین ـه ‫که می‌تونم با گیلبرت باشم,
‫تمام تابستون رو تو آوونلی می‌مونی؟
‫نه, هفته‌ی دیگه میرم به یه مدرسه ‫اون پایین تو شرق,
‫ازم خواستن به عنوان معلم جایگزین برم,
‫و تعطیلات تابستونت رو هدر بدی؟
‫آره، ولی یه جورایی برام مهم نیست,
‫خودم هم نمی‌فهممش,
‫قبلاً فکر می‌کردم هیچ‌جای دنیا ‫نمی‌تونه به قشنگی آوونلی باشه،
‫ولی دارم اینجا احساس غریبگی می‌کنم,
‫ناراحتم می‌کنه، ولی حقیقت داره,
‫دیدن تعداد بچه‌هایی که ‫این سه سال اخیر
‫یهو قد کشیدن، ‫واقعاً وحشتناکه,
‫نصف شاگردهام بزرگ شدن,
‫چیز فوق‌العاده‌ایه،
‫ولی دیدن اونها در جاهایی که ‫من و تو و دوستامون
‫قبلاً پر می‌کردیم، ‫بهم احساس پیری وحشتناکی میده,
‫برای همینه که امروز انقدر خوش گذشت,
‫انگار که همه‌مون با هم ‫به اون روزها برگشته بودیم,
‫خیلی,,,
‫«و اینچنین روزگار می‌گذرد,»
‫گیلبرت؟
‫تو یه جای جدید پیدا می‌کنی، آن,
‫جایی که لایق تو باشه,
‫قسمت بعد
‫یاد گرفته‌ام که به هر مانع کوچکی چون یک شوخی بنگرم ‫و به هر مانع بزرگی چون پیش‌درآمدی برای پیروزی