‫وای، نیکو, از وقتی همو ندیدیم چقدر گذشته، نیکو,
‫از وقتی تمریناتم زیاد شد دیگه ندیدمت،
‫فکر کنم سه سالی گذشته باشه,
‫اوی,
‫وای، خیلی خوشحالم مثل قدیم ‫ می‌تونم اینطوری باهات ناهار بخورم,
‫اوی,
‫چرا این اصلاً‌ به من نگاه نمی‌کنه؟
‫خب؟ چی رو دیگه جا انداختیم؟
‫جایی که من تمریناتمو می‌کردم ‫خاندان تنگوی تو از کوهستان محافظت می‌کردن،
‫و مامان من و بابای تو باهم دوستن,
‫درسته درسته!
‫و از اونجا که جفتمون درحال تمرین بودیم، ‫خوب باهم کنار اومدیم,
‫طولی نکشید که باهم رفیق فاب شدیم,
‫اوه پسر، وقتی بچه بودیم، ‫قشنگ کل روز باهم بازی می‌کردیما,
‫یادمه وقتی نیکو پرید توی رودخونه، ‫لباس شناش در اومد و منم دربه‌در افتادم دنبالش,
‫آه، لطفاً چیزای خجالت‌آور رو وسط نکش، کان-چان,
‫عـــــــه,
‫خب؟
‫هنوز درمورد مهمترین چیزا حرف نزدی,
‫عجبا، چقدر امر و نهی می‌کنی,
‫یه‌جوریه انگار بازجویی چیزی هستی,
‫دارم بهت می‌گم، مامانِ نیکو ازم خواسته محافظش باشم,
‫درست عین جنابعالی,
‫راضی شدی؟
‫به هر صورت، می‌شه یه بشقاب دیگه ‫استیک هامبورگ داشته باشم؟
‫خیلی‌خب، بفرما,
‫آـــــــــی، داغه، دااااغه! ‫دارم آتیش می‌گیرم!
‫زده به سرت؟!
‫اوه، شرمنده, پیشونیت انقدر بزرگ بود که فکر کردم بشقابه,
‫می‌شه با اون چشمای سردت همچین چیزی نگی؟!
‫فقط زودباش به حرف بیا,
‫اگه محافظِ نیکو هستی، ‫ پس چرا این‌همه مدت مخفی شده بودی؟
‫با اوگرها حرف نمی‌زنم,
‫که اینطور، متوجه شدم,
‫اگه تو حرف نمی‌زنی، خودم به حرفت میارم,
‫عه؟ مثلاً چطوری؟
‫نیکو، از هر طلسمی که می‌تونی ‫ استفاده کن, باید به حرفش بیاری,
‫الان دیگه بدجوری خوف شدی!
‫ای بابا، مویی-چان,
‫انی-می!
‫خب، به قول معروف، ‫‌ اوگر و تنگوها همیشه مثل آب و روغن بودن,
‫می‌خوای چترمو به حرف بیاری؟!
‫طلسمیه که به اشیاء بی‌جون هوش و حواس می‌ده,
‫ولی توی این دوره زمونه، فکر می‌کنم اون روابط آروم گرفته,
‫تو اون دوران قدیم، جنگ و ستیزشون ‫ از دعوای عمو و خاله بزرگمم بدتر بود,
‫چرا مثل تورا-سان حرف می‌زنه؟
‫شاید برای اینه که وقتی فیلمای تورا-سانو می‌دیدی ‫کنار تلوزیون گذاشتیش؟
‫مگه طوطیه؟!
‫تنگو و اوگرها رقیبِ هم بودن؟
‫سر همینه باهام سر جنگ داری؟
‫خیلی آزاردهنده‌ست,
‫تازشم، اولین‌بارمه درباره این می‌شنوم,
‫شاید یه زمان درباره تنگو از بابام شنیده باشم، ‫سر همین برای من، اونقدر برام اهمیتی-
‫همینو می‌گم! همین!
‫این اخلاقِ «کی به تنگو اهمیت می‌ده»‌ست که رو مخمه!
‫اون صورتو آخه نگاه! اون چشمای سیاه!
‫دارن از بی‌تفاوتی داد می‌زنن!
‫عه، نه, می‌شه دیگه تمومش کنی؟
‫چشماتو اونطوری نکن! لطفاً بس کن!
‫وگرنه قراره گریه‌م بگیره ها! ‫اون چشما زیادی سردن!
‫تو چه مرگته؟
‫نمی‌شه یکم بیشتر اهمیت بدی؟
‫این همش تنگوهان که نگران اوگرهان,
‫اوگرها حتی یه‌لحظه هم وقف تنگوها نمی‌کنن!
‫نکنه انقدر ازم متنفری که عاشقمی؟
‫اینو خود بابام، کدخدای تنگوها گفت، ‫«هیچ‌وقت به یه اوگر نباز,»
‫«روی اعصابه که همیشه ‫ از اوگرها توی داستان‌ها استفاده می‌شه,»
‫«این فقط اوگرهان که معروف می‌شن,»
‫«چرا بهش می‌گن «شیطان‌کش» و نه «تنگوکش»؟»
‫چه حسودی هم بوده!
‫می‌گه دیدن تیکه‌تیکه شدن شیاطین محشره، ‫سر همین تا نصف‌شب مانگا رو می‌خونه,
‫یا شاید فقط دوستش داره؟
‫شخصیت موردعلاقه‌ش هم طبیعتاً هانتنگوـه,
‫ولی هانتنگو مگه یه شیطان نیست؟
‫ساکه‌ای که می‌خوره اسمش «قاتل اوگرها»ـه,
‫چه نفرت پر جزئیاتی!
‫به اندازه کافی درباره آقاجونت شنیدم!
‫فقط داری درباره یکی می‌گی ‫ که از خوندن شیطان‌کش لذت می‌بره,
‫بگو ببینم چرا تمام این مدت خودتو مخفی کرده بودی,
‫می‌خواستم یه قدم بزرگ بردارم و ‫ این مأموریتو انجام بدم!
‫چی می‌شه اگه خودم بدون اوگر ‫ از نیکو محافظت کنم؟
‫تمام افتخار ازآن خودم می‌شه! ‫شهرتِ تنگوها سر به فلک می‌کشه!
‫تمام اوگرها جلومون سرخم می‌کنن!
‫نگاش کن، نیکو, ‫این مثال بارز آموزه‌های اشتباه یه تنگوی بزرگه,
‫سر همینم توی اون روز بارونی خیلی حواس‌جمع بودی,
‫کان-چان، از وقتی مدرسه رو شروع کردم، ‫تو هم داشتی ازم محافظت می‌کردی، درسته؟
‫ممنون از اینکه محافظ من شدی,
‫خیالی نیست, بالأخره از یه خاندان آشناها اومدم,
‫چندوقت بود دنبال راه‌هایی برای استفاده از این قدرت‌ها بودم, ‫پس زمان ندای سرنوشت، می‌خوام آماده باشه,
‫کان-چان,,,
‫اوخ، نذارین سرتون شیره بماله,
‫شاید حرفای فریبنده‌ای بزنه، ‫اما دلیل اصلی‌ای که اینکارو می‌کنه,,,
‫بذار فقط بگیم، ایبوکی-سان داره طلباشو می‌ده، ‫ سر همین بدجور بهش مدیونه,
‫واسه خودت چی وراجی می‌کنی؟!
‫چوب اسکل!
‫بعدشم خرجای بازی‌های موبایلی هست،
‫و پول غذای سال‌پایینی‌هامم می‌دم, ‫پول دستم بیاد، از اون‌طرف خرج شده,
‫تو فقط یه بدبخت بیچاره‌ای، نه؟
‫از هرکی که می‌شناختم پول قرض کردم، ‫و بعدش دیگه از خود بیخود شدم,
‫وقتی فکر می‌کردم بهتره خودمو گم‌وگور کنم،
‫مامانِ نیکو به دادم رسید,
‫واقعاً چقدر مهربونه, ‫چقدر روح پاکی داره,
‫یه پونزده ساله نباید اینطوری باشه ها,
‫ا ـ امم، من می‌رم یکم چایی دم کنم, ‫آره، چایی، چایی,
‫هی، اوگر,
‫چیه؟
‫حالا که نیکو اینجا نیست اینو بهت می‌گم,
‫یه پیشگویی هست که باید دربارش بدونی,
‫«یه دشمن داخل مدرسه»؟
‫پس اون فاجعه یه‌نوع حادثه یا بیماری نیست,
‫یکی اون بیرون هست که دنبال نیکوـه,
‫آره, اونم توی مدرسه,
‫از وقتی که مدرسه شروع شد، ‫برای هرچیز مشکوکی کشیک می‌دادم,
‫ما باید اینو از نیکو مخفی نگه داریم,
‫اگه یه‌موقع دلواپس بشه، ‫می‌تونه به تاریکی سوقش بده,
‫اینا دستورات ایبوکی-سانه,
‫نیکو یه دشمن داره؟
‫خیلی‌خب، بفرمایید,
‫وای، خیلی ممنون,
‫نیکو، برخلاف بعضیا واقعاً چقدر به‌فکری,
‫نیکو، چطور می‌تونی با همچین اوگر بدعنقی زندگی کنی؟
‫مزه غذا هم تلخ می‌کنه,
‫به کی داری می‌گی بدعنق؟
‫اگه کارت اینجا تمومه، هِری خونه‌تون!
‫زیادی جاتو گرم کردیا, خجالتم خوب چیزیه,
‫عه؟ این اولین‌بارمه تو رو می‌بینم، ‫ولی من و نیکو دوستای بچگی همیم,
‫خب، اینجا خونه منه,,,
‫و منم می‌گم از اونجا که جفتمون محافظیم، ‫بهتره درباره یه‌سری چیزا صحبت کنیم,
‫یه محافظ که خودم باشم کافیه,
‫نخیر، من قوی‌تر از توئم,
‫جون من، پس می‌خوای بریم بیرون حالیت کنم؟
‫صورتتو می‌کنم تو آب‌جوش و خوب همش می‌زنم,
‫اینطوری شاید اون دماغ تنگو هم واست رشد کرد!
‫تنگوها شبیه گابلین‌ها هستن
‫چطور می‌تونی انقدر بی‌رحم باشی؟
‫ا ـ اینکه اوگرها و تنگوها باهم کنار نیان ‫برای گذشته‌های دوره، مگه نه؟
‫معنیش این نیست که شما هم باید پیروش باشید,
‫اونه که داره اذیت می‌کنه,
‫در رابطه با نژاد تنگو، ‫بنده هیچ نظری ندارم,
‫احساس خاصی درباره‌شون نمی‌کنم,
‫حتی متنفر هم نیست, ‫برام فاقد اهمیته,
‫خـیـلـی از اوگرها متنفرم!!
‫گیری کردیما، الان خونه رو می‌ذاره رو سرش,
‫چرا شما دوتا شبیه مادر-دخترا رفتار می‌کنین؟
‫فرندیل,
‫بذارید توضیح بدم,
‫فرندیل طلسمی است که برروی غذا اجرا می‌کنید، ‫و زمانی که دو نفر آن غذا را بخورند،
‫دوستی‌ای در بین آن دو شکوفا می‌شود,
‫هرچند، این طلسم به‌طوری است که ‫ هرکس غذا را اول بخورد، احساس دوستی یک‌طرفه‌ای
‫نسبت به کسی که بعد او غذا را بخورد پیدا می‌کند,
‫اینجاست,
‫پس باید کاری کنم مویی-چان اول اینو بخوره، ‫و بعدش بدمش کان-چان,
‫«واقعاً آدم مهربونی هستیا,» ‫«به همچنین» و مشکل حل می‌شه,
‫کان-چان!
‫چی شده، نیکو؟
‫وسط راهرو واسه خودم داشتم غرغر می‌کردما,
‫حالا بیخیال, ‫الان وقت دسر بعد غذاست,
‫بیا باهمدیگه بخوریمش، خب؟
‫بفرمایید,
‫کلاً یه پاکت بلیتز؟
‫مگه دسر نباید بیشتر شبیه میوه و اینا باشه,,,
‫فقط بخورش دیگه,
‫خب اگه تو می‌گی-
‫وایسا! مویی-چان، اول تو می‌خوری,
‫چرا؟
‫فقط این یه‌بار به حرفم گوش کن، باشه؟
‫درست حرفتو نمی‌فهمم، ولی,,,
‫بیا,
‫اوه، من هیچی نمی‌خورم,
‫عه؟ مگه نگفتی دسره؟
‫بین شما دوتا که نمی‌تونم بیام,
‫چه ربطی داره؟
‫گفتم نمی‌خورم، فقط پاکتو بده کان-چان,
‫چرا انقدر مراحلش پیچیده‌ست؟ ‫بیا بگیر,
‫کانشی,
‫واقعاً آدم مهربونی هستیا,
‫جانم؟!
‫مـ ـ‌ می‌خوای دعوا راه بندازی؟
‫اینطور نیست, ‫فقط یه احساسی نسبت بهت دارم,
‫اصلاً نمی‌تونم توصیفش کنم,
‫ولی,,, قلبم داره تندتند می‌زنه,
‫داداش، ردیفی؟
‫فقط می‌خوام بهت نزدیک‌تر شم,
‫چی؟ چـ ـ چرا داری به حریمم تجاوز می‌کنی؟
‫حالا عجله کن,
‫اوی!
‫از چیزی که انتظار داشتم متفاوته,
‫اوی، کانشی، بذار دستمو بندازم دور گردنت,
‫عمراً!
‫بیا دستمونو بندازیم دور هم ‫ و سرود مدرسه رو بخونیم,
‫تو آخه چه مرگت شده؟ ‫بالا خونه رو اجاره دادی؟
‫زودباش گردنتو بده من,
‫چرا انقدر حالا به گردنم گیر دادی؟
‫گردنت! دستمو می‌خوام دورش بندازم!
‫موریهیتو دیوونه شده! ‫نیکو، یه کمکی بکن!
‫حرف نباشه، گردنتو بده من!
‫راستش، خیلی دوست دارم ببینم ‫دستتونو میندازید دور گردن هم,
‫تو هم؟ همه یه تخته‌تون کمه؟
‫باید بزنم به چاک!
‫مشکلی دارین، شما دوتا؟
‫بادکنک‌مون,,,
‫لای یه درخت گیر کرده، ها؟
‫بفرمایید,
‫خیلی ممنون، آقای مو طلایی,
‫ممنون!
‫خیلی‌خب، وسط یه کاری بودم,,,
‫آقا، بلیزتو جا گذاشتی!
‫اوه، عیبی نداره, می‌تونید خودتون بردارین,
‫بازم ممنون!
‫هورا!
‫بیا چاتارو، تو هم بخور,
‫کانشی، زودباش گردنتو بده من!
‫می‌خوام دستمو بندازم دور گردنش,
‫دست,
‫گردن,
‫ای بابا، همه کجا غیبشون زد؟
‫جریان چیه؟
‫حقه‌ی چوب نانگین تاما-سوداره!
‫دست‌به‌دست هم داده بودیم ‫ و یه هلال خوشگل درست کردیم!
‫فکر نمی‌کردم بخواید دستتونو دور هم بندازید,
‫به احساسات اون سگ بدبخت که آخر هلال بود فکر کن!
‫دیگه تمومش کن,
‫این صحبت خیلی داره کش‌دار می‌شه و سرم درد گرفت,
‫فقط می‌خواستم شما باهم کنار بیاید,
‫شاید پستچی‌ـه, خودم باز می‌کنم!
‫مویی-چان,
‫یه دشمن؟
‫نیکو، چی شده؟
‫یه بسته از طرف مامانم، ‫ پر از لباس‌های قدیمی ساحره‌ها بود,
‫رفتم یکیشو پوشیدم که بهت نشون بدم,
‫ولی یهو پارچه‌ش سفت شد,
‫لباس؟
‫چشم داره, چه چندش!
‫دخترِ ساحره,,, تو اسیر من هستی!
‫جسم بی‌جون هوش و حواس داره؟
‫این جادوئه؟ دشمن می‌تونه از جادو استفاده کنه؟
‫نیکو رو ول کن!
‫آخ!
‫نه تنها می‌تونم راحت این پارچه رو تکون بدم، ‫بلکه می‌تونم سفتیِ اونو کنترل کنم,
‫و چون دستاشو بستم، نمی‌تونه طلسمی اجرا کنه,
‫اون الان کاملاً تحت کنترل منه!
‫مجبور بودی همچین جای بدی چشم دراری؟
‫اونطوری تابش نده!
‫نیکو!
‫دختر ساحره رو با خودم می‌برم, بدرود!
‫عمراً بذارم!
‫مویی-چان!
‫نیکو! لعنتی!
‫وایسا، موریهیتو, آروم باش,
‫آخه چطوری می‌تونم آروم باشم؟
‫چطوری می‌خوای بری دنبالش؟
‫اگه بی‌هدف دنبال کسی که ‫ می‌تونه پرواز کنه بری به جایی نمی‌رسی,
‫بسپرش به من,
‫آسمان پرندگان سیاه,
‫تمام کلاغ‌های این منطقه دوستام هستن، ‫و می‌تونن بهمون اطلاعات بدن,
‫بعداً حتماً ازم تشکر کنی ها، باشه؟
‫هوی! یه دختر ندیدین که پرواز کنه؟
‫انگاری اون راه رو نشونمون می‌ده, بیا بریم,
‫آهای! ولم کن!
‫چشم قرمز احمق! فقط وایسا ‫ تا مویی-چان بیاد حسابتو برسه!
‫غیرممکنه, چطوری می‌خواد بهمون برسه؟
‫مویی-چان حتماً برای نجاتم میاد,
‫مهم نیست کجا باشم,,,
‫نیکو!
‫مویی-چان!
‫بالای یه درخت چیکار می‌کنی؟
‫چیزه، آخه کایتم اینجا گیر کرد,
‫برای اینکه برش دارم با جاروم ‫ پرواز کردم اینجا، ولی از دستم افتاد,
‫باشه، فهمیدم, بیا بریم خونه,
‫مویی-چان,
‫ممنونم,
‫مثل همیشه قابلی نداره,
‫اونجان!
‫نیکو!
‫مویی-چـــــــان!
‫اوه,
‫لعنتی,
‫این اطراف هیچی نیست که بتونیم ازش بالا بریم,
‫من دارم از انرژی جادوییِ این دختر ‫ برای پرواز استفاده می‌کنم,
‫آشناهای بی‌عرضه صرفاً می‌تونن از زمین بهمون زل بزنن,
‫تو یه تنگویی، مگه نه؟ نمی‌تونی پرواز کنی؟
‫اینم قضیه‌ش مثل شاخ اوگرِ توئه,
‫تنگوها بعد از نسل‌ها بال‌هاشونو ‫ از دست دادن و نمی‌تونن پرواز کنن,
‫هوی، تنگو,
‫خیلی بی‌نذاکتی که منو به حال خودم ول کردی,
‫خودتی، چتر-سان؟
‫لازم نیست انقدر رسمی بگی, ‫چتر جون صدام کن,
‫الان وقت این حرفا نیست!
‫هان؟
‫نیکو تو خطره!
‫منظورت چیه؟
‫تو آسمونه!
‫ها؟ چیه؟
‫بیا همکاری کنیم,
‫باد داره قوی‌تر می‌شه, بیا حرکت کنیم,
‫ممنونم، مویی-چان,
‫مثل همیشه قابلی نداره,
‫چی؟
‫طغیان خاک، آسمان روان!
‫تا مغزاستخونم حسش می‌کنم!
‫یکی طلبت، چتر,
‫با همچین چیزی پرواز کردی؟
‫دیگ به دیگ می‌گه,
‫بی‌فایده‌ست,
‫الان تقریباً به سختیِ یه زره هستم! ‫دیگه هیچ کاری ازت ساخته نیست!
‫امیدوار بودم همین‌کارو کنی,
‫رحم نداره، ها؟
‫کانشی، یه‌بار دیگه!
‫خودم می‌دونم!
‫شما خوبین؟
‫خوبم!
‫عمداً فقط بادهای طوفانی سمتم فرستادی؟
‫خیالاتی شدی,
‫اگه تکنیک سقوط اوگرها رو بلد نبودم الان می‌مردما!
‫کاملاً به شکل پارچه برگشته,
‫اون کاربر جادو هدفش چی بود؟
‫مویی-چان، کان-چان,
‫ممنون که نجاتم دادین,
‫این دفعه خیلی ترسیده بودم, شرمنده,
‫این تقصیر تو نبود، نیکو,
‫ولی از این به بعد باید مراقب باشیم,
‫از این به بعد؟
‫این دشمن همون فاجعه بود؟
‫نمادی که از ایبوکی-سان گرفتم هنوز ناپدید نشده,
‫درضمن، این هیچ ربطی به ‫ پیشگوییِ سگ و بارون نداشت,
‫می‌گم,,,
‫معنیش اینه که این اتفاق‌ها بازم میفته؟
‫نگران نباش، ما پیشتیم, ‫تو صرفاً مثل همیشه‌ی خودت باش,
‫باشه,
‫فهمیدم,
‫منم میام خونه‌ی شما,
‫میای خونه‌مون؟
‫دیگه بابتش انقدر لجبازی نمی‌کنم,
‫تازشم، برنامه‌ی اصلیِ بین والدین‌مون همین بود,
‫پس از حالا به بعد، ‫ما آشناها باید باهم همکاری کنیم,
‫این واقعاً دلگرم‌کننده‌ست، مگه نه، مویی-چان؟
‫برنامه اصلی این بود که پیش ما زندگی کنی؟
‫تو تا الان کجا زندگی می‌کردی؟
‫عه؟
‫خب، تا حالا توی یه‌جایی ‫ به اسم آپارتمان ماهانه چپیده بود,
‫وقتی تنها خونه گرفت انقدر سربه‌هوا شد که ‫هر پول توجیبی‌ای که می‌گرفت,,,
‫همه رو برای نوشیدنی، بازی، و خرید به باد داد,
‫حتی اگه سر و تهش کنین، یه قرون هم ازش نمی‌افته,
‫همه‌چیو لو دادی که!
‫می‌دونستم! آه در بساط نداری، ‫پس اومدی وبال گردن ما بشی!
‫این چتر دهن‌لقو تیکه‌تیکه می‌کنم!
‫فکر کردی این کاره‌ای؟ ‫بیا ببینم چند مرده حلاجی، جوجه!
‫هوی! با محل ندادن به من بحثو عوض نکنین!
‫می‌گم، واقعاً نمی‌شه باهم کنار بیایم؟
‫احساست رو درک می‌کنم، نیکو,
‫ولی اختلاف دیرینه خاندان‌مون توی من عجین شده,
‫اینطوری بزرگ شدی، مگه نه؟
‫کاملاً پاک کردنش یه‌مدت زمان می‌بره,
‫ولی شخصاً فکر می‌کنم این مشکلیه که باید از بین بره,
‫کان-چان,
‫همونطور که گفتم، من تنفری نسبت بهشون ندارم,
‫پس ازت می‌خوام به کان-چان بیشتر اهمیت بدی,
‫اهمیت؟
‫مویی-چان، تو هرکاری رو جدی می‌گیری، ‫قابل اتکایی، سخت‌کوشی، و حتی آشپزی بلدی,
‫همه‌چیز رو بی‌نقص انجام می‌دی,
‫ولی چون همه‌کار رو تنهایی می‌کنی،
‫خیلی به بقیه آدما اهمیت نمی‌دی,
‫فکر کنم کان-چان هم به همچین کسی نیاز داره,
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫من عادی نیستم، پس هیچ دوستی لازم ندارم,
‫مویی-چان؟ چرا باید بخوام با یه اوگر دوست بشم؟
‫جفت‌تون تنهایین، ‫ولی انقدر لجبازین که بهش اعتراف نمی‌کنین,
‫پس شاید الان فرصت خوبی باشه,
‫مامان، کان-چان بهمون ملحق شد,
‫هوی! باز دوباره یه‌چیز به‌دردنخور خریدی؟
‫به‌دردنخور نیست, برام خیلی عزیزه,
‫برو پسش بده!
‫عمراً!
‫این رابطه‌ی مادر-دختری عمیق‌تر هم شده,
‫سلام، کانشی-کون,
‫آقای مو طلایی!
‫اوه سلام، گن-سان!
‫ها؟ از قبل تاچیبانا-سان رو می‌شناسی؟
‫آره, از اون موقع که با این بچه‌ها بازی می‌کردم,
‫خیلی به من و نوه‌هام محبت داشته,
‫سلام، کان-چان، ممنون تازگی زیاد خرید کردی,
‫بعداً بازم بهت زحمت می‌دم!
‫اوه، سلام، کان-چان, ‫بعداً بازم یه داستان بامزه برام تعریف کن,
‫حتماً بازم می‌گم,
‫اوه، کان-چان, بهم خوش گذشت, ‫بیا بعداً دوباره انجامش بدیم,
‫صد البته,
‫به این سرعت مگه چندتا دوست پیدا کردی؟
‫کان-چان خودمونه!
‫تنگو؛ کازاماتسوری کانشی,
‫او فردی خوش‌برخورد، محبوب، ‫و با مهارت‌های اجتماعیِ فوق‌العاده خوبه,
‫شخصیتی دارد که با هر کسی جور می‌شود,
‫ماریهیتو، بیا یو-گی-اوه بازی کنیم!
‫و به همین علت، هرچیزی مثل ‫اختلافات دیرینه نیز می‌تواند بلافاصله از بین برود,
‫بیا دوئل کنیم!
‫خیلی‌خب، هفته بعد برای ویچ واچ چی داریم؟
‫سلام، کانشی هستم, دیروز اشتباهی ‫ کل روز شورت موریهیتو رو پوشیدم,
‫می‌دونستم از کوره در می‌ره، پس حرفشو نزدم,
‫خب، برای هفته بعد، ‫سه داستانِ ‫«خیانت نیکو»، «حکایت حقیرانه‌ی کانشی»‫،
‫ ‫و «مشت آهنین خشمگین موریهیتو» رو داریم,
‫اصلاً نوشته‌ی تصویر رو می‌خونی؟
‫کازاماتسوری کانشی، تنگو
‫افتخار | پذیرفتگی | موفقیت
‫یه دشمن داخل مدرسه
‫نوشیدنی (نوشابه)
‫بازی (بیسبال)
‫خرید (کارت‌بازی)
قسمت بعد ‫دانش‌آموزم هنرمند موردعلاقه‌مه ‫امروز شکمم حساس شده ‫گربه پیشاهنگ